فیلم X2: X-Men United 2003

X2: X-Men United در تقریباً همه جنبه‌ها نسبت به فیلم قبلی پیشرفت کرده است. داستان بهتر، جلوه‌ها بهتر، اکشن بهتر و جهش‌یافته‌های جالب‌تری دارد. این بهترین فیلم از میان فیلم‌های اولیهٔ X-Men و یکی از اوج‌های ساخت فیلم‌های کمیک‌بوکی اوایل دههٔ ۲۰۰۰ است. تماشای آن حتی فقط برای مبارزهٔ ولورین با لِیدی دث‌استرایک هم ارزش دارد. تماشای خوبی بود، ممکن است دوباره ببینم و پیشنهادش می‌کنم. دوباره:...

X2: X-Men United در تقریباً همه جنبه‌ها نسبت به فیلم قبلی پیشرفت کرده است. داستان بهتر، جلوه‌ها بهتر، اکشن بهتر و جهش‌یافته‌های جالب‌تری دارد. این بهترین فیلم از میان فیلم‌های اولیهٔ X-Men و یکی از اوج‌های ساخت فیلم‌های کمیک‌بوکی اوایل دههٔ ۲۰۰۰ است. تماشای آن حتی فقط برای مبارزهٔ ولورین با لِیدی دث‌استرایک هم ارزش دارد. تماشای خوبی بود، ممکن است دوباره ببینم و پیشنهادش می‌کنم. دوباره: فیلم «کمیک‌بوکی» بدیعی نیست، اما به‌عنوان یک فیلم مستقل خوب از کار درآمده. ولورین جذاب‌ترین نکتهٔ فیلم قبلی بود، و این‌جا نمونهٔ جالبی است از استودیویی که بازخورد مخاطب را شنیده و عملاً اولین فیلم منشأ ولورین را ساخته، چون دقیقاً همین است. بی‌اعتنا به پیوستگی‌های کمیکی و ولورین، جنگ برادران جهش‌یافته زاویهٔ نسبتاً جذابی است و تازگی دارد که از منظر انسان‌ها نشان داده شده؛ اما اگر دقیق‌تر نگاه کنید، در واقع با نوعی جنگ نژادی روبه‌رو هستیم. وقتی بفهمید چقدر داستان «مشکل قدرت فوق‌العاده» شما واقعی است، کمی از شدت آن کاسته می‌شود. اگرچه ایدهٔ کلی کمی بهتر و اسکلت داستانی خوب است، بخش زیادی از فیلم شامل صحنه‌هایی است که «(عمدتاً ولورین) کارهای هیجان‌انگیزی انجام می‌دهد»، اما دست‌کم دو استثنا بزرگ وجود دارد که در آن‌ها چند جهش‌یافته با هم کار می‌کنند و نتیجهٔ «کلی صحنهٔ دیدنی» می‌شود که به داستان معنا می‌دهد و پیشروی قابل‌توجهی در روایت ایجاد می‌کند. صادقانه به همه پیشنهاد می‌کنم این فیلم را به جای فیلم اول ببینند. دنباله‌ای محکم است. من X2 را به‌طور کامل به‌اندازهٔ X-Men دوست نداشتم، اما اختلاف خیلی کم است. این دنباله همچنان فیلمی سرگرم‌کننده است. هیو جکمن (ولورین) باز هم تحسین‌برانگیز است، هرچند بازیگران پشتیبان—هرچند همگی خوب‌اند—به‌نظر من کمی معمولی‌اند؛ به‌خصوص تازه‌وارد برایان کوکس (استرایکر) که من را چندان تحت تأثیر قرار نداد. در مجموع فیلمی‌ست که قطعاً ارزش دیدن دارد و دنباله‌ای قابل‌اعتناست. فکر می‌کنم این بهتر از فیلم اول است، اگرچه شخصیت پاتریک استوارت که همیشه روی صندلی‌ست برایم هنوز آزاردهنده است. به هر حال، این‌بار یک شرور خوب داریم: اسکاتلندی برایان کوکس (استرایکر). او نظامی‌ای مصمم است که پس از یک سوءقصد نافرجام در کاخ سفید، موفق می‌شود از رئیس‌جمهور اختیار تام بگیرد تا با جهش‌یافته‌ها مقابله و آن‌ها را حذف کند. مگنتو (ایان مک‌کلن) کماکان در زندان پلاستیکی‌اش حبس است، اما شاگرد آبی‌رنگ و تغییرشکل‌دهنده‌اش میستیک (ربکا رومین) نقشه‌ای زیرکانه برای آزاد کردن او می‌چیند؛ و دقیقاً به‌موقع هم عمل می‌کند. استرایکر وجود سِربرو را کشف می‌کند و برای کنترل آن تصمیم می‌گیرد؛ به مدرسهٔ پروفسور ایکس حمله می‌کند، بسیاری از دانش‌آموزان را خنثی می‌کند و تنها لاگان (هیو جکمن)، اسکات (جیمز مارسدن) و روگ (آنا پاکوین) می‌مانند تا آنچه از تیم باقی‌مانده را برای نجات استاد ربوده‌شده هدایت کنند. ضرورت چنین متحدشدنی را اقتضا می‌کند و اتحاد غریبی با مگنتو شکل می‌گیرد، اما آیا پایدار خواهد ماند؟ با نزدیک‌شدن به پایانی هیجان‌انگیز درمی‌یابیم که هنوز توطئه‌ها و دسیسه‌ها ادامه دارد. کوکس بازیگر بسیار انعطاف‌پذیری نیست، اما در اینجا تکیه‌گاهی محکم برای داستانی پر از اکشن فراهم می‌کند. تمرکز کمتری روی فضائل‌ورزی‌های نوجوانانهٔ نسخهٔ ۲۰۰۰ شده؛ شخصیت‌ها بزرگ‌تر و بهتر پرداخته شده‌اند و بنابراین می‌توانند کنترل و استفادهٔ نمایش‌گونه‌تری از قدرت‌هایشان داشته باشند. داستان هنوز کمی قابل‌پیش‌بینی است، اما تیم جلوه‌های بصری تمام تلاش‌شان را می‌کنند تا این ماراتن دو و یک‌چهارم ساعته را به‌طرزی شگفت‌آور روان پیش ببرند. حالا کاملاً طرفدار مگنتو هستم—منتظر X3! X2 مردان ایکس را بسیار فراتر از محدودهٔ فیلم اول می‌برد: شخصیت‌های جدید هیجان‌انگیز، شروران مکار و جلوه‌ها و داستان‌های پرطمطراق‌تر. X2 برای همیشه یکی از دنباله‌های مورد علاقهٔ من باقی می‌ماند. این فیلم پس‌زمینهٔ شخصیت‌ها را عمیق‌تر می‌کند، جهان را گسترش می‌دهد، میزان مخاطره را بالا می‌برد و تعارضات جدیدی خلق می‌کند که فراتر از این قسمت ادامه خواهند داشت و وعدهٔ قسمت‌های بیشتری را می‌دهند. صحنهٔ آغازین وقتی برای اولین بار دیدمش واقعاً آسمان را در هم می‌شکست و قدرت یک جهش‌یافتهٔ تنها را به‌خوبی نمایش می‌داد. مبارزهٔ میان نور و تاریکی، هم در انسان‌ها و هم در جهش‌یافته‌ها، تمی ثابت بود و به روش‌های متعددی برجسته شده بود. کندوکاو در گذشتهٔ مرموز ولورین و پیوند دادن آن با کشمکش کلی مردان ایکس انتخاب عاقلانه‌ای بود؛ به‌جای اینکه لاگان تنها به دنبال پاسخ‌ها برود، این گذشته به تعارض کلی پیوند خورد. علاوه بر این، زنان مردان ایکس—ژین گری و استورم—همراه میستیک نقش‌ها و توسعهٔ شخصیت چشم‌گیری پیدا کردند. X2 مانند امپراتوری ضربه می‌زند در سه‌گانهٔ اولیهٔ مردان ایکس بود—در همهٔ جنبه‌ها بهتر، با شخصیت‌ها، تهدیدها، داستان‌ها و جلوه‌های جدید و هیجان‌انگیز. X2 شایستهٔ جایگاهی میان بهترین فیلم‌ها و دنباله‌های کمیک‌بوکی تاریخ است.