فیلم You’re Next 2011

کلیشه‌ها به دلایلی وجود دارند. بی آن‌ها You're Next چیز زیادی برای کار کردن نداشت. خوشبختانه فیلم از موقعیت‌هایی که می‌توانست باعث چرخیدن چشم بیننده شود استفاده می‌کند و آن‌ها را وارونه می‌کند. حال و هوایی نسبتاً نوستالژیک دارد و در عین حال تازه هم به نظر می‌رسد. جلوه‌های بصری محکم و بازی‌هایی قابل قبول این فیلم را برای هر طرفدار ژانر ضروری می‌کند. خانواده‌ای درهم‌ریخته...

کلیشه‌ها به دلایلی وجود دارند. بی آن‌ها You're Next چیز زیادی برای کار کردن نداشت. خوشبختانه فیلم از موقعیت‌هایی که می‌توانست باعث چرخیدن چشم بیننده شود استفاده می‌کند و آن‌ها را وارونه می‌کند. حال و هوایی نسبتاً نوستالژیک دارد و در عین حال تازه هم به نظر می‌رسد. جلوه‌های بصری محکم و بازی‌هایی قابل قبول این فیلم را برای هر طرفدار ژانر ضروری می‌کند. خانواده‌ای درهم‌ریخته که توسط یک غریبه سامان می‌یابد! معمولاً چنین فیلم‌هایی از نظر من امتیاز پایینی می‌گیرند. به ندرت پیش می‌آید یکی از آن‌ها را دوست داشته باشم، اما این فیلم از آن دسته بود. منتظر ناامیدی بودم اما وقتی فیلم به نصفه رسید کاملاً غافلگیر شدم. پیچش خوبی هم دارد؛ در واقع در سه‌چهارم پایانی پیچش‌های متعددی دیده می‌شود. نه آن‌قدر نفس‌گیر، اما با توجه به داستان و شخصیت‌ها قابل‌پذیرش‌اند. یک فیلم دیگر درباره‌ی هجوم به خانه. خانواده‌ای برای جشن سالگرد ازدواج والدین در خانه‌ی روستاییشان گرد هم می‌آیند. کم‌کم بقیه اعضای خانواده و همراهانشان می‌رسند و ناگهان هنگام صرف شام حمله رخ می‌دهد. آشوبی تمام‌عیار شکل می‌گیرد و خانواده نمی‌داند چه باید بکند. اما واکنش یکی از اعضا اوضاع را برای مهاجمان پیچیده می‌کند. ادامه‌ی ماجرا و پایان آن بخش باقی‌ماندهٔ داستان است. ابتدا باید بگویم این فیلم آن‌طور که برچسب «ترسناک» خورده صرفاً وحشتِ عام نیست؛ بهتر است آن را تریلر نامید. شارنی وینسون بسیار خوب عمل کرده است — به‌خاطر طراحی نقش او. تا کنون بهترین فیلم این سازنده است. فیلمی یک‌شبِه با گروه بازیگران محدود. عاشقان این ژانر حتماً باید آن را ببینند. ۸/۱۰ You're Next را آدام وینگارڈ کارگردانی و سایمون بارتلت نوشته است. شارنی وینسون، نیکلاس توچی، وندی گلن، ای.جی. بوون و جو سوانبرگ از بازیگران فیلم‌اند. موسیقی اثر از مادس هلدتبرگ و فیلم‌برداری از اندرو پالِرمُو است. خونین و واقعاً سرگرم‌کننده! خانواده دیویسون و همراهانشان برای یک گردهمایی خانوادگی در یک خانهٔ دورافتاده دور هم جمع می‌شوند و خیلی زود متوجه می‌شوند مشکلات درونی‌شان کمترین نگرانی‌شان است. زیرژانر هجوم به خانه که از ترسناک‌ترین موضوعات است، بارها در فیلم‌ها به کار رفته، اما وقتی فیلمی با تبلیغات خوب و وعدهٔ احیای فرمول منتشر می‌شود، طرفداران ژانر هیجان‌زده می‌شوند. You're Next چیز جدیدی اختراع نمی‌کند، اما فرمول را با اعتماد به نفس و پیوستگی خوب اجرا می‌کند و ثابت می‌کند از بهترین‌های این نوع فیلم‌هاست. موقعیت ابتدایی استاندارد است: یک خانهٔ قدیمی در جنگل، گروهی از آدم‌های دوست‌داشتنی و نه‌چندان دوست‌داشتنی، و مهاجمانی بیرون از خانه که جهنم را بر سر ساکنان آوار می‌کنند. خوشحال‌کننده است که این بار فهرستی از نوجوانان زیبا نیستند که یکی‌یکی تعقیب و کشته شوند؛ بلکه گروهی متنوع، پیر و جوان، با اشکال و اندازه‌های مختلف‌اند و مشاجرات خانوادگی پیش از کشتار هوشمندانه‌اند، زیرا وقتی اعضای خانواده کشته می‌شوند احساس واقعی غم و پشیمانی در کسانی که هنوز زنده‌اند جاری می‌شود. وینگارڈ احترام زیادی برای مخاطبان هدفش قائل است؛ فیلمی برای طرفداران این زیرژانر ساخته و رگه‌ای از کمدی سیاه را نیز وارد کرده که کاملاً جواب می‌دهد. اغلب اشاره‌وار و چشمک‌زن است، اما همیشه در جاهای درست. کارگردان چشم تیزبینی برای صحنه‌های قتل دارد؛ چند تا از مرگ‌ها از نظر خون، فیزیکی بودن و نوآوری در سطح بالایی‌اند. همچنین قهرمانه‌ای عالی به ما می‌دهد: دختری واقعاً چالاک که با خشونتی هم جذاب و هم ترسناک مقاومت می‌کند. هرچند دلیل وقوع این اتفاقات چندان بدیع نیست و سرگذشت مهارت‌های قهرمان کمی مضحک است، اما وینگارڈ همه‌چیز را با شور و حال خونین کنار هم می‌چیند و چندان اهمیت ندارد. بازی چند نفر از بازیگران ضعیف است و استفادهٔ بیش از حد از دوربین تکان‌دهنده (شیکی‌کم) مانع می‌شود فیلم به سطح نابغه‌وار برسد، اما این یک اثر موفق در زیرژانر هجوم به خانه است و ارزش یک شب تماشای آن با چراغ‌های خاموش و صدای بلند را دارد. ۸/۱۰ نقد بلندمدتی که ابتدا در ۲۰۱۳ نوشته‌ام: اگرچه نخستین نمایش فیلم در ۲۰۱۱ بود، You're Next تازه در ماه‌های اخیر اکران سراسری گرفت که از بابت آن خوشحالم. از منظر سبک‌شناختی ترکیبی از کلیشه‌ها و ایده‌های بدیع و متفاوت است. فیلم‌برداری شباهتی با The Strangers دارد و جو فیلم گاهی مرا به یاد مجموعهٔ Saw می‌اندازد (اگرچه رویدادها کاملاً متفاوت‌اند). حاصل فیلمی است هم پیش‌بینی‌پذیر و هم تا حدی غیرمعمول. بزرگ‌ترین پیچش داستانی برای کسانی که با من فیلم را دیدند قابل‌پیش‌بینی بود، و شخصاً تنها یکی از پیش‌بینی‌هایم اشتباه از آب درآمد، با این حال این فیلم را بهترین اثر آدام وینگارڈ تا آن زمان می‌دانم. بازیگران کم و نام‌های بزرگ کمی در بینشان هست؛ شارنی وینسون که نقش ارین را بازی می‌کند برایم ناشناخته بود، اما دیدن یک بازیگر استرالیایی در نقش مهم در یک فیلم آمریکایی جالب بود. تحسین زیادی برای اجرای او شد، اما به نظرم این تحسین تا حد زیادی (اگر نگوییم بیشتر) به خاطر نوشتار خوب نقش است تا صرفاً بازی. ستایش من به سوی آدمک‌های نقاب‌دار فیلم است—خصومت و طراحی شخصیت‌های قاتل به‌خوبی انجام شده‌اند. You're Next ایده‌های جدیدی عرضه می‌کند و راه‌های هوشمندانه‌ای برای دور زدن محدودیت‌های بودجه دارد. صحنه‌های قتل خوب طراحی شده‌اند، داستان عمدتاً جذاب است و لحظات بسیار خنده‌دار (که احتمالاً عمدی‌اند) هم دارد. اما فیلم مرا شگفت‌زده نکرد و نه انقلابی بود. «چیزهای جدید» بیشتر به صورت لحظه‌ای در یک محیط استاندارد ظاهر می‌شوند تا اینکه به‌طور کلی اثر را بدل به نوآور کنند. از تماشای آن لذت بردم و دیدنش را توصیه می‌کنم، اما در نهایت در دستهٔ «خوب» جای می‌گیرد نه «فراموش‌نشدنی». نقاط قوت زیادی دارد، اما بخش‌هایی که چندان مثبت نیستند خیلی drag (سرکشیدن به پایین) می‌کنند. جنبه‌های ترسناک You're Next خوب‌اند. همهٔ مرگ‌ها جالب‌تراشیده شده و آدمک‌های قاتل ظاهر مناسب را دارند. شارنی وینسون در نقش ارین به‌یادماندنی است، ولی عملاً تنها بازیگری است که از او خوشم آمد. چیدمان، تصمیمات شخصیتی و پیچش نهایی ضعیف‌اند. من تحمل قابل‌قبولی در برابر رفتارهای احمقانهٔ شخصیت‌ها دارم، اما این فیلم در این زمینه بیش از حد دست می‌گذارد. مدام از خودم می‌پرسیدم چرا آن‌ها این کارها را می‌کنند تا جایی که عصبانیت‌آور شد. برخی از تدوین‌ها و کار دوربین هم عالی نیستند. باز هم به بازیگران برمی‌گردیم: وینسون بهترین است و شخصیتش در طول فیلم بسیار جذاب می‌شود. با این حال فکر نمی‌کنم خیلی حس نزدیکی یا تناسب میان او و بقیهٔ بازیگران وجود داشته باشد. اگر فیلم با ارین به‌عنوان تنها قهرمان پیش می‌رفت عالی می‌شد، اما او در اینجا محدود شده است. اگر دنبال یک اسلشر ۹۵ دقیقه‌ای می‌گردید که نیاز به فکر کردن نداشته باشد، ارزش تماشا دارد. اما برای من، عناصر حاشیه‌ای به‌اندازهٔ کافی خوب نیستند تا با جنبه‌های قوی وحشت برابر شوند. چه می‌شود اگر شخصیت اصلی یک فیلم ترسناک احمق نباشد؟ You're Next آن سؤال را با خشونت سرگرم‌کننده و وارونه‌سازی هوشمندانهٔ کلیشه‌ها پاسخ می‌دهد. فیلم آغاز می‌شود مثل یک اسلشر معمولی: گروهی خانواده/دوستان منزوی که مورد حملهٔ قاتلان نقاب‌پوش تبر به دست قرار می‌گیرند، اما چند پیچش داستانی فیلم را متمایز می‌کند. نکتهٔ برجسته این است که قهرمان زن، برخلاف کلیشهٔ «دختری که آخر زنده می‌ماند» که معمولاً ناتوان نشان داده می‌شود، یک بقاءگر توانمند و آموزش‌دیده است—بسیار بیشتر از آنچه قاتلان انتظار داشتند. You're Next بی‌رحم، پر از خون و تاریک است، اما با وارونه کردن بسیاری از کلیشه‌های ژانر و تصمیم‌گیری‌های نسبتاً عقلانی از سوی شخصیت‌ها رضایت‌بخش است. مثل بسیاری فیلم‌های ترسناک، لحظاتی کوتاه و غیرضروری از سکس و برهنگی دارد، پس اگر برایتان مسأله‌ساز است آماده باشید یا آن بخش‌ها را رد کنید؛ در غیر این صورت بقیهٔ فیلم بسیار مهیج است. You're Next یک اسلشر کلاسیک است با صحنه‌های قتل خشن و کشش، اما از نظر داستانی ضعیف و با اجراهای ناامیدکننده همراه است. داستان تا حد زیادی کلیشه‌ای است: گروهی مهاجم ناشناس به‌طور وحشیانه‌ای وارد خانه می‌شوند. نویسندگان تلاش کرده‌اند پیچش‌هایی قرار دهند، اما بیشترشان پیش‌بینی‌پذیرند و شوک واقعی ندارند. یکی از کلیشه‌های همیشگی این است که شخصیت اصلی به‌طرز معجزه‌آسایی سابقه یا آموزشی دارد که او را قادر می‌سازد به‌خوبی از خودش دفاع کند؛ این قابل قبول است، اما دیدن یک آدم عادی گیر افتاده در این موقعیت هم ترسناک‌تر است. اجرای بازیگران در کل ضعیف است. شارنی وینسون کار بزرگی انجام می‌دهد و تا حد زیادی فیلم را بر دوش می‌کشد. بازی‌های مادر و پدر بی‌کیفیت‌اند و دیالوگ‌هایشان مصنوعی و ناراحت‌کننده به نظر می‌رسد. بقیه بازیگران عملکرد قابل قبولی دارند اما تأثیر خاصی برجای نمی‌گذارند. به‌طور کلی لذت من از این فیلم به‌طور چشمگیری به خاطر خشونت، خون و تعلیق آن است. چند صحنهٔ خشن بودند که باعث تعجب و واکنش کلامی من شدند، که همیشه در یک اسلشر خوشایند است. با وجود انتقادهایم، مقدار کافی از عناصر سرگرم‌کننده در فیلم هست و با زمان پخش تنها ۹۴ دقیقه آن را به طرفداران اسلشر توصیه می‌کنم. امتیاز پیشنهادی برخی منابع: حدود ۸۰٪ تا ۷۲٪ — حکم کلی: خوب.