فیلم They Shoot Horses, Don’t They? 1969

با وجود جریان مداوم عرقِ به نمایش درآمده، این دو ساعت عذاب سینمایی از نظر جسمی و احساسی خشک و بی‌روح است. در اوج دوران رکود، گلوریا (جین فوندا) که دل‌زده و افسرده است، به کالیفرنیا می‌رود تا شانس خود را برای ستاره شدن امتحان کند. در همان حال، رابرت (مایکل سارازین) که او هم دل‌سرد است، از ناتوانی در ساختنِ حرفه‌ای پشت دوربین مأیوس...

با وجود جریان مداوم عرقِ به نمایش درآمده، این دو ساعت عذاب سینمایی از نظر جسمی و احساسی خشک و بی‌روح است. در اوج دوران رکود، گلوریا (جین فوندا) که دل‌زده و افسرده است، به کالیفرنیا می‌رود تا شانس خود را برای ستاره شدن امتحان کند. در همان حال، رابرت (مایکل سارازین) که او هم دل‌سرد است، از ناتوانی در ساختنِ حرفه‌ای پشت دوربین مأیوس شده است. برای به‌دست آوردن پول فوری، آن‌ها به همراه گروهی دیگر از بدبختان در یک مسابقه‌ی رقصِ طولانی شرکت می‌کنند که برنده را به دریافت ۱۵۰۰ دلار — البته پس از کسر کسورات — امیدوار می‌سازد. کل ماجرا با نوعی خونسردی و سودجویانه توسط راکی (گیگ یانگ) اداره می‌شود و در حالی که رقصندگان دورِ سالن می‌چرخند، ما با گروهی آشنا می‌شویم که مشکلات و شیاطین درونی‌شان یکی‌یکی برملا می‌شود. نخستینِ این آدم‌های کمی متأثر به‌نظر می‌رسد آلیس (سوزاناه یورک) باشد، اما رقابت نزدیک است: یک زوج باردار که برای همراهی با سرعتِ مسابقه به‌شدت تقلا می‌کنند و برای من شاید تأثیرگذارترینِ همه، ملوانی (رد باتنز) است که برای «عمو سام» کار کرده اما حالا به این گونه‌ی شکنجه‌آمیز از جمع‌آوری پول تنزل یافته و جسمش تابِ این کار را ندارد. با گذشت روزها و کار برجسته گریم‌کاران، خصوصیاتِ درونی و ملموسِ شخصیت‌ها بی‌رحمانه آشکار می‌شود و تماشاگر را با نظاره‌ای ناراحت‌کننده از فرهنگی بی‌ثمر و فاسد روبه‌رو می‌سازد که بر اصل «هر کس برای خودش» استوار است. شاید این آدم‌ها، در تحملِ جسمی و روانی‌شان، کم‌کم دریابند که جامِ طلایی در انتهای این رنگین‌کمان در واقع پول نیست بلکه احساسِ عزت نفس است. ده دقیقه‌ی پایانی همه‌چیز را به‌شکلی نسبتاً تکان‌دهنده جمع‌بندی می‌کند و باید گفت خبری از پایانِ شیرین و جشن‌آمیز نیست. دیالوگ‌ها اندک اما گزنده‌اند؛ نرمی و خوش‌بینی کم‌کم جای خود را به درکی مقاوم اما نافرجام از بی‌وقفگی وضعیت‌شان می‌دهد. به‌نظرِ من سارازین، فوندا و به‌ویژه یورک در این افشاگری آرام و شعله‌ور از زهرانگیزیِ انسانی بازی‌هایی از بهترین‌های دورانِ کاری‌شان ارائه می‌دهند.