فیلم Casino Royale 2006

2006 — سالی که بنیادِ باند دگرگون شد و او را تبدیل به یک هولیگانِ معمولی فوتبال کردند. در 2006 سازندگان فیلم — دیگر زیر نظرِ مراقب و با نفوذِ کیوبی بروکلی نبودند — تصمیم گرفتند از ساختِ «فیلم‌های جیمز باند» فاصله بگیرند و فیلمی بسازند که لحن و شخصیتِ مجموعه را تغییر دهد. از جمله انتقاداتِ اولیه، انتخاب بازیگری کوتاه‌تر و بلوند برای نقش 007...

2006 — سالی که بنیادِ باند دگرگون شد و او را تبدیل به یک هولیگانِ معمولی فوتبال کردند. در 2006 سازندگان فیلم — دیگر زیر نظرِ مراقب و با نفوذِ کیوبی بروکلی نبودند — تصمیم گرفتند از ساختِ «فیلم‌های جیمز باند» فاصله بگیرند و فیلمی بسازند که لحن و شخصیتِ مجموعه را تغییر دهد. از جمله انتقاداتِ اولیه، انتخاب بازیگری کوتاه‌تر و بلوند برای نقش 007 بود. تغییراتی در نمادها و تُنِ مجموعه ایجاد شد و از آن سریِ روزگاری پرانرژی، اغراق‌آمیز و بامزه، اثری یکنواخت و کم‌رمق باقی ماند. منتقدانی معتقد بودند اگر سازندگان دوباره به روحِ اصلی باند بازنگردند، دورهٔ فیلم‌های باند تمام شده است. افسوسِ نبودِ کیوبی بروکلی برای مدیریتِ استودیو و حفظِ میراثِ چهل سالهٔ این سری هم از دیگر اظهارنظرها بود. غرور و خودآگاهی معمولاً همراه هم نیستند. «کازینو رویال» ساختهٔ مارتین کمپبل و اقتباس از رمانِ ایان فلمینگ با فیلمنامهٔ نیل پورویس، رابرت وِید و پاول هگیس، با بازی دنیل کریگ در نقشِ باند، ایوا گرین، مادس میکلسن، جودی دنچ، جفری رایت و جیانکارلو جیانینی، بیست‌ویکمین فیلمِ مجموعه است. در داستان، باند تازه به درجهٔ 00 رسیده و به دنیای تاریکِ تروریسمِ تأمین‌شده با سرمایه‌های کلان وارد می‌شود. سری فیلم‌های باند یکی از سخت‌ترین آثار برای قضاوت و راضی‌کردن تمام طرفداران است؛ شکایات می‌تواند از کم‌بودن وسایلِ عجیب و غریب تا دور شدن از جوهرِ فلمینگ یا برعکس، بیش از حد جدی بودنِ فیلم متغیر باشد. هر بار که بازیگر جدیدی نقشِ باند را می‌پذیرد، موجی از مقایسه‌ها و مخالفت‌ها شکل می‌گیرد. پس از خداحافظیِ پیرس برازنان با Die Another Day در 2002، فشار برای انتخاب بازیگر و جهت‌گیری جدیدِ سری بسیار بالا بود. در آن زمان «هوی»ها و تمسخرها بر سرِ انتخاب دنیل کریگ، از جمله انتقادهایی چون «خیلی بلوند»، «چهرهٔ زمخت» یا «کوتاه‌تر از باندهای کلاسیک»، به گوش رسید. با وجود منتقدانِ اولیه، «کازینو رویال» به‌سرعت بزرگ‌ترین موفقیتِ معاصرِ مجموعه شد. آمارِ فروش جهانی نزدیک به 600 میلیون دلار گویای پذیرشِ گستردهٔ فیلم است. حقیقت این است که «کازینو رویال» تقریباً همهٔ آنچه از یک فیلمِ باند می‌خواهید ارائه می‌دهد — لوکیشن‌های چشم‌نواز، زنان جذاب، و صحنه‌های اکشن فراوان و چشمگیر؛ تیم بدلکاری در این فیلم به اوجِ توانش می‌رسد. فیلم به‌طرز خوشایندی به روحِ اصلِ فلمینگ وفادار است، با این تفاوت که داستان به جهانِ پس از 11 سپتامبر به‌روزرسانی شده است. هم‌زمان نشانه‌هایی از المان‌های سنتی سری حفظ شده و برخی از پرده‌های کمدیِ زائدِ فیلم‌های قبلی حذف شده است. ضدقهرمانِ هوشمندِ فیلم، لِ شیفرِ مادس میکلسن، با آن مشکلِ چشمِ خاص و معشوقهٔ وفادارش، خلافِ کلیشه‌هایِ «فاجعه‌خواهِ جهان‌گشا» است: او نه به‌دلیل دیوانگی می‌خواهد دنیا را نابود کند، بلکه برای زنده‌ماندن سعی می‌کند از باند پیشی بگیرد — چیزی که هیجانِ داستان را ملموس نگه می‌دارد. با وجود تمامِ انفجارها و جلوه‌های بصری (که در این فیلم به‌اندازهٔ نیم‌دوجین از اپیزودهای قبلی موادِ اکشن دارد)، موفقیتِ فیلم کاملاً وابسته به تواناییِ بازیگرِ نقشِ اول است. خوشبختانه دنیل کریگ در هر سه جنبه — آمادگی جسمانی، استایل و خُلقِ خشنِ غرورآمیز — موفق است. مهم‌تر اینکه باندِ کریگ انسانی‌تر از آن چیزی است که معمولاً دیده‌ایم: گاهی خوش‌پوش و خونسرد، گاهی کوبیده‌شده و درگیرِ تضادهای احساسی. این باندِ جدید با حضور قدرتمندِ کریگ شکلِ کامل‌تری به خود می‌گیرد. ایوا گرین به‌خوبی نقشِ وِسپر لیند را با هوش و جذابیتی می‌نمایاند که باند را مثلِ زمانِ تریسی دی ویتچنزو در On Her Majesty's Secret Service متحول می‌کند؛ اگرچه نقشِ او در فیلم کمی کم‌نوشته شده است. جفری رایت به‌عنوان فلیکس لِیتر، جودی دنچ در نقشِ M که باز هم نفوذ و سخت‌گیری دارد، و جیانکارلو جیانینی به‌عنوان رنه ماتیس، تماسِ باند در مونته‌نگرو، همگی کیفیتِ اثر را بالا می‌برند. موسیقیِ دیوید آرنولد ترکیبی از طعم‌های سنتیِ باند با انفجارهای انرژی‌زا را ارائه می‌دهد و فیلم‌برداریِ فیل مه‌هوکس در باهاماس، جمهوری چک و ایتالیا چشم‌نوازیِ بصریِ بالایی دارد. فیلم با یکی از بهترین سکانس‌های تعقیب‌وگریزِ کلِ مجموعه آغاز می‌شود و با لحظاتِ نهایی‌ای بسته می‌شود که حسِ نهاییِ باند را به‌خوبی منتقل می‌کند؛ حقیقا یک بازآغازِ موفق است: پرانرژی، با هوشمندیِ انسانی و باندی که بازگشته — خشن‌تر، جدی‌تر و بی‌اغراق بهتر. بسیاری امتیازهای بالا داده‌اند (مثلاً 9/10 یا حتی 10/10) و آن را بهترین بازآغاز احتمالی دانسته‌اند. با این حال برخی از تماشاگران هنوز نقدهایی جدی دارند: بعضی از مردم از بازبوت کردنِ فرنچایز خوششان نیامدند؛ عده‌ای از حذفِ شخصیت‌های کلاسیک مثل Q و وابسته‌سازیِ بیشتر به واقع‌گرایی و حذفِ گجت‌های اغراق‌آمیز ناراضی بودند؛ گروهی فیلم را بیش‌ازحد هالیوودی و وام‌دارِ فرمول‌های کلیشه‌ای خواندند؛ بعضی هم از حضورِ دنیل کریگ به‌عنوان بازیگری که به‌نظر نمی‌رسد از نقش لذت ببرد انتقاد کردند. همچنین برخی احساس کردند فیلم بیش از یکی دو پایانِ طبیعی کش داده شده است. از سوی دیگر انتقاداتِ جزئی به بازیِ گاه‌وبیگاهِ اغراق‌شده و ساختارِ تحولِ شخصیتیِ باند (شروعِ بدونِ ترس و پایانِ پر احساس) نیز مطرح شده است. در مجموع «کازینو رویال» با آوردنِ عمقِ شخصیتی بیشتر، صحنه‌های اکشن چشمگیر، بازی برجستهٔ دنیل کریگ و ایوا گرین و یک ضدقهرمانِ دقیق، برای بسیاری به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های باند شناخته می‌شود و سهم قابل توجهی در بازتعریفِ مدرنِ این شخصیت داشته است.