بیوگرافی
اگرچه رد باتنز بیشتر بهعنوان یک کمدین استندآپ شناخته میشود، او همچنین ترانهسرا و آهنگسازی موفق، بازیگری برندهٔ جایزهٔ اسکار (و نامزد دو جایزهٔ گلدن گلوب) و خوانندهای چیرهدست بود. نام اصلی او آرون چوات بود و در ۵ فوریهٔ ۱۹۱۹ (دلو) در محلهٔ لوئر ایست ساید شهر نیویورک به...
اگرچه رد باتنز بیشتر بهعنوان یک کمدین استندآپ شناخته میشود، او همچنین ترانهسرا و آهنگسازی موفق، بازیگری برندهٔ جایزهٔ اسکار (و نامزد دو جایزهٔ گلدن گلوب) و خوانندهای چیرهدست بود. نام اصلی او آرون چوات بود و در ۵ فوریهٔ ۱۹۱۹ (دلو) در محلهٔ لوئر ایست ساید شهر نیویورک به دنیا آمد؛ قد او ۵ فوت و ۶ اینچ (۱٫۶۸ متر) بود. باتنز (که نامش را از یونیفورمی که هنگام کار بهعنوان باربر آوازخوان میپوشید گرفته بود)، که همچنین با عنوان گروهبان رد باتنز شناخته میشد، کار خود در دنیای نمایش را از آواز خواندن در گوشههای خیابان در کودکی آغاز کرد. در شانزدهسالگی شغلی در قالب یک شمارهٔ کمدی در منطقهٔ مشهور تفریحی کتسکیلز در شمال ایالت نیویورک بهدست آورد (شریک او بازیگر آینده، رابرت آلدا بود). باتنز در مدار نمایشهای بورلسک بهعنوان کمدین کار کرد و حتی در سال ۱۹۴۲ نقش کوچکی در نمایش برادوی «Vicki» بهدست آورد. او بهزودی به سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده پیوست و در ۱۹۴۳ برای نقشی در نمایش خدمت Moss Hart به نام «Winged Victory» در برادوی انتخاب شد و اندکی بعد برای ساخت نسخهٔ سینمایی آن به هالیوود رفت. پس از مرخصی از خدمت به برادوی بازگشت، هم در نمایشها و هم بهعنوان کمدین همراه چند ارکستر بیگبند اجرا کرد. او آنقدر موفق شد که مجموعهٔ تلویزیونی خودش، «The Red Buttons Show» (۱۹۵۲) را در شبکهٔ سیبیاس داشت؛ این برنامه سه سال پخش شد و برای باتنز جایزهٔ اِمی بهترین کمدین را بههمراه آورد. او در سالهای بعد بهطور پیوسته کار کرد و در ۱۹۵۷ فرصت بزرگ سینمایی را با فیلم درام «Sayonara» (۱۹۵۷) در کنار مارلون براندو پیدا کرد، که در آن نقش یک سرباز آمریکایی مستقر در ژاپن را بازی میکرد که بهخاطر عشقش به یک زن ژاپنی با فشارهای اجتماعی و نژادپرستانهٔ هر دو فرهنگ آمریکایی و ژاپنی میجنگید. اجرای او جایزهٔ اسکار را برایش به ارمغان آورد و نقشهای سینمایی بیشتری در پی آمد. او نقش یک چترباز را در «The Longest Day» (۱۹۶۲) بازی کرد، برای «Harlow» (۱۹۶۵) نامزد گلدن گلوب شد و بار دیگر برای «They Shoot Horses, Don't They?» (۱۹۶۹) نامزد دریافت جایزه شد. او در سریال تلویزیونی «The Double Life of Henry Phyfe» (۱۹۶۶) نقشی داشت و تقریباً هر نوع برنامهٔ تلویزیونی را اجرا کرده است، از برنامههای متنوع تا کمدی و سریالهای آبکی. در دههٔ ۱۹۷۰ بهخاطر حضور در برنامهٔ «Dean Martin Celebrity Roast» شهرت بیشتری یافت، جایی که اجرای شمارهٔ خود با عنوان «Never Got a Dinner» را با تحسین فراوان ارائه داد. او سالها در لاسوگاس اجرا کرده بود، ستارهای در بلوار هالیوود (گوشهٔ هالیوود و واین) داشت و در شمار زیادی از تلهتونها و رویدادهای خیریه شرکت کرده بود، که بهخاطر این فعالیتها توسط سازمانهایی مانند فرایرز کلاب و بیمارستان سیتی آو هوپ مورد تکریم قرار گرفت. او در ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ در سن ۸۷ سالگی در سنچری سیتی، کالیفرنیا، ایالات متحده بر اثر بیماری عروقی درگذشت.
نمایش بیشتر
