فیلم Meet Me in St. Louis 1944

کمی کیک و چند ترانه برای کنار زدن نسیم تغییر. این فیلم تمام انتظارات کسانی را که دنبال یک کلاسیک خانوادگی برای تحسین و همراهی با ریتم آن‌اند، به‌خوبی برآورده می‌کند. این موزیکال دلنشین دربارهٔ یک خانواده و تلاش‌شان برای سازگاری با تغییر زمان‌ها در آستانهٔ قرن جدید است. وقتی پدر به‌خاطر شغلش از او خواسته می‌شود که به‌طور دائم به نیویورک نقل مکان کند، بقیهٔ...

کمی کیک و چند ترانه برای کنار زدن نسیم تغییر. این فیلم تمام انتظارات کسانی را که دنبال یک کلاسیک خانوادگی برای تحسین و همراهی با ریتم آن‌اند، به‌خوبی برآورده می‌کند. این موزیکال دلنشین دربارهٔ یک خانواده و تلاش‌شان برای سازگاری با تغییر زمان‌ها در آستانهٔ قرن جدید است. وقتی پدر به‌خاطر شغلش از او خواسته می‌شود که به‌طور دائم به نیویورک نقل مکان کند، بقیهٔ خانواده چندان مایل نیستند خاطرات و خانهٔ دوست‌داشتنی‌شان در سنت لوئیس را ترک کنند، و در کنار این جریان، شاهد شکل‌گیری احساسات عاشقانهٔ دختران بزرگ‌تر در برابر همراهان‌شان هستیم. فیلم از جنبه‌های مختلف بسیار چشم‌نواز است؛ رنگ‌ها به‌خوبی وسعت دید و بازسازی دورهٔ تاریخی که کارگردان وینسنت مینلی خلق کرده را نشان می‌دهند و دقت در جزئیات در سطحی عالی قرار دارد. داستان ساده و زمینی است؛ نوعی روایت که بیننده را به روزهای خوب گذشته دل‌تنگ می‌کند، قبل از آن‌که دنیا با عجلهٔ زیاد پیش برود. ترانه‌ها فوق‌العاده‌اند؛ استانداردهایی مثل «پسر همسایه»، «آواز تراموا» و «کریسمس کوچکتان را شاد بگذرانید» واقعاً دلنشین‌اند. بازیگران به‌خوبی ظاهر شده‌اند اما بی‌شک جودی گارلند است که فیلم را بر شانه‌های ظریفش حمل می‌کند؛ او در این نقش هرگز این‌قدر زیبا نبوده و صدایش تقریباً به همان خوبی است که در بهترین دوران حرفه‌ایش بوده است. فیلمی برای لذت همهٔ خانواده، از برترین‌های ژانر موزیکال، و فیلمی که صرفاً از شما می‌خواهد آرام باشید و لذت ببرید. خُب، می‌رم یک تکه کیک بردارم... ۹/۱۰ ترفندی که با این فیلم باید به کار برد، این است که دنبال چیز جدی یا پیچیده‌ای در آن نگردید. این یک قطعه جذاب از آمریکای اوایل قرن بیستم است — یک درام تاریخی دل‌فریب که با طنزی ملایم، چند ترانهٔ فوق‌العاده و جودی گارلند در راحت‌ترین و مؤثرترین نقشِ در کارنامه‌اش آمیخته شده (شاید به‌جز «اِیستر پاراد» که چهار سال بعد، در ۱۹۴۸، ساخته شد). داستان در طول یک سال از زندگی خانوادهٔ متمول اسمیت در سنت لوئیس اتفاق می‌افتد. مری استور و لئون ایمز تلاش می‌کنند دختران‌شان اِستر (گارلند)، رز (لوسیل برمر) و کوچک‌ترین‌شان توتی (مارگارت اوبراین) را بزرگ کنند؛ توتی در صحنه‌هایی که حضور دارد اغلب صحنه‌ها را می‌دزدد (و من معمولاً از حضور کودکان در فیلم خوشم نمی‌آید). فیلم به رابطه‌های عاشقانه می‌پردازد — و اغلب این خواستگاری‌ها کمی دست‌پاچه و ناموثر انجام می‌شوند — با تام دریک (تروت) و مردان بدبختِ خانواده؛ پسر «لون جونیور» (هنری دنیلز) و «پدربزرگ» (هری داودِنوپ) دائماً دست‌خوش سردرگمی می‌شوند. «کریسمس کوچکتان را شاد بگذرانید»، «آواز تراموا» و «بپر تا مال من» ضرب‌آهنگی پابه‌رقص ایجاد می‌کنند — البته شاید اولی چندان زیاد — و گروه بازیگران تصویری رنگارنگ و سرگرم‌کننده ارائه می‌دهند که وینسنت مینلی می‌تواند به آن افتخار کند. بله، گاهی کمی شیرین و احساساتی می‌شود، اما این بخش از حس کلی فیلم است؛ اگر درونتان روحیه‌ای بدبین دارید، شاید این فیلم برای شما مناسب نباشد.