فیلم Ricky Stanicky 2024

«ریکّی استَنیکی» با ترکیبی از طنزِ سبک، پیام‌های ساده اما صادقانه و روایت خوشایند، سرگرمیِ گسترده‌ای عرضه می‌کند و در عین حال نشانگر پیچیدگی‌های رشد شخصی و طبیعت انسان است. اجرای برجسته جان سنا همراه با بازیِ گروهی منسجم و پویا فیلم را فراتر از قصهٔ معمولی‌اش می‌برد و توانایی پیتر فارلی را در ساخت داستان‌هایی که از طریق خنده و تأمل با تماشاگران ارتباط...

«ریکّی استَنیکی» با ترکیبی از طنزِ سبک، پیام‌های ساده اما صادقانه و روایت خوشایند، سرگرمیِ گسترده‌ای عرضه می‌کند و در عین حال نشانگر پیچیدگی‌های رشد شخصی و طبیعت انسان است. اجرای برجسته جان سنا همراه با بازیِ گروهی منسجم و پویا فیلم را فراتر از قصهٔ معمولی‌اش می‌برد و توانایی پیتر فارلی را در ساخت داستان‌هایی که از طریق خنده و تأمل با تماشاگران ارتباط برقرار می‌کنند برجسته می‌سازد. با وجود اختلاف‌نظرها دربارهٔ سهم فارلی در سینما، بار دیگر مهارت او در برقراری تعادل میان کمدی و عناصر عمیق‌تر داستانی به‌وضوح دیده می‌شود. تماشای این فیلم به طیف‌های مختلف بینندگان توصیه می‌شود. امتیاز: B+ این فیلم بازیگرانی دارد که معمولاً از دیدن‌شان لذت می‌برم، اما در نهایت به‌هم‌ریخته از آب درآمد. تنها اجرای قابل توجه متعلق به جان سنا است؛ او کاملاً به نقش‌اش متعهد شده و انرژی لازم را به فیلم می‌آورد. شخصیت‌های اصلی به‌عنوان آدم‌هایی نفرت‌انگیز نشان داده می‌شوند که با اطرافیان‌شان بدرفتاری می‌کنند. فیلم در پایان با افشایِ گذشتهٔ سوءاستفاده‌آمیزی برای قهرمانِ داستان تلاش می‌کند رفتار او را توجیه کند، اما این افشاگری به‌عنوان بهانه‌ای ارزان برای جلب ترحم و بخشیده‌شدنِ دروغ‌گویی‌ها و ظلم‌هایش به نظر می‌رسد؛ تا پیش از آن هیچ نشانه‌ای از چنین گذشته‌ای وجود ندارد، و این ناگهان و تنها زمانی ظاهر می‌شود که برای پیشبرد داستان به‌نظر می‌رسد لازم است. استفاده از تجربیات کودک‌آزاری به‌عنوان توجیهی برای رفتارهای قهرمان به‌خوبی پرداخته نشده و بی‌مزه و بی‌احساس جلوه می‌کند. فیلم نمایی ظریف و واقعی از تأثیر یک گذشتهٔ سوءاستفاده‌آمیز بر رفتار فرد ارائه نمی‌دهد و صرفاً از آن به‌عنوان ابزار داستانی برای بخشیدن رفتارهای غیرقابل‌قبول استفاده می‌کند. اجرای جان سنا ناجیِ فیلم است؛ او حس تعهد و کاریزمایی به نقش می‌آورد که در دیگر بازیگران دیده نمی‌شود و چند لحظهٔ واقعی سرگرم‌کننده در فیلم خلق می‌کند، اما این برای نجات فیلم از نقایص بنیادینش کافی نیست. داستان و فیلمنامه ضعیف‌اند و نتوانسته‌اند روایت منسجم و جذابی بسازند؛ انگیزهٔ رفتار شخصیت‌ها غالباً منطقی نیست و پلان‌ها از هم گسیخته‌اند. نویسندگان گمان می‌کنند اشاره به گذشتهٔ تراوماتیکِ یک شخصیت به‌تنهایی کافی‌ست تا همدلی ایجاد کند، اما بدون زمینه‌سازی و بافت مناسب این حربه بی‌اثر می‌ماند. بدترین نکته اینکه فیلم عملاً خنده‌دار هم نیست. در مجموع، با وجود بازیگران توانمند، فیلم ناامیدکننده‌ای است؛ داستان ضعیف، شخصیت‌های ناپسند و تلاش‌های ناباوری برای ظاهرسازیِ عاطفی تماشای آن را دشوار می‌کند. «ریکّی استَنیکی» نمونه‌ای بارز از پتانسیل هدررفته است: فیلمنامه‌ای نادانسته، شخصیت‌هایی غیرواقع‌گرایانه و انبوهی از جوک‌های بی‌مزه که همگی زمین می‌خورند. فارلی این فیلم را که کاراکترها و موقعیت‌های مستعد طنز را دارد، به کمدی‌یی بچگانه و کم‌الهام تبدیل کرده که نه خندهٔ کافی ایجاد می‌کند و نه سرگرمی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. بیست سال پس از اینکه دین (زک افران)، جی‌تی (اندرو سانتینو) و وز (جرمین فاولر) — سه دوست صمیمی دوران کودکی — «ریکی استَنیکی» را به‌عنوان معذوریتِ ساختگی برای شوخی‌ها و شیطنت‌های‌شان ساختند، آن‌ها هنوز هم از این دوست خیالی به‌عنوان بهانه‌ای برای رفتارهای نابالغ‌شان استفاده می‌کنند. وقتی جی‌تی به‌خاطر یک داستان دروغی دیگر تولد فرزند اولش را از دست می‌دهد، خانواده‌ها مشکوک می‌شوند و خواهان دیدار آقای استَنیکی می‌شوند. مردد و ترسان، دوستان، «راک هارد» رود (جان سنا)، تقلیدگرِ شهرت‌باخته و شهوانیِ آتلانتیک سیتی را استخدام می‌کنند تا دوست خیالی‌شان را به‌صورت واقعی جلوی خانواده‌ها ظاهر کند. رود نقش را بیش از حد جدی می‌گیرد و این موجب بروز هرج‌ومرج‌های زیادی می‌شود که دوستان را به‌نداشتنِ تصمیم برای خلق ریکی پشیمان می‌سازد. این ایده در ظاهر می‌تواند به کمدیِ طلایی تبدیل شود، اما فارلی همه‌چیز را خراب می‌کند. چیزی که به‌عنوان شوخی دوران کودکی جواب می‌دهد، وقتی به بزرگسالانی با خانواده و مسئولیت تبدیل می‌شود، کاملاً غیرمنطقی و مضحک به‌نظر می‌رسد. حتی حضور بازیگران توانمند و دوست‌داشتنی هم نتوانسته نوشتار فاجعه‌بار و اجراهای کم‌جان را جبران کند؛ اکثر شوخی‌ها و موقعیت‌های کمیک یا نخ‌نما شده‌اند یا از پلاتی تحمیلی و ساختگی ناشی می‌شوند و در نهایت خنده‌ای برنمی‌انگیزند. این فیلم واقعاً فیلمِ بدی است.