فیلم Creed III 2023

کریید ۳ شاید بهترین فیلم مجموعه نباشد، اما خلاقیت و شور کافی را دارد تا سری را تازه نگه دارد. این فرنچایز وقتی بهترین است که ضدقهرمان به اندازه قهرمان یا حتی جذاب‌تر باشد، و این در کریید ۳ خیلی آشکار است. دیمین اندرسون (با اجرای درخشان جاناتان میجرز) یک شخصیت منفی همدل‌برانگیز است که ارتباط مستقیمی با گذشته آدونیس کرید دارد. همین پیوند در مرکز...

کریید ۳ شاید بهترین فیلم مجموعه نباشد، اما خلاقیت و شور کافی را دارد تا سری را تازه نگه دارد. این فرنچایز وقتی بهترین است که ضدقهرمان به اندازه قهرمان یا حتی جذاب‌تر باشد، و این در کریید ۳ خیلی آشکار است. دیمین اندرسون (با اجرای درخشان جاناتان میجرز) یک شخصیت منفی همدل‌برانگیز است که ارتباط مستقیمی با گذشته آدونیس کرید دارد. همین پیوند در مرکز کشمکش قرار می‌گیرد؛ کرید تلاش می‌کند با اشتباهات گذشته‌اش کنار بیاید و در عین حال به فرد فعلیِ خودش وفادار بماند. این رفت و برگشت به‌خوبی پرداخته شده و کرید را هم به عنوان بوکسور و هم به عنوان انسان جلو می‌برد. کل داستان را خیلی دوست داشتم؛ شاید فیلمنامه آنچنان منحصر‌به‌فرد نباشد اما به‌اندازه کافی با دیگر آثار راکی تفاوت دارد و برای این امر احترام قائلم. بازی بازیگران در این فیلم عالی است، همان‌طور که در دو فیلم قبلی کریید هم بوده. فکر می‌کردم کمبود سیلوستر استالونه جای خالی ایجاد کند، اما عملاً حس نکردم. مایکل بی. جوردن بهترین واکنش را از سایر بازیگران می‌گیرد و همه در بهترین شکل خود ظاهر شده‌اند. تسّا تامپسون فوق‌العاده است؛ شیمی او با جوردن بی‌نظیر است و حضور دخترشان فضای خانوادگی گرمی ایجاد می‌کند. جاناتان میجرز استادانه است؛ هم ترسناک و هم تراژیک و پر از احساسی که تماشاگر با آن ارتباط برقرار می‌کند. خشم او توجیه‌پذیر است و نقشِ جوان خشمگینی که زندگی‌اش از او گرفته شده را بسیار واقعی بازی می‌کند؛ او یکی از بهترین نقاط فیلم است. با حضور مایکل بی. جوردن در مقام کارگردان، این فیلم از نظر تصویربرداری خاص‌ترین اثر در کل سری است. جوردن در بازنمایی جنسِ آثار قبلی جسارت به خرج داده و نگاهی مدرن به ژانر بوکس ارائه می‌دهد. در حالی که فیلم‌های قبلی تلاش می‌کردند تجربه‌ای پخش‌شده و زمخت و واقع‌گرایانه ارائه دهند، کریید ۳ آن را دگرگون می‌کند و صحنه‌های اکشن خیره‌کننده‌ای خلق می‌کند. الهام از انیمه مشهود است؛ صحنه‌های آهسته با احتیاط اما مؤثر به‌کار رفته‌اند. نبرد پایانی انتخاب‌های خلاقانه‌ای دارد که پیوندی صمیمی بین دو شخصیت اصلی ایجاد می‌کند و زمینه‌ای عالی هم برای خودِ مبارزه و هم برای کل داستان فراهم می‌آورد. در مجموع دیدن کریید ۳ برایم تجربه‌ای عالی بود. مایکل بی. جوردن با کارگردانی اولین فیلمش، فیلمی خلق کرده که لبخندی بزرگ بر لبانم گذاشت. امتیاز: ۹۲٪ | نتیجه: عالی --- زندگی آدونیس کرید (مایکل بی. جوردن) خوب پیش می‌رود. او همسری محبت‌آمیز (تسّا تامپسون) و دختری (میلا دیویس-کنت) دارد و پس از شکست دادن رقیبی قدیمی و تثبیت میراثش، از بوکس بازنشسته شده است. کرید بیشتر وقتش را با خانواده و تربیت بوکسورهای جوان در باشگاهش می‌گذراند و برای مشت‌زن قهرمان فعلی آماده می‌شود تا در نبرد بعدی‌اش مقابل ویکتور دراگو قرار بگیرد. شخصیتی غیرمنتظره از گذشته کرید بازمی‌گردد: دمین اندرسون (جاناتان میجرز)، دوستی از دوران کودکی که اخیراً هشت‌هجده سالش را در زندان طی کرده است. دمین وقتی دستگیر شد قهرمان گلدن گلاوز بود و معتقد است که لیاقتش را دارد تا شانس مبارزه‌ای برای عنوان پیدا کند و کرید کسی است که می‌تواند در این راه به او کمک کند. کرید تلاش می‌کند به دوستش بفهماند کسی که هیچ مبارزه حرفه‌ای ندارد، به‌طور معجزه‌آسا شانس مبارزه برای عنوان نمی‌گیرد و با فاصله گرفتن طولانی از رینگ باید زحمت بکشد تا به چنین فرصتی برسد. وقتی حادثه‌ای درست قبل از یک مبارزه برنامه‌ریزی‌شده رخ می‌دهد و هیچ مشت‌زن تثبیت‌شده‌ای برای برگزاری آن تاریخ در دسترس نیست، کرید به دوستش فرصت می‌دهد و می‌بیند سبک خشن مبارزه دیمین چیزی نیست که او توصیه‌اش کند. پس از قهرمان شدن، دمین مغرور می‌شود و به تهدید تبدیل می‌شود؛ به کرید می‌گوید زندگی‌ای را که او باید می‌داشت، کرید از او ربوده و کرید را برای مشکلات گذشته‌اش و برای اینکه به دیدنش نیامده یا تماس نگرفته مقصر می‌داند. طبیعتاً این موضوع دو دوست سابق را به راهی بدون بازگشت می‌کشاند و راه‌حل نهایی یک مبارزه حساس و تعیین‌کننده است. کریید ۳ از نبود سیلوستر استالونه بی‌بهره است اما همچنان می‌توان ردپای تأثیر شخصیت او را در زندگی کرید دید و جوردن در مقام کارگردان کار بسیار محکمی انجام داده است. او لحظات قویِ شخصیت‌پردازی خلق می‌کند که به تعریف کشمکش‌ها و انگیزه‌های هر کدام کمک می‌کند و سکانس‌های بوکس جذاب‌اند و تماشاگر را به وجد می‌آورند. میجرز در نقشی که می‌توانست تبدیل به یک بازی بدِ کلیشه‌ای شود، عالی عمل می‌کند. او به دیمین انگیزه و هدف می‌دهد و هم‌زمان مسیر محتملی را نشان می‌دهد که اگر سرنوشت جور دیگری رقم زده بود، کرید می‌توانست طی کند؛ اینکه دیدنِ کسی که همه‌چیز را به‌دست آورده در حالی که تو در زندان بودی می‌تواند حتی بهترینِ آدم‌ها را سرد و تلخ کند. فیلم از ابتدا تا انتها راضی‌کننده است و لحظات شخصیتی و بوکس با هم ترکیب می‌شوند تا نه تنها فیلمی بسیار لذتبخش بسازند، بلکه نشان دهند که این فرنچایز هنوز زندگی زیادی در خود دارد. امتیاز: ۴ از ۵ ستاره --- این فیلم مرا خیلی به "راکی IV" (۱۹۸۵) یادآوری کرد، فقط به جای یک خودکارِ روسیِ مبارزه‌پیشه، این‌جا «دمین» (جاناتان میجرز) است. قهرمان سابق «آدونیس» (مایکل بی. جوردن) زندگی بازنشستگیِ مرفه و شادی با خانواده‌اش را می‌گذراند و باشگاه را با «دوک» (وود هریس) مدیریت می‌کند. یک بعدازظهر، مردی را روی ماشینش می‌بیند و پس از گفت‌وگویی کوتاه درمی‌یابد که او دوست دوران کودکی‌اش است که هشت‌هجده سال زندانی بوده. دمین حالا مصمم است در رینگ موفق شود و دوستش سعی می‌کند هم‌موضوع را مرتب کند — اما می‌فهمد این ماشینِ مبارزِ لاغر و خطرناک نیت و نقشه‌ای متفاوت دارد و آن مجبورش می‌کند قهرمان سابق ثابت کند هنوز توانش را دارد یا نه. داستان تلفیقی از بسیاری دیگر است و به اندازه طلوع خورشید پیش‌بینی‌شدنی است. با افزودن درامی خانوادگی و ملودرام، در نهایت چیزی تا حد زیادی فراموش‌شدنی به دست می‌دهد که به نظرم نسبت به تلاش‌های قبلیِ بسیار کاریزماتیک‌تر و زمخت‌تر، اثر ضعیف‌تری است. صحنه‌های بوکس از نظر تصویربرداری چشم‌نوازند اما خطر واقعی ایجاب نمی‌شود — و من تا حدودی از ادامه دادن ناامید شدم. خوش‌نما برای دیدن، بله — اما تماشای فوق‌العاده‌ای نیست. --- وقتی صحبت از فیلم‌های بوکس است، گاهی حس می‌شود دیگر قصه‌های جدید زیادی برای گفتن نیست. نکته خوب کریید ۳ این است که به‌جای اینکه صرفاً یک داستان ورزشی متمرکز باشد، فیلمنامه مشترک کینان کوگلر و زک بی‌یلن به‌طرز قابل‌توجهی روی یک درام خانوادگی صادقانه تأکید دارد. این یک تجربه کارگردانی محکمی هم برای بازیگر مایکل بی. جوردن است که نقش اصلی را بازآفرینی می‌کند. آدونیس کرید از رینگ کنار کشیده است. پس از کسب ده‌ها عنوان، حالا همسر و پدری دلسوز، فرزندی مهربان و مدیر باشگاهی موفق است که با بهترین استعدادهای این رشته کار می‌کند. اوضاع خوب پیش می‌رود تا اینکه دوست دوران کودکی‌اش دمین بعد از نزدیک به دو دهه زندان بازمی‌گردد و یک حادثه دفن‌شده (که بعدتر فاش می‌شود) بین آن‌ها تنش ایجاد می‌کند. دمین مشتاقِ اثبات خود و آغازِ حرفه بوکسش است و از آدونیس می‌خواهد به او کمک کند تا فرصتی برای مبارزه پیدا کند. آدونیس از سرِ احساس گناه موافقت می‌کند. دمین مبارز ماهر اما غیرمنصفی است که مشکلات بیشتری پدید می‌آورد و اوضاع از بد به بدتر می‌رود تا اینکه در نهایت مبارزه‌ای قهرمانانه بین این دو شکل می‌گیرد. صحنه‌های مبارزه خوب کارگردانی شده و هیجان‌انگیزند، هرچند پیش‌بینی‌پذیر هم هستند. فیلم از تماشاگر انتظار دارد قواعد کلی بوکس را بداند؛ پس اگر هیچ آشنایی از موارد قانونی یا غیرقانونی در ضربات ندارید ممکن است کمی از ریتم جا بمانید (من خودم تقریباً هیچ دانشی از این ورزش ندارم اما باز هم از صحنه‌های مبارزه لذت بردم). قوی‌ترین عنصر فیلم شخصیت‌پردازی محکم است که همیشه بخش مهمی از این فرنچایز بوده. دانستن تاریخ دردناک بین آدونیس و دمین روایتِ دوستانی که به دشمن تبدیل می‌شوند را جذاب‌تر می‌کند و صحنه‌های دلگرم‌کننده‌ای با حضور بیانکا، آمارا و مری-آن وجود دارد. بازی و شیمی بازیگران نیز عالی است. با این حال، داستان زیادی در فیلم گنجانده شده است. خیلی زیاد. همین باعث شده بخش‌هایی از فیلم شتاب‌زده به‌نظر برسد، چرا که جوردن سکانس‌ها را یکی پس از دیگری رد می‌کند. اینکه فیلم کشدار نیست نکته مثبت است اما این پروژه از آن نوع فیلم‌هایی است که اگر چشم‌تان را ببندید، ممکن است لحظاتی را از دست بدهید. و با اینکه شخصیت‌ها و روابط‌شان مفصل‌اند، بخش‌هایی از فیلمنامه توخالی و البته قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسد. برای سومین فیلم یک فرنچایز، کریید ۳ بسیار بهتر از حد انتظار عمل می‌کند. با وجود چند لغزش، بازی‌های قوی، داستان درگیرکننده و مضامین پایداری و اهمیت خانواده این فیلم را برنده می‌کنند. --- فیلم بدی نیست اما از آنچه فیلم را دوست‌داشتنی کرده دور شده. استالونه هم نیست و انگار او همین حالا بازنشسته شده — کمی عجیب است. ترجیح می‌دادم بیشتر او را در رینگ ببینم؛ همیشه هم فقط یک مبارزه نیست. نمی‌خواهم او تبدیل به مربی شود همانند راکی. --- ورودی سرگرم‌کننده دیگری در این فرنچایز. این فیلم‌ها معمولاً اجراهای لذت‌بخش و صحنه‌های مبارزه عالی دارند و کریید ۳ هم در این جنبه‌ها موفق است. حیف است که نتوانستند سیلوستر استالونه را همراه بیاورند، هرچند نبود او لزوماً فیلم را ضعیف‌تر نمی‌کند—فقط دیدنِ بازگشت او خوشایند بود. از لحاظ بازیگری، همه قدرتمند ظاهر شده‌اند: مایکل بی. جوردن تأثیرگذار است و تسّا تامپسون خوب است (هرچند کمی کم‌استفاده). تأسف‌آور است که وضعیت خارج از پرده جاناتان میجرز به کارش آسیب زده چون او واقعاً حضور چشمگیری روی پرده دارد. کنجکاوم درباره قسمت‌های بعدی، هرچند خوب است اگر این مجموعه را سه‌گانه نگه دارند. ولی شخصیت اصلیِ اولی شش فیلم داشت، پس احتمالاً حالا شخصیت فعلی هم چند فیلم دیگر می‌خواهد. با این حال مشتاقم ببینم به کجا می‌رسند.