فیلم Pixels 2015

نوستالژی می‌تواند نوعی فرار سالم از دغدغه‌های حال حاضر باشد. حس تازه‌کننده‌ای دارد که دست‌های زمان را برگردانی و خاطرات و لذت‌های روزهای جوانی را به‌یاد آوری؛ مخصوصاً وقتی قرار است به ترندهای موسیقی، مد، سرگرمی یا روابط گذشته فکر کنیم. در فیلم کمدی کم‌رمق «پیکسل‌ها» به کارگردانی کریس کلمبوس، تمرکز به ادای احترام به سرگرمی قدیمی بازی‌های ویدیویی است. فیلم تلاش می‌کند شکوه دوران...

نوستالژی می‌تواند نوعی فرار سالم از دغدغه‌های حال حاضر باشد. حس تازه‌کننده‌ای دارد که دست‌های زمان را برگردانی و خاطرات و لذت‌های روزهای جوانی را به‌یاد آوری؛ مخصوصاً وقتی قرار است به ترندهای موسیقی، مد، سرگرمی یا روابط گذشته فکر کنیم. در فیلم کمدی کم‌رمق «پیکسل‌ها» به کارگردانی کریس کلمبوس، تمرکز به ادای احترام به سرگرمی قدیمی بازی‌های ویدیویی است. فیلم تلاش می‌کند شکوه دوران جنون بازی‌های دههٔ ۸۰ را بازسازی کند و آن را در قالب یک کمدی بلایای نامتجانس بپیچد که به‌طرز آشنایی از «شبح‌زنان» (Ghostbusters) قرض می‌گیرد. نتیجه اما اثری دست‌وپاگیر و نسخهٔ بی‌کیفیتی از همان فیلم معروف است؛ اثری که جرقهٔ متمایز یا تخیل قابل‌توجهی برای همراهی با آن خساستِ ژانری ندارد. این ساختهٔ تکراری و ضعیفِ به‌سرپرستیِ آدم سندلر باید با همان پیام آشنای پایان بازی‌ها به نمایش درآید: Game Over! هر فرمول کلیشه‌ای در «پیکسل‌ها» شکننده به‌نظر می‌رسد، چون فیلم خارج از جلوه‌های ویژهٔ پرزرق‌وبرقش تلاشی برای خلق چیزی چشمگیر نمی‌کند. ممکن است چند لحظهٔ نامتعارف خنده‌ای به بار آورد، اما در مجموع «پیکسل‌ها» از پیش‌رفت‌های شفاف شخصیت‌پردازی رنج می‌برد که قربانی هرج‌ومرج اتفاقی فیلم شده‌اند. خبر خوب این است که «پیکسل‌ها» از معدود آثار با برند سندلر است که می‌توان آن را بدون چرخش چشم و استهزا تحمل کرد. با این حال این تعریف زیادی نیست و به‌هیچ‌وجه تأیید درخشانی محسوب نمی‌شود. فیلمنامه‌نویسان تیم هرلیهی و تیموتی داولینگ توانسته‌اند اشاره‌های یادآورانهٔ کافی به دوران خوش بی‌خیالی بازی‌های دههٔ ۸۰ را در متن جا دهند و احتمالاً نسل‌های آن دوره — و حتی برخی جوان‌ترها — از این نوستالژی ابلهانه لذت خواهند برد. اما تلفیق دلبستگی احساسی نسبت به بازی‌های ویدیویی با ساختار مطمئن فیلم‌های بلایای نمایشی که در سینمای پاپ‌کورنی امروز غالب است، چالش‌برانگیز است و «پیکسل‌ها» شور و شوق لازم برای اجرای چنین ژانرآزماییِ آزاد و شاد را ندارد. فیلم گروهی از بازیکنان نخبهٔ گذشته را معرفی می‌کند؛ کسانی که زمانی در سالن‌های بازی ساعت‌ها به تمرین می‌پرداختند و مهارت‌های بازی‌شان جدی گرفته می‌شد. رهبر این گروه، سم برنر (آدم سندلر)، تنبلی است که پس از کسب عنوان نایب‌قهرمانی در مسابقات جهانی بازی‌های ویدیویی سال ۱۹۸۲ دیگر در زندگی بزرگ‌سالی‌اش دستاورد خاصی نداشته است. قهرمانِ آن رقابت که عنوان را به‌دست آورد، اِدی «فایربلاستر» پلنت (پیتر دینکلیج) است. همراه دیگرِ آن سه‌نفره، لادلو لامونسوف (جاش گد) است که هم بازی‌باز خبره و هم شیفتهٔ نظریه‌های توطئه است. و البته دوست مشترکشان ویل کوپر (کوین جیمز) که حالا رئیس‌جمهور آمریکاست — چه تسهیلی! مهارت این «مثلث ترسناک» بازیکنان وقتی به‌درد می‌خورد که ضبطِ اشتباهِ یک رقابت بازی ویدیویی در فضا بازیابی می‌شود و توسط موجودات بیگانه‌ای که این پیام را بدفهمی کردند، آغازگر حمله‌ای تهدیدآمیز می‌گردد. ضبطِ تاب‌خوردهٔ خاطراتِ بازی، موجودات فضایی را عصبانی می‌کند و آنها برای ادعای مالکیت سیارهٔ زمین آن را به چالش می‌کشند. پرسش این است: آیا سمِ الکترونیک‌نصب‌کن بی‌الهام، اِدیِ خودشیفته و لادلوی پارانوئید می‌توانند با تکیه بر مهارت‌های بازی خود دنیا را نجات دهند و در این بازی باِطلایِ خطیر برای مالکیت سیاره پیروز شوند؟ برخی «پیکسل‌ها» را کمدی عجیب و قابل‌قبولی می‌دانند که روحیهٔ منحصر‌به‌فردی دارد و لحظات شوخ‌طبعانه‌ای هم پخش می‌کند. با این حال در کل اجرا پاره‌پاره و کلیتِ داستانِ بازگشتِ این ناکامانِ سابقِ بازی‌محور به دوران کودکیشان تا برای نجات بشریت تکیه بر سرگرمیِ تجلیل‌شده‌شان کند، مصنوعی و دست‌وپاگیر به‌نظر می‌رسد. هیچ چیز در «پیکسل‌ها» فریادِ اصالت نمی‌زند؛ جز اینکه نماینده‌ای بی‌هویت از «شبح‌زنان» است که حالا با نشان‌های شناخته‌شدهٔ بازی‌های ویدیویی آراسته شده (موجود عظیمِ معروفِ «پاک‌من» که گویی می‌خواهد کل شهر را ببلعد، سریع به ذهن می‌آید). این داستانِ هیجانی بیشتر برای خنده‌های از پیش بسته‌شده تلاش‌زده به‌نظر می‌رسد. سندلر در این فیلم آن‌قدرها آزاردهنده یا خشن نیست که در برخی آثار یکنواخت دیگرش دیده‌ایم، اما نقش سم را تقریباً خواب‌آلود بازی می‌کند؛ مردی که به دنبال فرصت دوم برای جبرانِ سرخوردگی‌های زندگی‌ش است. میشل موناهان در نقش وایولت وان پاتن، دوست‌دختر نظامیِ جذاب و مرتبِ سم، یادآوری‌کننده است که حتی «بازنده‌ها» هم می‌توانند در نهایت شانس بیاورند و بخندند. حضور موناهان به‌عنوان معشوقهٔ جذابِ سم و نقش کوپرِ جیمز در مقام فرماندهٔ او، احتمالاً خنده‌دارترین و پذیرفتنی‌ترین عنصرهای فیلم‌اند. جاش گد در نقش لادلو، بسته‌ای از نکات متناقض است و اغلب برای عشقِ دیجیتالی‌اش، لِیدی لیسا (اشلی بنسون)، اظهار نظر می‌کند؛ و پیتر دینکلیج نمایش را می‌دزدد: یک نیروی کوچک اما پر اعتمادبه‌نفس. به‌راحتی می‌توان گفت بیل مورِی و گروه کمدی‌پرداز «شبح‌زنان» جای خواب از دست نخواهند داد؛ چون نسخهٔ سطحی و فراموش‌شدنیِ سندلر و همراهانش در «پیکسل‌ها» در مقابل آن‌ها چیزی محسوب نمی‌شود. شاید بهتر باشد به‌جای انداختن سکه در دستگاه، وقتتان را صرف کارهای دیگری کنید تا بازیِ «دانکی کونگ» را با این آوارگانِ بازی تجربه کنید. امتیاز منتقد: 0.5 از 4 اطلاعات فیلم: پیکسل‌ها (2015) — کارگردان: کریس کلمبوس — بازیگران: آدم سندلر، میشل موناهان، پیتر دینکلیج، جاش گد، کوین جیمز و دیگران — مدت: ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه — رده‌بندی سنی: PG-13 — ژانر: کمدی/فانتزی/اکشن ماجراجویی (محور بازی‌های ویدیویی) -------------------- من از دیدنش لذت بردم چون مرا به دوران کودکی‌ام برد. فیلم‌های زیادی با محور بازی‌های ویدیویی ساخته شده‌اند. «ترون» از آن اولین‌هایی بود که دیدم و پس از آن آثار زیادی آمدند. اما «رِک-اِیت رالف» نقطهٔ عطفی در انیمیشن/CGI مدرن بود که به فیلم مشابهی مثل «لگو مووی» منجر شد. لگو و «داستان اسباب‌بازی‌ها» اسباب‌بازی‌اند نه بازی ویدیویی، اما بسیار نزدیک به این موضوع‌اند و خوشحالم هالیوود چنین فیلمی ساخته برای کسانی مثل من که با این بازی‌ها بزرگ شده‌اند. داستان فیلم ساده و تصاویر بصری‌اش عالی است. گاهی سادگی بهتر از پیگیری بیش از حد فناوری است. به‌ویژه کسانی که در دههٔ ۸۰ این بازی‌ها را در میانسالی‌شان بازی کرده‌اند، ممکن است حالا خیلی پیر شده باشند و درک فیلم برایشان به‌دلیل فاصلهٔ تکنولوژیک سخت باشد؛ اگر فیلم قرار بود با بازی‌های امروزیِ با وضوح بالا مطابقت کند، این مشکل جدی‌تر می‌شد. جوان‌ترها امروز ستون اصلی موفقیت هر فیلم‌اند و شاید به همین دلیل نقدهای منفی فیلم بیشتر شد. کودکی و نوجوانی من اواخر دههٔ ۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ بود، پس بازی‌های ۸بیتی برایم دوران انقلاب بودند. بازی‌های موردعلاقه‌ام مسابقه‌ای و بازی‌های آجرشکن بودند، مخصوصاً «داک هانت» چون من تفنگ داشتم، نه جوی‌استیک. این فیلم واقعاً آن خاطرات شیرین را برایم زنده کرد. یک دهه پیش از آن، صداها و موزیک‌های مخصوص این بازی‌ها را برای هشدار پیامک در گوشی‌های 2G خودم استفاده می‌کردم. می‌دانم سندلر اخیراً در حرفهٔ بازیگری‌اش افت شدیدی داشت، اما بعد از فیلم قابل‌قبول «کَبِلِر» و چندنفرهٔ خوب «مِن، وومن & چلدرن» کمی احیا شده است. این بازگشت عظیمی به ژانر کمدی نیست، اما وضعیتش بهتر از سُقوط کامل است. از نظر من این فیلم اثرِ خوب و بالاتر از متوسطی است، نه شاهکار. بازیگران شناخته‌شده به‌صورت مهمان غیرمنتظره هستند، اما تأثیرگذار نبودند جز اشلی بنسون که در ۲–۳ دقیقهٔ کوتاه عملکرد چشم‌گیری داشت. این فیلم برای همه نیست؛ هم جوان‌ترها و هم پیرترها شاید آن را نفهمند. اگر در دههٔ ۷۰ یا ۸۰ متولد شده‌اید، احتمالاً می‌دانید چه انتظاری داشته باشید. حتی اگر به توقع شما نرسد، قطعاً رضایت از بازگرداندن آن خاطرات از دست‌رفتهٔ کودکی به شما می‌دهد. امتیاز من: 7/10 -------------------- «پیکسل‌ها فیلمی بی‌مغز اما سرگرم‌کننده از آدم سندلر است که شایستهٔ این همه نفرت نیست. اگر از فیلم‌های سندلر خوشتان می‌آید، این یکی فیلم خوبی است.» این فیلم را در فهرست‌های «بدترین‌های تمامِ دوران» دیده‌ام و به‌جای آن‌ها این فیلم جایش نیست. این یک فیلمِ آدم سندلری است؛ یعنی باید انتظار یک کمدی آبکی با شخصیت‌های عجیب و کارهای مضحک را داشته باشید — و من از این سبک خوشم می‌آید! کاراکترها بامزه‌اند، داستان سرگرم‌کننده است و جلوه‌ها با ایدهٔ بازی‌های دههٔ ۸۰ هم‌خوانی دارند. زوج سندلر و جیمز همیشه بامزه‌اند و اضافه شدن گد و دینکلیج خنده‌ها را بیشتر کرده است. میشل موناهان هم مناسب نقش است و می‌داند چگونه با پسرها در این فیلم خارج از عرف بازی کند. نمی‌گویم «پیکسل‌ها» باید اسکار بگیرد، ولی خانوادگی دیدنش و خندیدن همراهش لذت‌بخش است، مخصوصاً اگر طرفدار دیگر فیلم‌های سندلر باشید.