فیلم When Time Ran Out… 1980

وقتی حقه‌باز فرصت‌طلب «اسپنگلر» (جیمز فرانسیسکوس) با میلیونر «شلبی» (ویلیام هولدن) هم‌دست می‌شود تا در جزیره‌ای یک تفریحگاه لوکس بسازند، از فرصت استفاده می‌کند تا جویندهٔ نفت «هنک» (پل نیومن) را هم بکار گیرد؛ شاید بتوانند جزیره را با چند چاه نفت هم زیبا کنند. باور کنید یا نه، خوش‌شانسی می‌آورند—اما این حفار با‌تجربه نگران است، چون نشانگرهای فشار خارج از حد طبیعی‌اند و آتشفشان...

وقتی حقه‌باز فرصت‌طلب «اسپنگلر» (جیمز فرانسیسکوس) با میلیونر «شلبی» (ویلیام هولدن) هم‌دست می‌شود تا در جزیره‌ای یک تفریحگاه لوکس بسازند، از فرصت استفاده می‌کند تا جویندهٔ نفت «هنک» (پل نیومن) را هم بکار گیرد؛ شاید بتوانند جزیره را با چند چاه نفت هم زیبا کنند. باور کنید یا نه، خوش‌شانسی می‌آورند—اما این حفار با‌تجربه نگران است، چون نشانگرهای فشار خارج از حد طبیعی‌اند و آتشفشان مجاوری ممکن است به‌زودی خود را نشان دهد. برای کامل شدن مثلث داستان، «کی» (ژاکلین بیست) را داریم که قبلاً رابطه‌ای با هنک داشته و این رابطه کم‌وبیش به اندازهٔ آتشفشانِ بالقوهٔ جزیره پرتنش و شعله‌ور است. ایرون آلن قبلاً بعضی از به‌یادماندنی‌ترین فیلم‌های حادثه‌ای را ساخته، اما این‌جا انگار تصمیم گرفته بازیگران مطرح لیست A را جمع کند و سپس داستان را زیر گدازه‌ها دفن کند. در بسیاری جهات این فیلم مرا به یاد «ماجرای پوزیدون» (1972) انداخت—با بازی بورگس مرادی، ادی آلبرت، یک اجرای نسبتاً ضعیف از رد باتنز و والنتینا کورتسه که تلاش می‌کند تقلیدی از شلی وینترز ارائه دهد—همه در پی تعطیلاتی آفتابی با پرداختی در پایان ماجرا. برخی جلوه‌های آتشفشانی چشمگیرند و در یک سکانس مرادی و نیومن توانسته‌اند اندکی تعلیق ایجاد کنند، اما در غیر این صورت باوجود گرمای فراوان، همه‌چیز نپخته و ناکامل باقی مانده است. این ژانر دیگر کارش را کرده بود و این فیلم عملاً سرعتِ دفن آن را بیشتر کرد.