انیمیشن Spies in Disguise 2019

این فیلم عملاً یک کپی از "Cloudy with a Chance of Meatballs" است و حسابی ناامیدکننده بود. والتر عملاً ترکیبی از فلینت و سم است ولی پرحرف‌تر و خودبرترپندارتر؛ همیشه دهانش باز است و بیش از حد خودش را حق‌به‌جانب نشان می‌دهد. حتی بخش‌هایی از داستان هم از آن فیلم برگرفته شده، مثل اینکه اختراع درست کار نمی‌کند. انتظار داشتم دست‌کم در حد متوسط باشد...

این فیلم عملاً یک کپی از "Cloudy with a Chance of Meatballs" است و حسابی ناامیدکننده بود. والتر عملاً ترکیبی از فلینت و سم است ولی پرحرف‌تر و خودبرترپندارتر؛ همیشه دهانش باز است و بیش از حد خودش را حق‌به‌جانب نشان می‌دهد. حتی بخش‌هایی از داستان هم از آن فیلم برگرفته شده، مثل اینکه اختراع درست کار نمی‌کند. انتظار داشتم دست‌کم در حد متوسط باشد چون شخصیت‌ها به‌جز والتر بد هم به‌نظر نمی‌رسیدند، اما بدتر از چیزی بود که فکر می‌کردم. شخصیت‌ها سطحی و دارای قوس‌های داستانی قابل پیش‌بینی‌اند و والتر هیچ نقصی ندارد، پس رشد شخصیتی‌ای هم رخ نمی‌دهد جز پیوند پیش‌بینی‌شده‌اش با لنس. حتی کبوترها هم تک‌بعدی‌اند. این یکی از ده تا پانزده فیلم پویانمایی بدِ دهه است، حتی اگر در انتهای دهه منتشر شده باشد. دورش خط بزنید؛ خیلی بیش از حد تحسین‌شده است. انیمیشن سرگرم‌کننده‌ای است؛ ترکیبی از اکشن، ماجراجویی و کمدی با پیامی خوشایند هرچند تا حدی ساده‌لوحانه. در مجموع وقت‌گذرانی خوبی‌ست و انتخاب صدا برای ویل اسمیت در چنین نقشی کاملاً مناسب است. اثر چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد اما انیمیشن خوب است و به‌اندازهٔ کافی هم بزرگ‌ترها و هم کودکان را سرگرم می‌کند. امتیاز: 3.75 / 5 «Spies in Disguise» در آغاز فیلم و دقایق پایانی روشی جالب مبتنی بر ارزش‌های کار تیمی و اقدامات غیربرخا را مطرح می‌کند. وسط فیلم اما تبدیل به یک کبوتر می‌شود. منظورم این نیست که «مضحک بودن کبوتر حواس را پرت می‌کند»؛ بلکه برای بخش بزرگ‌تری از زمان پخش، آن ایده را رها می‌کنند چون «ویل اسمیت به کبوتر صدا می‌دهد، هاه‌ها!» و خب، آن مفاهیم اولیه وقتی حضور داشتند کمی اغراق‌شده بودند، اما به هر حال فیلم کودکانه است و ظرافت لازم نیست. نکتهٔ منفی دیگر این است که عملاً همهٔ شخصیت‌های فرعی—به‌ویژه «دست رباتیک» بن مندلسون—قابل‌دوست‌تر از هر یک از دو نقش اصلی هستند. اما با این همه، فیلم قابل قبول است. خب. تا حدی. در بهترین حالت، معمولی است. فقط می‌خواهم بدانم اگر کسی بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای سراغ این فیلم برود، آیا همان ضربهٔ تریلر را به او هم می‌زند؟ یعنی آیا برای نوجوانان شبیهِ «From Dusk till Dawn» است؟ امتیاز نهایی: ★★ — چیزهایی داشت که برایم جالب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. به‌سادگی یک فیلم پویانمایی دوست‌داشتنی است که برای شخصیتِ "آرزومندِ موفقیت" دلسوزی می‌کنی و گاهی دلت می‌خواهد به قهرمان یک سیلی بزنی. پر از خنده است. «لنس» مأمور مخفی کارآمد، خوش‌پوش و خوش‌زبان است و «والتر» نوعی متخصص پشتیبان است که کمتر قدرش دانسته می‌شود. طبیعی‌ست که لنس با تحقیر با والتر رفتار کند—او که هرگز مجبور نیست خودش به میدان برود! والتر که می‌خواهد تأثیر بگذارد، لنس را قانع می‌کند که می‌تواند او را نامرئی کند. اشکال؟ فرمول در عمل قابل‌اعتمادتر برای تبدیل کردن آدم به کبوتر است! «موش‌های بالدار»؟ هرچه ماجراها به‌تدریج سوررئال‌تر می‌شود، می‌‌فهمیم کبوترها مهارت‌های جالبی دارند که در بازی جاسوسی واقعاً مفیدند و قرار است وقتی این دو باید با هم کار کنند برای بازگرداندن لنس به هیکل آراستهٔ قبلی‌اش و دستگیر کردن شرورانی که قصد سلطه بر جهان را دارند کمک‌کننده باشند. دیالوگ زیادی دارد، اما نیم‌ساعت پایانی سرگرم‌کننده است، با مقدار زیادی اکشن، شوخی‌های ابلهانه و پیام‌هایی دربارهٔ کار تیمی، اعتماد و تکیه‌مُتقابل که قابلیت پیش‌بینی‌پذیری کلی را تا حدی زیرساخت می‌دهد. انیمیشن برای سلیقه‌ام کمی بیش از حد خطی‌ست، اما با این حال شاهدی جذاب بر تکمیل‌پذیریِ هوش در کنار زور است و قابل‌تماشا باقی می‌ماند.