فیلم X-Men: First Class 2011

فیلم خیلی خوبی بود! من زیاد اهل کمیک نیستم و وقتی دو قسمت اول فیلم‌های X‑Men را دیده بودم همیشه کنجکاو بودم همه‌چیز چطور شروع شد. این فیلم انصاف را رعایت کرد! بازیگران عالی بودند (البته پاتریک استوارت یا ایان مک‌کلن در آن نیستند)، کوین بیکن نقش شرور را خیلی خوب ایفا کرد و برای آن نقش مناسب بود و جلوه‌های بصری هم چشم‌گیر بودند. دیدن رشد...

فیلم خیلی خوبی بود! من زیاد اهل کمیک نیستم و وقتی دو قسمت اول فیلم‌های X‑Men را دیده بودم همیشه کنجکاو بودم همه‌چیز چطور شروع شد. این فیلم انصاف را رعایت کرد! بازیگران عالی بودند (البته پاتریک استوارت یا ایان مک‌کلن در آن نیستند)، کوین بیکن نقش شرور را خیلی خوب ایفا کرد و برای آن نقش مناسب بود و جلوه‌های بصری هم چشم‌گیر بودند. دیدن رشد و تحول شخصیت‌ها در طول فیلم بسیار لذت‌بخش بود. در کل، به نظرم فیلمی عالی بود. این فیلم را دوست نداشتم. از منظر داستان أصل و نحوه پیدایش شخصیت‌ها، نکات جالبی داشت، اما چیزی در ریتم و بازیگری ناهماهنگ بود و انگار احساس «کم‌مایگی» می‌داد. نمی‌توانم دقیق بگویم چیست، اما اولین کلمه‌ای که به ذهنم می‌رسد «کمدی-غلط‌انداز» است؛ مثل اینکه داشتم یکی از سه قسمت آخر جنگ ستارگان را تماشا می‌کردم. دیالوگ‌ها و لحن کلی به اندازه کافی جدی نبودند. تریلر قسمت بعدی (X‑Men: Days of Future Past) بهتر به نظر می‌رسد و برایان سینگر هم بازگشته است. بهترین فیلم‌های ایکس‌من بدون شک قسمت‌های یک و دو هستند؛ امیدوارم او بتواند سری را دوباره به مسیر درست برگرداند. در IMDb، X‑Men: First Class تا کنون بالاترین امتیاز را در بین فیلم‌های مجموعه ایکس‌من کسب کرده است. با توجه به اینکه در این فیلم تنها چند شخصیت آشنا از فیلم‌های قبلی حضور دارند و توسط بازیگران جوان‌تری بازی شده‌اند و شخصیت ولورین اصلاً حضور ندارد، امتیاز 8.1 تا حدی برایم تعجب‌آور بود — تا قبل از اینکه فیلم را ببینم... من خودم طرفدار پر و پا قرص ایکس‌من هستم و برای دیدن این فیلم خیلی هیجان‌زده بودم، هرچند کمی نگران هم بودم. اما هر تردیدی خیلی زود و از همان صحنهٔ اول برطرف شد. First Class با صحنهٔ افتتاحیه‌ای بسیار قدرتمند آغاز می‌شود، همان صحنه‌ای که در نسخهٔ اول ایکس‌من هم بود: برخاستنِ اریک لهنشر جوان از والدینش در یک اردوگاه نازی. آنچه پس از این داستان آشنا می‌آید کاملاً نو، تاریک و بی‌رحم است. نمی‌خواهم نکات مهم داستان را لو بدهم، اما کافی است بگویم هیچ‌کس بعد از دیدن این بخش تعجب نخواهد کرد که چرا مگنتو از مردم «عادی» به این اندازه کینه‌توز است. این رویداد لحنِ بقیهٔ فیلم را نیز تعیین می‌کند و تا حد زیادی توضیح می‌دهد چرا First Class تا این اندازه موفق است: این فیلم دربارهٔ شخصیت است. در حالی که باقی فیلم‌ها بیشتر روی قهرمانان جذاب و جلوه‌های ویژه تمرکز داشتند، First Class تماماً دربارهٔ رشد شخصیت‌ها و تاریخچهٔ کسانی است که بعدها پروفسور ایکس و مگنتو می‌شوند. این ایده می‌توانست شکست بخورد اگر فیلمنامهٔ فوق‌العاده‌ای در کار نبود. باید به نویسندگان و سازندگان احترام گذاشت که هر شخصیت و خط داستانیِ کوچک اما حیاتی را به‌خوبی در هم تنیده و همه‌چیز را به‌طرزی طبیعی کنار هم قرار داده‌اند. همه‌چیز در این فیلم به‌خوبی جمع‌بندی می‌شود؛ هر سؤالی که ممکن است داشته باشید (مثلاً چرا زاویه‌یر فلج شده؟) توضیحی قابل‌قبول و مناسب دارد. یکی دیگر از نقاط قوت فیلم، بازیگران آن است. همه درست در نقش‌هایی ظاهر شده‌اند که باید باشند. کوین بیکن شرور کامل است (که قبلاً هم می‌دانستیم)، جیمز مک‌آووی نه تنها شبیه، بلکه صدا و حرکاتش هم شبیه چارلز زاویه‌ی جوان است. جنیفر لارنس در نقش میستیک جوان قانع‌کننده و — باورتان شود یا نه — نگران و دلواپس بازی کرده است. بقیهٔ بازیگران هم به‌خوبی انتخاب شده‌اند، چه انسان و چه جهش‌یافته. اما بیشترین تحسین مربوط به مایکل فاسبندر است؛ بازیگری که نحوهٔ ایفای نقش اریک لهنشر/مگنتو سی‌وچند ساله توسط او خیره‌کننده است. زبان بدنش، همراه با کوچک‌ترین تکان‌های صورت، عمق درد و رنجی را که اریک در طول زندگی‌اش تحمل کرده نشان می‌دهد و باعث می‌شود با مگنتو همدلی کنیم و بفهمیم چرا چنین شده است. در حالی که مگنتوی «قدیمی» بیشتر شبیه مردی تلخ بود که از انسان‌ها متنفر است، فاسبندر در یک فیلم ابرقهرمانی کاری تقریباً غیرممکن انجام می‌دهد: به مگنتو جان می‌بخشد. اگر الان این‌طور برداشت شده که X‑Men: First Class صرفاً یک درام شخصیت‌محور ضعیف است، نگران نباشید. صحنه‌های اکشن جذاب و جلوه‌های ویژه فراوانی دارد که تماشاگران هیجانی را راضی می‌کند. و قبل از اینکه فراموش کنم: دو حضور کوتاه اما جالب هم در فیلم هست که از دیدنش لذت خواهید برد. در پایان، یک نکته دربارهٔ راهنمایی والدین: متعجب شدم که نصفِ تماشاگران را والدینی با کودکان خردسال تشکیل داده بودند. همان‌طور که گفتم، این فیلم فقط یک فیلم قهرمانیِ جذاب نیست؛ عناصر تاریک و تصویری دارد و صحنه‌های خشونت نازی‌ها مخصوص مخاطب کودک نیست. به‌نظر من مناسب‌ترین حداقل سن 14 سال است. با همهٔ این‌ها، این فیلم را به همه توصیه می‌کنم، حتی به کسانی که طرفدار ایکس‌من نیستند. به‌ندرت شده فیلمی ببینم که هیچ ایرادی نداشته باشد، اما این یکی از همان موارد نادر است. کارگردانی عالی، بازیگری عالی، همه‌چیز عالی. تا این لحظه مورد علاقه‌ام بود. فیلم «X‑Men: First Class» بسیار سرگرم‌کننده است. در تمام مدت سرگرم بودم و هیچ چیز آزارم نداد؛ موسیقی متن و بازیگران به‌ویژه برجسته بودند. باید بگویم شروع فیلم از پایانش قوی‌تر است، اما این به آن معنا نیست که پایان لذت‌بخش نیست؛ قطعاً از آن هم لذت خواهید برد. جیمز مک‌آووی در نقش چارلز زاویه بسیار خوب است و مایکل فاسبندر در نقش اریک لهنشر عالی. روز برن، جنیفر لارنس و کوین بیکن هم از دیگرانی بودند که تماشای آن‌ها را دوست داشتم. دربارهٔ موسیقی هم باید گفت فوق‌العاده است — برخی بخش‌ها مرا به یاد تم برجستهٔ سریال The Crown انداخت. در چهار قسمت قبلی روند نزولی را احساس کرده بودم، اما خوشبختانه این فیلم باعث بازگشت سری به مسیر درست شد. کنجکاوم ببینم از این پس چه خواهد شد. اگر برای یک بریت مناسب نباشد، من فکر می‌کنم این فیلم «مردان ایکس» بدون حضور دو بازیگر مسن‌تر که معمولاً زیرساخت این ماجراها هستند، بهتر از کار درآمده است. جیمز مک‌آووی نقش جوان‌تر «زاویه» را بر عهده گرفته و مایکل فاسبندر ما را با نقش «اریک» آشنا می‌کند. اولی توانایی خواندن ذهن را دارد و دومی می‌تواند فلز را دستکاری کند. با استفاده از فلش‌بک‌ها، گذشتهٔ هر دو شخصیت را می‌بینیم و اینکه چگونه همدیگر را ملاقات کردند و شروع به همکاری کردند تا نوع خود را در دنیایی که روزبه‌روز نسبت به آن‌ها خصمانه‌تر می‌شد، حفظ کنند. آن‌ها پیشرفت می‌کنند تا اینکه «شاو» (کوین بیکن) دوباره برمی‌گردد. اریک و شاو گذشته‌ای مشترک دارند — و اریک دیگری را مسئول جنایاتی می‌داند که نازی‌ها در زمان جنگ جهانی دوم بر خانوادهٔ لهستانی‌اش روا داشته‌اند. تصمیم او برای گرفتن انتقام سبب ایجاد شکاف بین دو دوست می‌شود و به‌زودی آن‌ها و پیروان‌شان در مقابل هم قرار می‌گیرند، در حالی که تهدید جنگ هسته‌ای بشریت را در آستانهٔ خطر قرار می‌دهد. بیکن در اینجا در بهترین فرم خود نیست و چندان هراسان‌کننده نیست؛ اما بقیه، از جمله جنیفر لارنس در نقش ریون و نیکلاس هولت در نقش هَنگ خجالتی، خوب عمل می‌کنند و طعمی پر از اکشن از تولد «مگنتو» و پایه‌های خصومت‌های بعدی او با «ایکس‌من» به ما می‌دهند. جلوه‌های بصری خوب کار می‌کنند و روایت زیرین واقعاً موضوعاتی برای فکر کردن ارائه می‌دهد — بخشش، انتقام، ترس و تعصب همگی مطرح می‌شوند و فیلمنامه‌ای برتر نشان می‌دهد که فیلم صرفاً به جلوه‌های ویژه و آتش‌بازی متکی نیست. این فیلم روی پردهٔ بزرگ بهتر کار می‌کند و برای من، آسان‌گیرانه‌ترین انتخاب، بهترین فیلم از مجموعه‌ای است که تا کنون دیده‌ام. X‑Men: First Class تخته را دوباره چیده و جان تازه‌ای به فرنچایزی داد که مسیرش را گم کرده بود. پس از X‑Men: The Last Stand و Wolverine Origins، واضح بود که مجموعهٔ ایکس‌من از راه درست خارج شده، اما First Class روز را نجات داد! First Class داستان پیدایش زاویر، مگنتو و ایکس‌من را در دههٔ 1960 روایت می‌کند با قهرمانان جوان و کم‌تجربه. این بازنمایی‌های خام و ناپخته از مگنتو و زاویه، شخصیت‌ها را در نوری جدید و جذاب نشان داد. داستان گیراتر و تازه بود. حس تازگی و یکتایی داشت — برخلاف هر چیزی که قبلاً در این فرنچایز دیده بودیم. حضور این شخصیت‌های کمترشناخته‌شده ریسک را افزایش می‌داد چون بسیاری از آن‌ها در فیلم‌های قبلی حضور نداشتند و سرنوشت‌شان نامعلوم بود. فضای دههٔ 60 به فرنچایز جلوهٔ جدید و جذابی داد و دیدن آغاز دوستی بین زاویه و مگنتو با لحظاتی از خنده و شادی، به مجموعه همان بازسازی‌ای را داد که لازم داشت.