انیمیشن Rango 2011

راستش اوایل برای دیدن این فیلم چندان هیجان‌زده نبودم — می‌دانستم بالاخره نسخهٔ دی‌وی‌دی‌اش را هم خواهم دید. اما چون کاری برای انجام دادن نبود و تولدم هم بود و مایی قرار بود مرا مهمان کند، گفتم بزن بریم! انیمیشن فیلم فوق‌العاده است؛ واقعاً از طراحی و اجرای انیمیشن لذت بردم. داستان هم در مجموع خوب است، اما ریتم روایت گاهی کند می‌شود طوری که نزدیک...

راستش اوایل برای دیدن این فیلم چندان هیجان‌زده نبودم — می‌دانستم بالاخره نسخهٔ دی‌وی‌دی‌اش را هم خواهم دید. اما چون کاری برای انجام دادن نبود و تولدم هم بود و مایی قرار بود مرا مهمان کند، گفتم بزن بریم! انیمیشن فیلم فوق‌العاده است؛ واقعاً از طراحی و اجرای انیمیشن لذت بردم. داستان هم در مجموع خوب است، اما ریتم روایت گاهی کند می‌شود طوری که نزدیک بود حوصله‌ام سر برود. احساس کردم چند صحنه را می‌شد کوتاه‌تر کرد یا حذف نمود تا جریان داستان روان‌تر باشد. فیلم «رنگو» را نمی‌توان به‌راحتی در ژانری مشخص طبقه‌بندی کرد. از یک سو انیمیشن است و از سوی دیگر فقط مختص کودکان هم نیست. شروع فیلم بسیار خنده‌دار است: حادثه‌ای، نیمه‌تصادفی شدن ماجرا روی جاده و سپس سفری در دل بیابان که با ورود یک عقاب گرسنه به ‌شکل یک تعقیب دیوانه‌وار در می‌آید. رنگو بعد از آشنایی با یک سوسمار بانمک به نام بینز، به شهرک کوچکی به‌نام «دِرت» می‌رسد و با کمی ریا و شانس ناگهانی به‌عنوان کلانتر منصوب می‌شود. تا اینجا کمدی خوب و پرخندی داریم. در ادامه اما روایت گاهی پیچیده و اندکی بی‌سامان می‌شود؛ گویی گور وربینسکی و جان لوگان سعی کرده‌اند هر موقعیت عجیب و غریبی را که می‌توانسته‌اند کنار هم بچینند تا در انتها همه به هم مرتبط شود. گاهی فیلم کمی خسته‌کننده می‌شود تا اینکه دوباره همه‌چیز کنار هم قرار می‌گیرد و معنا پیدا می‌کند. با این وجود کیفیت کلی افت چندانی نمی‌کند، چون «رنگو» پر از شخصیت‌های بامزه و فراموش‌نشدنی است. انتخاب بازیگران صداپیشه هم عالی است: جانی دپ صدای متفاوتی نسبت به جک اسپارو دارد اما همان حال و هوای عجیب و غریب را به شخصیت می‌آورد. آلفرد مولینا نقشش کوتاه اما حیاتی است؛ بیل نایگی به‌عنوان مار رَتل‌اسنِیک عالی‌ست و ردپایی از دیوی جونز هم گاهی در کارش حس می‌شود. ری وینستون هم به‌عنوان «بد بیل» با لهجه کاکنی فوق‌العاده است. انیمیشن از لحاظ فنی یکی از بهترین‌هایی است که از خارج از استودیوهای بزرگ پیکسار دیده‌ام؛ جزئیات ساختمان‌ها، شخصیت‌ها و محیط‌ها بسیار دقیق و چشم‌نواز هستند. حتی می‌توان گفت کیفیت تصویری آن در برخی جنبه‌ها با آثار درجه‌یک پیکسار قابل رقابت است. موسیقی متن نیز به‌خوبی بین فضاسازی حماسی، وسترن و هویت لاتین-مکزیکی نوسان می‌کند و نقش مهمی در ایجاد جو فیلم دارد. از نظر محتوایی باید گفت فیلم هم برای کودکان خنده‌دار است و هم برای بزرگ‌ترها نکات و ارجاعات سینمایی و طنز بالغ‌تری دارد که بچه‌ها معمولاً متوجه آن‌ها نمی‌شوند. برخی شوخی‌ها و سکانس‌ها کمی تیره و بالغ‌اند: کشیدن سیگار، ناسزا و حتی تیراندازی یا کشته شدن بعضی موجودات دیده می‌شود؛ بنابراین اگر نگرانید بهتر است خودتان یک‌بار فیلم را ببینید و بعد تصمیم بگیرید که آن را با فرزندتان تماشا کنید. به‌طور کلی اما فیلم ترسناک نیست و از نظر زبان و رفتار چندان نامناسب به‌نظر نمی‌رسد. موضوع کمبود آب و اهمیت آن نیز محور مهمی در فیلم است و به‌خوبی در متن داستان گنجانده شده؛ مسئله‌ای که در زمانه‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم روزبه‌روز ملموس‌تر می‌شود. در پایان باید گفت «رنگو» سفری سرگرم‌کننده است و از معدود انیمیشن‌هایی است که هم بزرگسالان را خوش‌می‌گذراند و هم برای کودکان جذابیت دارد. بازیگران صداپیشه — از جمله جانی دپ، آیزلا فیشر، آبایگل برسلین، بیل نایگی، ند بیتی و آلفرد مولینا — همگی در سطح بالایی ظاهر شده‌اند. فیلمی لایق دیدن که شایستگی جایزهٔ بهترین انیمیشن را هم دارد.