فیلم Creed 2015

یکی از بهترین فیلم‌های بوکس که تا به حال دیده‌ام. این فیلم اسپین‌آفی از مجموعهٔ اصلی «راکی» است. مایکل بی. جوردن در نقش خود بی‌نقص است؛ شاید یکی از بهترین اجراهای سیلوستر استالونه تا امروز باشد. صحنه‌های مشت‌زنی واقعاً خوب‌اند و رایان کوگلر کار بزرگی کرده. اگر بوکس را دوست دارید حتماً ببینید. «کریید» همان راکی جدید است. راستش دنبال هفتمین فیلم مجموعهٔ «راکی» بودم و این...

یکی از بهترین فیلم‌های بوکس که تا به حال دیده‌ام. این فیلم اسپین‌آفی از مجموعهٔ اصلی «راکی» است. مایکل بی. جوردن در نقش خود بی‌نقص است؛ شاید یکی از بهترین اجراهای سیلوستر استالونه تا امروز باشد. صحنه‌های مشت‌زنی واقعاً خوب‌اند و رایان کوگلر کار بزرگی کرده. اگر بوکس را دوست دارید حتماً ببینید. «کریید» همان راکی جدید است. راستش دنبال هفتمین فیلم مجموعهٔ «راکی» بودم و این اسپین‌آف کاملاً غیرمنتظره بود، اما کار درستی انجام شده چون راکی بالتبع پیر شده بود. در عصر بازسازی‌ها، زنده نگه داشتن فرنچایز و انتقال آن به نسل بعدی حرکت هوشمندانه‌ای است. با این کار طرفداران سری اصلی هم همراه خواهند ماند. امیدوارم این مسیر ادامه پیدا کند، چون ستارهٔ جوان، جوردن، هنوز دست‌کم سی سال پتانسیل برای ادامهٔ میراث «راکی» دارد و می‌تواند آثار خوبی ارائه دهد. نمی‌دانم چطور کردند، همه چیز را ساده نگه داشتند ولی فیلمی موفق ساختند. این دومین همکاری متوالی کارگردان «فروت‌ویل استیشن» و بازیگرش، جوردن، است. آرزو دارم این ترکیب برای سومین بار هم بازگردد و فیلمی در مقیاس بزرگ‌تر بسازد. البته حضور استالونه تأثیر زیادی داشت، اما نحوهٔ نمایش شخصیت او این نوید را می‌دهد که فیلم بعدی احساساتی‌تر خواهد بود، به‌ویژه رابطهٔ راکی و آدونیس که شبیه رابطهٔ راکی و میکی خواهد شد. امیدوارم در کنارش روایت عاشقانهٔ بهتری هم ببینیم. من با دیدن فیلم‌های «راکی» بزرگ شده‌ام، پس واقعاً می‌خواستم حداقل اثری قابل قبول ببینم، اما این فیلم فوق‌العاده است و به همهٔ طرفداران مثل من پیشنهاد می‌کنم. جوان‌ترها هم می‌توانند آغاز تازه‌ای در میراث راکی را تجربه کنند. «کریید» همان راکی جدید است. ساختار فیلمنامه دقیقاً شبیه فیلم‌های اصلی است؛ حتی موسیقی شباهت‌هایی دارد، اما همه‌چیز برای زمان حال به‌روز شده. اکنون منتظر دنباله‌ای در سه سال آینده‌ام. نمره: 8/10 نظر من این‌طور است: بعضی جاها بیش‌ازحد پُز و احساسات به چشم می‌آید — تا حدی آزاردهنده. داستان کم‌عمق و ساختگی به نظر می‌رسد؛ خصوصاً حضور شخصیت‌های بیمار که به نظرم چندان مناسب نبود: دختری موسیقیدان که شنواییش را از دست می‌دهد و راکی که مبتلا به سرطان می‌شود. اگر فیلم‌های «راکی» نبودند، فکر می‌کنم این فیلم به آن اندازه که باید مورد توجه قرار نمی‌گرفت. «کریید» از تمام فیلم‌های قبلی «راکی» تقدیر می‌کند و در عین حال مسیر تازه‌ای برای فرنچایز می‌گشاید. پس از دهه‌ها فیلم «راکی» و با توجه به ورودی‌های اخیر که همه را قانع کرده بود بهترین روزهای فرنچایز گذشته است، «کریید» با اقتدار وارد شد و همه را شگفت‌زده کرد. این فیلم یک دنبالهٔ میراثی در سطح فیلم‌هایی مثل «تاپ گان: ماوریک» است. اجراها، فیلم‌برداری، طراحی صحنه، کارگردانی صحنه‌های مبارزه و موسیقی همه فوق‌العاده‌اند، اما برجسته‌ترین عنصر، فیلمنامه است. تصمیماتی که برای تقویت داستان گرفته شده هوشمندانه‌اند: دنبال کردن پسر آپولو کرید به جای پسر راکی و نمایش مبارزهٔ راکی با سرطان که همان جنگ‌جویی او را حتی در برابر دشمنی جدید نشان می‌دهد، نویددهندهٔ دوره‌ای هیجان‌انگیز برای فرنچایز است. «کریید» استاندارد طلایی دنباله‌های میراثی را تعیین می‌کند و برای کسانی که با «راکی» آشنا نیستند هم جای بسیار خوبی برای ورود است. سیلوستر استالونه به‌درستی فهمید که خودش دیگر واقعاً مناسب ورود به رینگ نیست و به همین خاطر خدمات رایان کوگلر و هِیکلی مایکل بی. جوردن را برای توسعهٔ این اسپین‌آف شایسته از فرنچایز «راکی» به‌کار گرفت. جوانی که به‌خوبی «آدونیس» نامیده شده، در شرایط سختی به‌دنیا آمده و زندگی از راه خطاهای کوچک می‌گذراند تا این‌که توسط «مری آن» (فیلیسیا راشاد)، همسر قهرمان پیشین سنگین‌وزن آپولو کرید، پذیرفته می‌شود. او خانه و آموزش مناسبی می‌یابد و بعد از مدتی در اداره کار می‌کند و از زندگی‌اش خسته است. به باشگاه می‌رود تا تمرین کند اما کسی حاضر به کار با او نیست، مگر «راکی» که تصمیم می‌گیرد به او انضباط لازم برای تبدیل شدن به قهرمان را بیاموزد. در این میان قهرمان دنیای واقعی — «کُنلان» — با مشکلاتی در انگلستان روبه‌روست و دفاع آسان از عنوانش مقابل پسر یک اسطوره برای مربی فاسد او جذاب به نظر می‌رسد. مبارزه ترتیب داده می‌شود؛ اما آیا چالشگر جوان می‌تواند شگفتی‌آفرین شود؟ هرچند آهنگ‌سازی بیل کونته در این فیلم غایب است، اما داستانِ تماشاییِ امید و کوشش به‌خوبی نشان می‌دهد چگونه بوکس برای بسیاری در سراسر جهان راهی از فقر و یأس به سوی زندگی بهتر بوده است. صحنه‌های مبارزه، به‌خصوص پایان فیلم، بسیار قابل باورند. کاش پیشینهٔ «کُنلان» کمی بیشتر نقل می‌شد — کسی که درک نمی‌کند بزرگ شدن در لیورپول هم به‌قدر هر جای دیگری سخت است، فرصتی برای فهمیدن اینکه هر دو بوکسور از دلِ خیابان‌ها آمده‌اند به دست نمی‌آورد. راستش را بخواهید، جوردن بازیگر خیلی برجسته‌ای نیست، اما خوش‌قیافه است و استالونه با حضورش کلاسِ کافی به فیلم می‌دهد تا این اثر را به شایستگی به خویشاوندیِ آثار اصلی نزدیک کند. خلاصهٔ یک نظر دیگر به طنز: پسر کرید شغل خوبی دارد و کنارش بوکس می‌کند... و برنده می‌شود. اما او نمی‌خواهد در مسابقات زیرزمینی شرکت کند؛ می‌خواهد مثل پدرش بزرگ شود چون فکر می‌کند بهترین است. داستان کمی مبارزه و مسیر قهرمانی دارد، اما کریید از ابتدا در موقعیت خوبی شروع می‌کند و تقریباً همان‌طور هم تمام می‌شود، پس شخصیت واقعاً رشد یا تغییر عمیقی نمی‌کند — شاید به‌خاطر اینکه فیلم‌های مدرن به دلایل مختلف نمی‌توانند چنین تحولاتی را نشان دهند. «کریید» همهٔ حس‌های خوبِ نسخهٔ اصلیِ «راکی» را می‌گیرد و در عین حال از سایه‌اش بیرون می‌آید تا تقریباً فیلمی کامل ارائه دهد. از ابتدا تا انتها با فیلم همراه شدم. انتخاب اینکه پسر آپولو کرید را به‌عنوان قهرمان جدید فرنچایز قرار دهند، انتخاب درخشانی بود. از بیرون، آدونیس کرید باید همه‌چیز را از نظر ثروت و امنیت داشته باشد، اما به‌عنوان فرزند نامشروع زندگی‌اش پر از مبارزه است و همان گرسنگی را دارد که راکی در نسخهٔ اصلی داشت — و این به‌خوبی نشان داده شده بود. شیمی بین شخصیت‌ها فوق‌العاده است. رابطهٔ عمیقِ مراقبت بین راکی و آدونیس بسیار ملموس است؛ آن‌ها رابطه‌ای شبیه پدر و پسر برقرار می‌کنند: راکی تلاش می‌کند خلأیی را که با پسرش وجود دارد پر کند و آدونیس راکی را به‌عنوان پدر سیاسی که هرگز نداشته می‌بیند. این پیوند لحظات دراماتیک فوق‌العاده‌ای خلق می‌کند که گاهی مخاطب را تا آستانهٔ اشک می‌برد. بیانکا (تِسا تامپسون) اضافهٔ فوق‌العاده‌ای به گروه است و نقش مادرانه‌ای را برای دو قهرمانِ اصلی ایفا می‌کند. این سه نقش‌هایِ راکی، اِدریان و میکیِ نسخهٔ اصلی را برعهده گرفته و در عین حال شخصیت‌های منحصر به‌فرد خودشان را دارند. تنها ایرادی که می‌گیرم این است که حریف، «پرِتی» ریکی کونلان، کمی کم‌پرداخت شده، اما تمرکز اصلی روی دینامیک میان راکی و آدونیس است و این نکته برایم اشکال بزرگی نبود. کرِئوگرافی مبارزات در این فیلم شگفت‌انگیز است؛ بدون شک بهترینِ سری است. یک مسابقهٔ بوکس در میانهٔ فیلم به‌صورت تک‌برد (وان تِیک) فیلم‌برداری شده با زوایای خارق‌العاده که کاملاً مرا در صحنه فرو برد. پایان‌بندی بسیار خوب است و ساخت و پرداخت طولانی پایان‌ فیلم من را واقعاً برای آدونیس نگران کرد. موسیقی عالی است. هنوز نت‌هایی از موسیقی نسخهٔ اصلی به‌طور نامحسوس در سراسر فیلم حضور دارند، اما با ضرب‌ها و ریتم‌های معاصرِ رپ ترکیب شده‌اند که به فیلم حس مدرن می‌دهد. ادای احترامی به گذشته است درحالی‌که به فرهنگ شخصیت اصلی وفادار مانده است. در کل این فیلم تقریباً از همهٔ جهات از «راکی» پیشی می‌گیرد و بهترین اثر در این مجموعه به شمار می‌آید. واقعاً تحت تأثیر لذت بردنم قرار گرفتم. امتیاز: 98% | حکم: شاهکار نمی‌پیش‌بینی می‌کردم این فیلم تا این اندازه خوب باشد. از آن شگفت‌زده شدم؛ خیلی بهتر از تمام فیلم‌های راکی جمعاً. نحوهٔ پرداختن به تاریخچهٔ داستان در فیلم فوق‌العاده بود. «کریید» معرفی خوبی برای نسل جدید فیلم‌های راکی بود. مایکل بی. جوردن انتخاب بسیار خوبی برای ادامهٔ این میراث است.