فیلم The 5th Wave 2016

ژانر اقتباس‌های نوجوانانه کماکان پرطرفدار است، اما The 5th Wave نتوانسته چیز تازه‌ای به این موج اضافه کند. فیلمِ جی. بلیکسن که از رمان ریک یانسی اقتباس شده، تلاش دارد در قالب یک تریلر علمی‌تخیلیِ آخرالزمانی داستان دختر نوجوانی را روایت کند که در پی حمله‌های بیگانه‌ها برای پیدا کردن برادر کوچکش می‌جنگد؛ اما در عمل بیشتر شبیه ترکیبی کلیشه‌ای از آثار موفق‌تر این ژانر...

ژانر اقتباس‌های نوجوانانه کماکان پرطرفدار است، اما The 5th Wave نتوانسته چیز تازه‌ای به این موج اضافه کند. فیلمِ جی. بلیکسن که از رمان ریک یانسی اقتباس شده، تلاش دارد در قالب یک تریلر علمی‌تخیلیِ آخرالزمانی داستان دختر نوجوانی را روایت کند که در پی حمله‌های بیگانه‌ها برای پیدا کردن برادر کوچکش می‌جنگد؛ اما در عمل بیشتر شبیه ترکیبی کلیشه‌ای از آثار موفق‌تر این ژانر است تا یک اثر مستقل و تأثیرگذار. خلاصهٔ داستان ساده و آشناست: کَسی سولیوان (با بازی کلویی گریس مورِتز) در پی جدا شدن از خانواده در جریان حملهٔ بیگانگان، به دنبال برادرش می‌گردد و در مسیر با مسائل نظامی، شورش و مثلث عشقی روبه‌رو می‌شود. عنصر عاشقانه در دلِ ویرانه‌ها و مثلثِ عاطفیِ میان شخصیت‌ها بخش زیادی از فیلم را شکل می‌دهد، اما این‌گونه زیرطرح‌ها احساس الزام دراماتیک و نوآوری لازم را ایجاد نمی‌کنند و گهگاه صرفاً وقت داستان را می‌گیرند. بازی‌ها در سطح متوسط قرار دارند. مورِتز حضور صحنه‌ای قاطع دارد و تا حدی از مایگیِ متن را جبران می‌کند، اما فیلمنامه به بازیگران فرصت چندانی برای عمق‌بخشی به شخصیت‌ها نمی‌دهد. لیو شریبر نقش کوچکی دارد و مایکا مونرو که در آثار قبلی‌اش عملکرد قوی‌تری نشان داده بود، در اینجا کمتر موفق است. در مجموع بازی‌ها نمی‌توانند ضعف‌های ساختاریِ فیلم را بپوشانند. فیلم‌برداری و بعضی نماها گاهی زیبا هستند، اما جلوه‌های ویژه و CGI چندان قوی به‌نظر نمی‌رسند و در لحظاتی ضربهٔ لازم را به تجربهٔ تماشاگر نمی‌زنند. ریتم روایت نابرابر است: یک شروعِ دراماتیک را دنبال می‌کند، سپس با فلاش‌بک‌های طولانی و توضیحات متن‌نما با کندی پیش می‌رود و در پایان هم برخی گره‌ها بدون حلِ قانع‌کننده رها می‌شوند، گویی برای دنباله‌ای احتمالی نگه داشته شده‌اند. بزرگ‌ترین مشکل فیلم، تکراری و پیش‌بینی‌پذیر بودن ایده‌هاست. The 5th Wave بسیاری از المان‌های آثار موفقِ مشابه را قرض می‌گیرد—از تم‌های شورش و بقا گرفته تا تصاویرِ ویرانیِ سینمایی—اما روح و جسارت لازم برای تبدیل این عناصر به چیز جدیدی را ندارد. نتیجه اثری است که علی‌رغم نیتِ خوب برای جذب مخاطب نوجوان، بیشتر یادآور نمونه‌های قوی‌تر است تا اینکه جایگاه مستقلی برای خود بسازد. در مجموع، The 5th Wave فیلمی قابل‌فراموش است: نه کاملاً بی‌وجه، اما نه آن‌قدر قوی که پیشنهاد شود در زمان نمایشِ اولیه به تماشایش رفت. اگر دنبال یک اقتباس نوجوانانهٔ متفاوت و جسورانه می‌گردید، این فیلم احتمالاً شما را راضی نخواهد کرد؛ اما طرفداران بازیگران یا علاقمندان به فیلم‌های YA ممکن است از برخی صحنه‌ها لذت ببرند.