فیلم Roald Dahl’s Matilda the Musical 2022

در حال تماشا بودم و مدام به یاد اجرای آلیشا ویر در نقش اصلی می‌افتادم که چقدر مرا به هرماینی اِما واتسون در سال ۲۰۰۱ یادآوری می‌کرد: تندخو و باهوش. والدینش او را به مدرسه «کرانچر هال» می‌فرستند و آنجا با «میس ترانچ‌بول» (دِیم اِما تامپسون) روبه‌رو می‌شود؛ معلمی که اصلاً از پس کار با «پادشاه هِرود در کریسمس» هم شرمنده به‌نظر نمی‌رسد! بچه‌ها و...

در حال تماشا بودم و مدام به یاد اجرای آلیشا ویر در نقش اصلی می‌افتادم که چقدر مرا به هرماینی اِما واتسون در سال ۲۰۰۱ یادآوری می‌کرد: تندخو و باهوش. والدینش او را به مدرسه «کرانچر هال» می‌فرستند و آنجا با «میس ترانچ‌بول» (دِیم اِما تامپسون) روبه‌رو می‌شود؛ معلمی که اصلاً از پس کار با «پادشاه هِرود در کریسمس» هم شرمنده به‌نظر نمی‌رسد! بچه‌ها و کارکنان از او می‌ترسند، اما با نزدیک شدن ماتیلدا به «میس هانی» (لاشانا لینچ) و کشف توانایی‌های واقعی‌اش، شورشی در راه است. داستان قدرتمندی است — رُولد دال به مسائل سهل‌انگاری والدین، قلدری، ارعاب و کلیشه‌های جنسی می‌پردازد و تیم مینچین خیلی از آن حس‌ها را با ترانه‌هایی هوشمندانه و سرگرم‌کننده در قالب موسیقی می‌نشاند. دِیم اما تقریباً غیرقابل‌شناسایی و در اوج است؛ با تهدیدی اغراق‌آمیز که دوربین‌های مداربسته‌اش آن را تشدید می‌کنند، مدرسه را با چوب آهنین فرمان می‌راند. ویر کاملاً وارد نقش شده و با دل و جان شخصیت شاد، شیطان‌صفت و دوست‌داشتنی را بازی می‌کند و همراه با چند شماره‌ی گروهی خوش‌آهنگ اجراها خوب از آب درآمده‌اند. فیلم همچنان ردّ تئاتری دارد و برخی انتخاب‌های تولید از انعطاف‌پذیری پرده سینما آن‌طور که باید بهره نمی‌برند، اما قطعات ریتمیک «شریر» و «کودکان شورشی» لبخند را بر لب می‌نشاند و دو ساعت را با سرعتی غافلگیرکننده می‌گذراند.