فیلم The Strangers: Chapter 1 2024

این فیلم با تعلل طولانی‌مدت و اینکه تنها قسمت اول است، کمکی به ایجاد حس تهدید نمی‌کند. ما همراهِ «مایا» (مدلین پتچ) و دوست‌پسرش «رایان» (فروی گوتیرز) در سفر جاده‌ای‌شان به پورتلند همراه می‌شویم. مایا برای شروع شغل جدید معماری به آنجا می‌رود و به‌نظر می‌رسد او کسی بوده که ظاهر بی‌نقص دوست‌پسرش را مرتب کرده است؛ این زوج آزاردهنده و وابسته وقتی به یک...

این فیلم با تعلل طولانی‌مدت و اینکه تنها قسمت اول است، کمکی به ایجاد حس تهدید نمی‌کند. ما همراهِ «مایا» (مدلین پتچ) و دوست‌پسرش «رایان» (فروی گوتیرز) در سفر جاده‌ای‌شان به پورتلند همراه می‌شویم. مایا برای شروع شغل جدید معماری به آنجا می‌رود و به‌نظر می‌رسد او کسی بوده که ظاهر بی‌نقص دوست‌پسرش را مرتب کرده است؛ این زوج آزاردهنده و وابسته وقتی به یک غذای‌فروشی دورافتاده در روستا می‌رسند، با رفتار محلی‌ها به‌خاطر نامزد نبودن‌شان مواجه می‌شوند. وقتی می‌خواهند از آن‌جا بروند، خودروی نوشان روشن نمی‌شود. خوشبختانه یک کلبه اجاره‌ای نزدیک هست؛ کلبه‌ای دورافتاده با همهٔ آسایش‌های خانگی — حتی یک صفحهٔ وینیل از دالی برای پخش. آن‌ها گرسنه‌اند؛ او موتور را قرض می‌گیرد تا برگر بیاورد و مایا تنها می‌ماند؛ همین‌جا پارانویا شروع می‌شود. آیا او تحت نظر است؟ آیا واقعاً تنهاست؟ آیا رایان قبل از اینکه او یک سیگارِ مشکوک بکشد، کل یک صفحه را گوش کند و دوش طولانی بگیرد، برمی‌گردد؟ آیا رستوران برگری که رفته بود در کالیفرنیا بود؟ به‌هرحال خیلی زود مشخص می‌شود که آن‌ها در خطر هستند و باید با هم از همهٔ مهارت و حیله‌شان استفاده کنند تا زنده بمانند. موقعیت داستان تا حدی شبیه «کلبه‌ای در جنگل» عمل می‌کند؛ جنگلِ روشن از نور ماه زمینه‌ای است برای انتخاب‌های احمقانه و بازی و فیلمنامهٔ ضعیف. در پایان کمی حس خطر ایجاد می‌شود، اما واقعاً هیچ چیز جدیدی ارائه نمی‌شود و از همان اوایل مشخص است که قسمت دوم دربارهٔ چه خواهد بود. نه خیلی بد، اما کاملاً قابل پیش‌بینی و ناامیدکننده صاف است. «The Strangers: Chapter 1» ناامیدکننده است. فضا را خوب می‌سازد و تنش را حفظ می‌کند؛ موسیقی متن قوی و تصویربرداری تا حدی کارآمد است و ماسک‌ها هم اثر خود را دارند، اما فیلم در مجموع کار کافی انجام نمی‌دهد — با وجود نکات مثبت یادشده و به‌صورت کلی. فیلم ابتدا صحنه‌هایی را «بی‌رحمانه» توصیف می‌کند، اما تا پایان چیز قابل‌توجهی نشان نمی‌دهد؛ در بهترین حالت، محصولی معمولی از ژانر وحشت است. مدلین پتچ و فروی گوتیرز در نقش‌های اصلی خوب‌اند، اما برخی تصمیم‌های شخصیتی‌شان (که معمولاً در این ژانر دیده می‌شود) آزاردهنده و احمقانه‌اند؛ مخصوصاً تو، رایانِ گوتیرز. دیالوگ‌هایشان هم چندان بهتر نیست. در کل ناامیدکننده است، چون می‌توانست واقعاً عالی باشد؛ اما متأسفانه من آن را ضعیف می‌دانم. ممکن است فصل‌های دوم و سوم اوضاع را بهتر کنند؛ امیدوارم این‌طور باشد، چون بعید نیست که همان فرمول دوباره تکرار شود. با این حال، دیدن سینما پرشاتر از معمول برای این نمایش خوشایند بود، هرچند بیشتر خنده‌های نارضایتی از ترس‌های واقعی شنیده می‌شد. این بازآفرینیِ فیلم اصلیِ بسیار بهتر، یک ناامیدی فاجعه‌بار است. وقتی می‌خواهی مجموعه‌ای سه‌گانه یا فرنچایزی بسازی، مهم است که هر فیلم به‌تنهایی هم قابل‌اتکا باشد؛ متأسفانه این فیلم در این زمینه شکست می‌خورد و ساختار سه‌پرده‌ای کسل‌کننده‌ای ارائه می‌دهد که در آن اتفاق مهمی رخ نمی‌دهد. تعلیق فیلم عملاً وجود ندارد و اصلاً حس تنش یا جو را ایجاد نمی‌کند. شخصیت‌ها عمدتاً غیرقابل‌دوست و سطحی‌اند و باعث می‌شوند بیننده نسبت به سرنوشتشان بی‌تفاوت بماند. برای نمونه، صحنه‌ای وجود دارد که شخصیت اصلی باید تصمیم مهمی بگیرد، اما به‌خاطر ضعف پرداخت شخصیت، آن لحظه فاقد وزن و تاثیر عاطفی است. یادم می‌آید در یکی از رویدادهای ترسناک شهربازی که از شخصیت «سک‌هد» در نسخهٔ اصلی بسیار وحشت‌آور بود، آن اجرا واقعاً آزاردهنده و تأثیرگذار بود؛ در مقایسه، اجرای «سک‌هد» یا «ترس‌پوش» در این فیلم حتی در بین چند اجرای برتر آن شخصیت هم قرار نمی‌گیرد و از تهدید و کاریزمای لازم برخوردار نیست. در مجموع این اثر نتوانسته جو و جذابیت نسخهٔ اصلی را بازآفرینی کند؛ فاقد تعلیق، جو و شخصیت‌پردازی جذاب است و تجربه‌ای خسته‌کننده و فراموش‌شدنی ارائه می‌دهد. «The Strangers: Chapter One» از همه چیزهایی که نسخهٔ 2008 را تهدیدآمیز و گیراتر می‌کرد خالی است. این‌بار «بیگانه‌ها» از همان ابتدا در موقعیت نامناسبی‌اند چون دیگر عنصر غافلگیری را ندارند؛ ما پیش‌تر همه‌چیز را دیده‌ایم که آن‌ها در سایه‌ها حرکت می‌کنند، طعمهٔ بی‌خبرشان را زیر نظر می‌گیرند و سپس بی‌رحمانه حمله می‌کنند. جَمپ‌اسکِرها همه کم‌رمق‌اند و با زوایای دوربین بدیهی و بدون خلاقیت از بین می‌روند و ناراحت‌کننده است که در پایان صحنه‌های چاقوخوردن نشان داده می‌شوند به‌جای اینکه فقط تلویحاً اشاره شوند (تخیل انسان یکی از قدرتمندترین ابزارها برای چنین لحظاتی است). با این همه، تا حدی تعجب‌آور است که فیلم خیلی خسته‌کننده‌تر یا یکنواخت‌تر نیست، اما با این وجود هرگز از حد متوسط فراتر نمی‌رود و بیشتر شبیه اتلاف وقت آشنا و بیش‌ازحد تکراری است که فقط چند تغییر بی‌اهمیت و بی‌الهام نسبت به فرمولِ فیلم اول دارد.