فیلم Diamonds Are Forever 1971

این فیلم از فاصله زیادی یکی از آثار موردعلاقه‌ام از مجموعه‌ی باند نیست، اما همچنان بسیار سرگرم‌کننده است. نسخهٔ کامل مجموعهٔ جیمز باند روی بلوری که اخیراً منتشر شد، اولین باری بود که نمایش کامل و بدون ویرایش تلویزیونی آخرین حضور رسمی شون کانری به‌عنوان 007 را دیدم؛ بنابراین عملاً برایم اولین تجربهٔ واقعی تماشای آن بود. نتیجه: قابل قبول است. حتی در بدترین حالت...

این فیلم از فاصله زیادی یکی از آثار موردعلاقه‌ام از مجموعه‌ی باند نیست، اما همچنان بسیار سرگرم‌کننده است. نسخهٔ کامل مجموعهٔ جیمز باند روی بلوری که اخیراً منتشر شد، اولین باری بود که نمایش کامل و بدون ویرایش تلویزیونی آخرین حضور رسمی شون کانری به‌عنوان 007 را دیدم؛ بنابراین عملاً برایم اولین تجربهٔ واقعی تماشای آن بود. نتیجه: قابل قبول است. حتی در بدترین حالت — با گریم موی مصنوعی نامناسب و فیلمنامه‌ای نه چندان محکم — باز هم چیزی که مشخص است این است که کانری بهترین باند تاریخ است. خلاصهٔ داستان: مأمور 007 (شون کانری) به لاس‌وگاس فرستاده می‌شود تا یک حلقهٔ قاچاق الماس را کشف کند و به دست داشتن بلوفلد (چارلز گری) در پس این توطئه مظنون می‌شود؛ در همین حال یک زوج قاتل با گرایش جنسی نامشخص نیز کار تحقیق را تهدید می‌کنند. جیل سنت‌جان نقش یک تماس قاچاقچی را بازی می‌کند و لنا وود هم به‌عنوان یک فرصت‌طلب کازینو در فیلم حضور دارد. این فیلم که در 1971 منتشر شد، بازگشت کانری به سری پس از چهار سال غیبت است. سراسر فیلم سرگرم‌کننده است، اما وارد کردن عنصری کارتونی و احمقانه — بیش از هر کدام از قسمت‌های قبلی — و همچنین داستانی که گاهی دنبال کردنش دشوار است، از جمله نقاط ضعف آن‌اند. برخلاف قسمت‌هایی مثل Dr. No، Goldfinger و On Her Majesty’s Secret Service که روایت‌ها ساده و قابل‌فهم بودند، در اینجا باید کمی از خودت بگذری و از جنون ماجرا لذت ببری. لنا وود در جلوهٔ زنانه برجسته است اما نقش‌اش کوتاه است؛ جیل سنت‌جان بازیگر بانشاط و جذابی است. لاس‌وگاس به‌عنوان لوکیشنی برای یک فیلم باندی انتخاب فوق‌العاده‌ای است: چراغ‌های نئون، هتل‌های مرتفع، کازینوها، استخرها، بیابان، سیرک، نمایشگرها و شور و هیجان فراوان. فیلم حدود دو ساعت طول دارد و در مکان‌هایی از جمله لاس‌وگاس و صحرای نوادا، استودیوهای پاینوود و دیگر لوکیشن‌ها فیلمبرداری شده است. از نظر شخصی به آن نمرهٔ B- می‌دهم. نکات منفی دیگر: بعضی نقدها انگیزهٔ سیاسی دارند و برخی منتقدان این قسمت را ضعیف می‌دانند. برای عده‌ای، کانری در قالبی شبیه به باند دوران راجر مور بازی می‌کند که خوب جواب نمی‌دهد؛ به‌عبارت دیگر، فیلم خش‌وخالی از ویژگی‌هایی دارد که بعدها به باندهای سبک‌تر و شوخ‌تر متعلق شد و این با شخصیت کانری چندان همخوانی ندارد. همچنین یکی از ضعف‌ها حضور شخصیتی است که قرار است دوست‌داشتنی باشد اما به‌خوبی پرداخت نشده — تاجر ربوده‌شده چندان قابل‌همدلی نیست که این نقطه‌ضعف بزرگی‌ست. نجات‌بخش فیلم زوج قاتل با شوخ‌طبعی تیره است؛ دیالوگ‌ها و طعنه‌های آن‌ها فیلم را یک یا دو پله بالاتر می‌برد. حضور چارلز گری در نقشی منفی بسیار قوی است، و اجرای شریل بسی ترانهٔ تم را با انرژی بالا اجرا می‌کند. روند کلی فیلم با طعنه و لحن نیمه‌طنز دنبال می‌شود و پایان‌بندی شوخ و سرگرم‌کننده‌ای دارد. در مجموع، Diamonds Are Forever شاید بهترین باند نباشد اما دور از بدترین‌هاست؛ در بازدیدهای مجدد می‌تواند بسیار بامزه و پرطنز به‌نظر برسد.