فیلم Superman III 1983

دنبالهٔ عالی! یک فیلم سوپرمَن بامزه و مهیج که شامل بهترین صحنه در این مجموعه است — مبارزه در آهن‌فروشی بین سوپرمن شرور و همتای کتاب‌خوانِ خجالتی‌اش، کلارک کِنت. ریچارد پراور در نقش گاس گورمن بیچاره و بسیار خنده‌دار است — نابغهٔ برنامه‌نویسی با قلبی مهربان. رابرت واهن نقش یک شرور عالی را ایفا می‌کند و جلوه‌های ویژه در سطح بالایی قرار دارند. بسیار سرگرم‌کننده‌تر از...

دنبالهٔ عالی! یک فیلم سوپرمَن بامزه و مهیج که شامل بهترین صحنه در این مجموعه است — مبارزه در آهن‌فروشی بین سوپرمن شرور و همتای کتاب‌خوانِ خجالتی‌اش، کلارک کِنت. ریچارد پراور در نقش گاس گورمن بیچاره و بسیار خنده‌دار است — نابغهٔ برنامه‌نویسی با قلبی مهربان. رابرت واهن نقش یک شرور عالی را ایفا می‌کند و جلوه‌های ویژه در سطح بالایی قرار دارند. بسیار سرگرم‌کننده‌تر از زهرآلودگی یکنواختی که در سال‌های بعد آمد — مانند Superman Returns و آثار ضعیف با هنری کاویل. یادم می‌آید در سال ۱۹۸۳ در سینمای پرجمعیت نشسته بودم و تماشاگران با تمام وجود لذت می‌بردند — در جاهای مناسب می‌خندیدند و هورا می‌کشیدند. و برای کسانی که می‌گویند فیلم بیش از حد مضحک است — آیا ند بِتی به‌عنوان اوتیس احمق در Superman و Superman II را به‌خاطر ندارند؟ بی‌شک احمق‌ترین شخصیت این سری. — چارلز دنس قدرت کامپیوترها را دست‌کم نگیرید. پس از گرفتار شدن در یک کلاهبرداری کامپیوتری برای کسب پول، گاس گورمن (ریچارد پراور — فوق‌العاده) توسط میلیاردر بی‌وجدان راس وبستر (رابرت واهن) جذب می‌شود. با تخصص کامپیوتری گورمن، وبستر قصد دارد کنترل کامل اقتصادی را به‌دست گیرد. اما پیش از آن، مسئلهٔ قابل‌توجه حذف سوپرمَن است... ریچارد لِستر، همان‌طور که اکنون همه می‌دانند، ساخت Superman II را از ریچارد دونر بر عهده گرفت. اینجا با یک فیلم کاملِ ریچارد لِستر از سوپرمَن روبه‌رو هستیم و از آغاز طولانی و فان‌محورِ فیلم مشخص است که لحن آن بسیار سبک‌تر از دو فیلم قبلی است. سابقهٔ لِستر در کمدی است، بنابراین تعجبی ندارد که Superman 3 بیشتر شبیه یک کمیک‌بوک طنز‌آمیز است تا یک اثر جدی اَبَرقهرمانی. این چیزی است که بسیاری از طرفداران مجموعه آن را نمی‌پذیرند. اما اگر به‌عنوان یک مزاحِ کمیک‌بوکی به آن نگاه کنید، فیلم نسبتاً لذت‌بخش است و قطعاً سرراست‌ترین و مفرح‌ترین رویکرد را دارد. سکانس‌های اکشن خوب کار شده‌اند، به‌ویژه وقتی کلارک کِنت (کریستوفر رییو) با سوپرمَن آشکارا به‌هم‌ریخته (باز هم رییو) مبارزه می‌کند، که یکی از نقاط برجستهٔ مجموعه است، و کمدی نیز اگر به‌اصطلاح در چارچوب خودش پذیرفته شود، ثمربخش است. آنِت اوتول نقش عشق اصلی را در این قسمت بر عهده دارد و مارگو کیدر تنها در نقش کوتاه حضور دارد. پامِلا استفنسون نقش دستیار جذاب وبستر را بازی می‌کند و آنی راس نقش خواهر تندخو را عالی ایفا می‌کند. در مجموع، فیلم یک اثر تکان‌دهندهٔ اَبَرقهرمانی نیست، اما اگر مخاطب بتواند اسطورهٔ سوپرمَن و پیچیدگی‌های خیالی‌اش را کنار بگذارد، به‌عنوان سرگرمی جواب می‌دهد. پذیرفتن این رویکرد لزوماً خیانت به باورهای اَبَرقهرمانی نیست؛ فقط یعنی این فیلم راه دیگری را انتخاب کرده و تنها «اشتباهش» این است که به‌اندازهٔ دو فیلم قبلی خوب نیست. ۶/۱۰ بیشتر از آنچه در نگاه اول به‌نظر می‌رسد «Superman III» (۱۹۸۳) به‌خاطر گنجاندن عناصر slapstick، لحن پارودی و حضور ریچارد پراور زیاد مورد انتقاد قرار گرفته، اما وقتی به لحن فیلم و حضور پراور عادت کنید، فیلم سرگرم‌کننده است. کریستوفر رییو در نقش سوپرمَن خوب است، و رابرت واهن نقش یک شرور شبیه لوتر را دارد و پامِلا استفنسون نیز به‌عنوان دستیار جذاب او حضور دارد. با اضافه شدن آنِت اوتولِ زیبا در نقش لانا لَنگ — که نوعی جانشین برای لوئیز لین به‌شمار می‌آید و حضور کمی دارد — ترکیب بازیگران قوت می‌گیرد. آنِت در طول فیلم بسیار دلنشین است. وقتی با رویکرد طنزِ اغراق‌شدهٔ فیلم کنار بیایید، نیمهٔ دوم واقعاً اوج می‌گیرد: سوپرمَن با جنبهٔ تاریک خود می‌جنگد، که نمادی آشکار از کشمکش درونی جسم و روح در وجود ماست. علاوه بر این، رستگاری رضایت‌بخشِ یک شخصیت نشان می‌دهد که انسان می‌تواند اشتباه بزرگ کند و باز هم شایستگی رستگاری داشته باشد، به شرطی که خود بخواهد. فیلم در پایان حس خوبی باقی می‌گذارد. جمع‌بندی: مثل دو شمارهٔ اول عالی نیست، اما اگر انتقادات را کنار بگذارید و فرصتی به آن بدهید، «Superman III» پاسخ می‌دهد. ریچارد پراور خنده‌دار اما دوست‌داشتنی است و آنِت اوتول می‌درخشد. فیلم عمیق‌تر از آن چیزی است که در نگاه اول به‌نظر می‌رسد و حقایقی مؤثر دربارهٔ وضعیت و پتانسیل انسانی منتقل می‌کند. مدت زمان فیلم: ۲ ساعت و ۴ دقیقه. نمره: B- / B «سوپرمَن ۳» واقعاً آشغال است، مگر نه؟ من از چیزی که تماشا می‌کردم متنفر نبودم، اما مدام این فکر به ذهنم می‌آمد: خب، این بد است، نه؟ بخش بزرگی از فیلم طوری است که شخصیت اصلی کنار گذاشته شده و حتی وقتی روی پرده است، شاد و پرتحرک به‌نظر نمی‌رسد — انتخابی عجیب. کریستوفر رییو همچنان خوب است؛ در این زمینه مشکلی نیست. مارگو کیدر حضور دارد اما تقریباً نقش کمی دارد؛ انصافاً آنِت اوتول در نقش خود محکم است. ریچارد پراور، رابرت واهن و دیگران از عهدهٔ نقش‌هایشان برمی‌آیند، اما شخصیت‌هایشان بسیار کم‌رمق و بی‌علاقه‌کننده‌اند. برای من هیچ‌کدام اهمیتی نداشت. سکانس آغازین به‌خوبی نشان می‌دهد قرار است چه ببینید: سازندگان پیش از این در فیلم‌های قبلی اشاره‌هایی به حرکت به‌سمت کمدی ساده‌تر کرده بودند و شاید به‌عنوان یک فیلم مستقل این کار جواب می‌داد، اما به‌عنوان یک فیلم سوپرمَن؟ هیچ شانسی.