فیلم Guns Akimbo 2019

بدون شک سرگرمی ارزان و خوش‌ذوقی در این فیلم هست؛ فقط سعی کنید انتظار خیلی بالایی نداشته باشید. این فیلم می‌توانست پتانسیل بیشتری داشته باشد، اما هرچه هست، حداقل همیشه می‌توانیم روی «Deathgasm» حساب کنیم. — جس فنتون من از نقدهای بدون اسپویل خوشم می‌آید و باید بگویم هیچ یک از جنجال‌های بیرونی پیرامون این فیلم بر نظر من تاثیری نگذاشت. خسته‌کننده است که تقریباً هر فیلمی...

بدون شک سرگرمی ارزان و خوش‌ذوقی در این فیلم هست؛ فقط سعی کنید انتظار خیلی بالایی نداشته باشید. این فیلم می‌توانست پتانسیل بیشتری داشته باشد، اما هرچه هست، حداقل همیشه می‌توانیم روی «Deathgasm» حساب کنیم. — جس فنتون من از نقدهای بدون اسپویل خوشم می‌آید و باید بگویم هیچ یک از جنجال‌های بیرونی پیرامون این فیلم بر نظر من تاثیری نگذاشت. خسته‌کننده است که تقریباً هر فیلمی این‌روزها با مشکلی بیرونی مواجه می‌شود که ربطی به داستان یا شخصیت‌ها ندارد. هرکس هرچه می‌خواهد می‌تواند تماشا کند؛ تا وقتی کسی عمداً به خاطر چیزی که ربطی به خود فیلم ندارد نقد منفی ندهد، اشکالی ندارد که بعضی‌ها از دیدن آن صرف‌نظر کنند. من واقعاً از Guns Akimbo لذت بردم! مگر می‌شود از دیدن دنیل ردکلیف در ردا با اسلحه‌هایی وصل‌شده به دست‌هایش خنده‌دار و سرگرم‌کننده نشد؟ یا از دیدن سامارا ویوینگ که در درجه‌ای بالاتر از دیوانگی نسبت به نقشش در Ready or Not ظاهر شده؟ انکارناپذیر است که این فیلم بسیار خشن و خونین است و از بیان یک کنایه اجتماعی هم ابایی ندارد. این پیام اجتماعی نه تنها آشکار است، بلکه حقیقتی را نشان می‌دهد که همه می‌دانند: ترول‌های اینترنتی آدم‌های بدترین نوع‌اند! در واقع دوست داشتم جیسون لی هاودن حتی جسورانه‌تر عمل می‌کرد. چنین فیلمی پتانسیل زیادی دارد و با اینکه همچنان بالاتر از متوسط است، می‌توانست جزو سرگرم‌کننده‌ترین آثار چند سال اخیر باشد. با این حال، من از این نگاه به موضوعی که همه (به‌ویژه منتقدان آنلاین) هر روز با آن روبه‌رو هستند، واقعاً خوشم آمد. بخشی از من آرزو می‌کرد این ایده واقعی بود: هر وقت هشدار «ترول» روشن می‌شد، آن فرد مجبور می‌شد از کاناپه راحتش بیرون بیاید و در دنیای واقعی تا مرگ با دیگر ترول‌های اینترنتی مبارزه کند… خب، شاید نه تا این حد، اما منظورم روشن است. اکشن فیلم به اندازهٔ خودِ ایده دیوانه‌وار است. فیلم از تماشاگر می‌خواهد که صحنه‌های غیرواقع‌گرایانه و غیرقابل‌باور را بپذیرد و از آن لذت ببرد. فیلم‌برداری (اثر استفان چیوپک) با سبک ویدئوگیمی اکشن همخوانی دارد و اگرچه بعضی سکانس‌ها بیش از حد اغراق‌شده‌اند، اکثریت آن‌ها یا صرفاً سرگرم‌کننده‌اند یا واقعاً خنده‌دار. راستی، اگر مایکل بی این را می‌خوانی: Guns Akimbo نشان می‌دهد چطور انفجارها را هم جذاب نشان دهی و هم روایت را جلو ببری. دو بازیگر اصلی فوق‌العاده‌اند و شیمی خوبی با هم دارند. دنیل ردکلیف پس از هری پاتر کارهای کم‌توجه یا دست‌کم گرفته‌شده‌ای انجام داده (حتماً Swiss Army Man را ببینید) و در تمام مدت فیلم بسیار بامزه است. از سوی دیگر، سامارا ویوینگ ظاهراً در نقش‌های روانی و دیوانه‌وار به نقطهٔ قوت خود رسیده است. هر دو بازی بسیار سرگرم‌کننده‌ای ارائه می‌دهند و فیلم را در دل اکشن‌های وحشی و لحظات کمدی‌اش حمل می‌کنند. جیسون لی هاودن نتوانسته کنترل کاملی روی ریتم فیلم داشته باشد، اما این مسئله هرگز خسته‌کننده یا طاقت‌فرسا نمی‌شود. لحن فیلم دقیق و مؤثر است. Guns Akimbo هرگز ادعای بیش از آنچه هست را ندارد. روایت را ساده و سرگرم‌کننده نگه می‌دارد بدون لایه‌های پیچیده یا کشمکش‌های رومانتیکِ افراطی. فیلم تلاش نمی‌کند با یک صحنهٔ بسیار احساسی از تماشاگر بخواهد نسبت به اتفاقات دلسوزی کند. این یک داستان مبتنی بر سرگرمی است که تمرکز واقعی‌ای روی توسعهٔ شخصیت‌ها ندارد و ایرادی هم ندارد. Guns Akimbo تا اینجا دیوانه‌ترین فیلم ۲۰۲۰ است. جیسون لی هاودن دست روی خشونتِ وحشیانه، خونین و اغراق‌شده گذاشته و تا وقتی تماشاگر بتواند این نمایش عمداً غیرواقعی از یک مسابقهٔ مرگِ ویدئویی در دنیای واقعی را بپذیرد، فیلم یک انفجار خالص از سرگرمی است. پیام اجتماعی واضح است و دقیقاً متناسب با ترول‌های آنلاین امروز است که پشت مانیتور پنهان می‌شوند. دنیل ردکلیف و سامارا ویوینگ کنار یکدیگر عالی‌اند و اجراهای خنده‌داری ارائه می‌دهند. متأسفانه فیلم به تمام پتانسیل خود نمی‌رسد؛ کنترل ریتم آن بهتر می‌توانست باشد و واقعاً آرزو دارم هاودن در بُعد اجتماعی فیلم جسورتر عمل می‌کرد. در مجموع فیلمی خوب و سرگرم‌کننده است که می‌توانست عالی شود. با این حال، من بی‌شک آن را توصیه می‌کنم، مگر اینکه جنجال‌های بی‌معنی اطراف فیلم قضاوت‌تان را ابری کرده باشد؛ در آن صورت آن را نادیده بگیرید و بگذارید دیگران از آن لذت ببرند. نمره: B من هرگز نظرم را در مورد سامارا ویوینگ پنهان نکرده‌ام، ولی به هر حال به Guns Akimbo شانس دادم. پشیمان نیستم، اما تحت‌تأثیر قرار نگرفتم. از اصطلاحی استفاده می‌کنم که مدت‌هاست به‌طور جدی به کار نبرده‌ام چون نمی‌دانم چطور بهتر توصیف کنم: Guns Akimbo عملاً «بسیار تلاش‌زده» است. می‌خواهد تند و جسور باشد و تلاش می‌کند آثاری را که من دوست دارم تقلید کند، اما بیش از حد و به‌طرز دست‌وپاچلفتی این کار را انجام می‌دهد. از آن متنفر نبودم، ولی خیلی آگاه بودم از اینکه این فیلم تلاش می‌کند چه چیزی باشد؛ فیلمِ بهتر ممکن بود آن‌قدر مرا درگیر کند که این تلاش‌ها به چشم نیاید. امتیاز نهایی: ★★½ — کلی چیز جذب‌کننده داشت، اما به‌عنوان یک کل چندان کار نکرد. تماشای جذابی بود؛ احتمالاً دوباره می‌بینمش و پیشنهاد هم می‌کنم. ایدهٔ فیلم هم عالی و هم به همان اندازه احمقانه است، که موجب شوخی‌های آزاردهنده و در عین حال فوق‌العاده‌ای می‌شود و با یکی از سرگرم‌کننده‌ترین و رضایت‌بخش‌ترین اکشن‌هایی که مدت‌ها دیده‌ام ترکیب می‌شود. دنیل ردکلیف که نقش مردی را بازی می‌کند که با فرد غلطی در اینترنت درگیر شده، روحیهٔ ناامیدی را به‌خوبی درون نقش می‌ریزد و کار زیادی با آن انجام می‌دهد، به‌خصوص که عملاً نمی‌تواند به تلفنش جواب دهد یا در را باز کند چون دست‌هایش حالا تبدیل به اسلحه شده‌اند. سامارا ویوینگ (بازیگر The Babysitter) نقش خود را عالی ایفا می‌کند. دیوانه‌تر از هارلی کوئین، نه تنها اجرای صحنه‌های اکشن را به‌خوبی انجام می‌دهد، بلکه نمایش آن‌ها را هم لذت‌بخش می‌کند. داستان کمی پیچیده است، اما نحوهٔ ارائه باعث می‌شود انتقال‌ها به سناریوهای اغراق‌شده و بدتر شدن اوضاع، طبیعی و جذاب به نظر برسند. اگر از اکشن خوب، افشای‌های جذاب، شخصیت‌های روانی یا موقعیت‌های بقای دیوانه‌وار لذت می‌برید، مطمئنم از این فیلم خوشتان می‌آید.