فیلم Independence Day: Resurgence 2016

«Independence Day: Resurgence» مانند معدود بلاک‌باسترهای اخیر هالیوود بسیار سرگرم‌کننده است؛ عمدتاً به این دلیل که از تصنع فاصله می‌گیرد و روی اصول ساده‌ی سینمای پاپ‌کُرن متمرکز می‌شود. مردم زمین متحد شده‌اند تا از خانه‌شان در برابر یک حمله بیگانه دیگر دفاع کنند. هرگاه فیلمی را دوست دارم، همیشه دلم می‌خواهد دنباله‌اش ساخته شود، اما برای همه فیلم‌ها این را آرزو نمی‌کنم؛ فیلم‌هایی مثل «Taken» یا این...

«Independence Day: Resurgence» مانند معدود بلاک‌باسترهای اخیر هالیوود بسیار سرگرم‌کننده است؛ عمدتاً به این دلیل که از تصنع فاصله می‌گیرد و روی اصول ساده‌ی سینمای پاپ‌کُرن متمرکز می‌شود. مردم زمین متحد شده‌اند تا از خانه‌شان در برابر یک حمله بیگانه دیگر دفاع کنند. هرگاه فیلمی را دوست دارم، همیشه دلم می‌خواهد دنباله‌اش ساخته شود، اما برای همه فیلم‌ها این را آرزو نمی‌کنم؛ فیلم‌هایی مثل «Taken» یا این جور آثار برای گسترش در قالب یک فرنچایز ساخته نشده‌اند. به هر حال دنباله ساخته شده و من آن را دیدم. از آنجا که انتظار زیادی نداشتم، پایان فیلم برایم چندان اهمیتی نداشت. فیلم از نظر انتقادی شکست خورده و فروش گیشه هم متوسط بود و به‌خصوص نتوانست به درآمد فیلم اصلی نزدیک شود. نیم نمره از امتیازم کم می‌کنم به خاطر گرایش چین‌محور فیلم. فکر می‌کنم هالیوود نباید بیش از حد به محتواهای ویژه بازار چین تکیه کند؛ این رویکرد باعث می‌شود انگار بقیه دنیا نادیده گرفته می‌شوند. من علاقه‌مند به فیلم‌های آمریکایی با فضای قدیمی‌ترم، نه آثاری که آشکارا بازار چین را هدف گرفته‌اند. این یکی از دلایل نپسندیدن من نسبت به چند فیلم اخیر است. داستان بیست سال پس از وقایع فیلم اول رخ می‌دهد. تنها تعداد اندکی از شخصیت‌ها بازگشته‌اند و بسیاری چهره‌های جدید به جمع اضافه شده‌اند. انسان‌ها پس از اقتباس از فناوری بیگانگان جهش قابل‌توجهی داشته‌اند؛ اما وقتی متوجه می‌شوند که سیگنال اضطراری از حادثه بیست سال پیش به پایگاه دشمن فرستاده شده، برای حمله تازه‌ای که به‌زودی رخ می‌دهد آماده نیستند. ناچار می‌شوند تمام قوا را به میدان بیاورند تا زمین را دفاع کنند و اینکه آیا موفق می‌شوند یا نه، باقی فیلم را مشخص می‌کند. امروزه کیفیت بصری یک فیلم بزرگ معمولاً مسئله‌ای نیست؛ استانداردهای جلوه‌های ویژه به نقطه‌ای رسیده که گاهی از بازیگران واقعی جلو می‌زند. این اثر هم در موارد انفجار و تخریب‌ها خوب کار می‌کند و همین بخش‌ها سرگرم‌کننده‌اند، اما به‌طور کلی فیلم شایسته ستایش گسترده نیست. این داستان به‌راحتی می‌تواند به کلاسیک‌هایی مثل «Star Wars» و «Avatar» متصل شود؛ پایان فیلم شبیه داستانی درباره ریشه‌های آن آثار است. دنباله سوم احتمالاً ما را عمیق‌تر به فضا خواهد برد که جالب به نظر می‌رسد، اما اینکه این ایده جواب بدهد سوالی است که باید منتظر ماند. فعلاً اگر هنوز این فیلم را ندیده‌اید می‌توانید تماشا کنید؛ فیلمی متوسط است. امتیاز: 5.5/10 «Independence Day: Resurgence» تقریباً همان چیزی است که انتظار داشتم. با توجه به نقدهای منفی که پیرامون فیلم منتشر شده بود، شاید حتی کمی بهتر از انتظاری باشد که داشتم. مثل همیشه، نقدها و امتیازهای یک یا دو ستاره و ادعاهای «بدترین فیلم تاریخ» اغلب اغراق‌آمیز است. مزیت بزرگ فیلم اصلی تازگی و نوآوری آن بود؛ این دنباله تا حد زیادی همان فرمول را تکرار می‌کند، با جلوه‌های ویژه بزرگ‌تر و در برخی جاها اغراق‌شده و داستانی نسبتاً نازک‌تر. البته فیلم اصلی هم داستان چندانی نداشت و ایده آلودن ویروس به یک کامپیوتر کاملاً بیگانه خیلی ضعیف و مخلّ فیلم بود. در بازه زمانی تقریباً کوتاهِ دو دهه، بشر توانسته پایه تکنولوژی خود را چند پله ارتقاء دهد (سلاح‌های پرتویی روی ماه و غیره). سرعت پیشرفت البته واقع‌گرایانه نیست، حتی با دسترسی به فناوری بیگانه، ولی می‌توان این را پذیرفت تا فیلم جذاب‌تر شود. سپس یک سفینه بیگانه دیگر می‌آید؛ نه همان‌ها که انتظارش را داشتیم، بلکه سفینه‌ای کاملاً متفاوت که ظاهراً خصمانه نیست، اما سیاستمداران بی‌تدبیر همه چیز را خراب می‌کنند. چند صحنه بعد «بیگانگان واقعی» می‌رسند؛ این بار با ابزاری بزرگ‌تر که به‌راحتی سلاح‌های اهالی زمین را نابود می‌کند و ما دوباره به وضعیت آغازین فیلم اول بازمی‌گردیم: یک سفینه عظیم فضایی روی زمین پارک می‌کند و باید طرحی دیگر در پیش گرفت. مجموعه‌ای از صحنه‌های بزرگ با سفینه‌ها و خرابی اتفاق می‌افتد تا بیگانگان سرانجام سفینه‌شان را مستقر کنند. پیدا کردن جای پارک برای یک سفینه ۵۰۰۰ کیلومتری احتمالاً کار دشواری است. اینجا چند اشکال اساسی وجود دارد: جلوه‌های ویژه خلاقانه و چشم‌نوازند، ولی اغراق‌آمیزند و هرگونه تلاش برای پایبندی به قوانین فیزیک را نادیده می‌گیرند. مشخص است نویسنده داستان در مباحث علمی مهارت نداشته است. برای مثال، سفینه‌ای به قطر حدود ۵۰۰۰ کیلومتر (شعاع زمین حدود ۶۳۷۰ کیلومتر) که به قدری بزرگ است که گرانش خود را ایجاد می‌کند، وارد جو می‌شود و وقتی به سطح نزدیک می‌شود خودروها، قطارها، کشتی‌ها و بخش‌هایی از زمین به سمت بالا کشیده می‌شوند. این صحنه‌ها جلوه‌گر و دیدنی‌اند، اما هر کسی ذره‌ای فکر کند می‌داند چنین نیرویی زمین را ناپایدار خواهد کرد و احتمالاً سرعت چرخش یا مدار زمین به دور خورشید را تغییر می‌دهد. داستان پر از حفره‌ها و ابلهانه‌گی‌های معمول هالیوودی است؛ حتی بچه‌هایم هم برخی از سوراخ‌های داستانی را دیدند که به‌اندازه‌ای بزرگ بودند که می‌شد یک ناو جنگی را از آن عبور داد! در مورد بازیگران هم چندان حرف زیادی نیست. اکثر بازیگران اصلی توانستند بدون اشتباه فاحش فیلم را به پیش ببرند. از آنجا که فیلم عمق یا پیام عمیقی ندارد، بازی‌ها در همین حد کفایت می‌کند. بهترین شخصیت به‌نظر من جاد هیرش در نقش جولیوس لوینسون بود و ضعیف‌ترین احتمالاً دکتر اوکان؛ نه اینکه برنت اسپایندر بازی بدی داشته باشد، شخصیت بیش از حد آشفته و جنون‌آمیز طراحی شده بود. خلاصه اینکه فیلم دقیقاً همان چیزی است که من انتظار داشتم: جلوه‌های ویژه بزرگ و یک داستان کاغذی و نازک. من با این امید که جلوه‌ها خوب باشند و انتظارات چندانی از بقیه چیزها نداشته باشم رفتم و دقیقاً همان را دیدم. بنابراین امتیازم 7 از 10 است. از تماشای دو ساعته‌اش لذت بردم. «Independence Day: Resurgence» تلاشی جسورانه برای پی‌گرفتن میراث اثر نمادین پیشین است، اما در بسیاری از جنبه‌ها ناکام می‌ماند. لیام همزورث بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، اما فیلمنامه چیز زیادی برای نمایش به او نمی‌دهد و شخصیت‌اش سطحی و به‌یادماندنی نیست. خود داستان ساده و قابل‌پیش‌بینی است و کمتر تعلیق یا درگیری عاطفی ایجاد می‌کند. تلاش‌ها برای افزودن طنز و درام گاهی تحمیلی به‌نظر می‌رسد و از تجربه کلی می‌کاهد. کارگردانی رولند امرایخ فیلم را پرسرعت نگه می‌دارد، اما اغلب نمایش را بر محتوا ترجیح می‌دهد. تصاویر برای پشتیبانی از داستان کافی‌اند، اما در مقایسه با پیشرفت‌های CGI تا سال ۲۰۱۶ چندان بدیع نیستند؛ فرصت ارائه چیز واقعاً نفس‌گیر از دست رفته است. در نهایت «Independence Day: Resurgence» فیلمی متوسط و مناسب برای تماشای پاپ‌کُرن‌‎خورهاست، اما به استانداردهای نمونه اصلی نمی‌رسد؛ در بخش‌هایی سرگرم‌کننده است اما در نهایت فراموش‌شدنی باقی می‌ماند و این حس را به بیننده می‌دهد که می‌توانست به مراتب بهتر باشد.