فیلم The Poseidon Adventure 1972

این فیلم را سال‌ها چندین بار دیده‌ام و هنوز هم فوق‌العاده است؛ از بازی‌ها (به‌ویژه جین هکمن و ارنست بورگنین) تا صحنه‌های واقعاً احساسی و طراحی صحنه‌های شگفت‌انگیز. مطمئن نیستم که آن را بالاتر از «The Towering Inferno» قرار دهم، اما احتمالاً هر دو در صدر فیلم‌های فاجعه‌ای قرار می‌گیرند. امتیاز: ۴.۵/۵. برای من رقابت بین این فیلم و «The Towering Inferno» (۱۹۷۴) است که کدام...

این فیلم را سال‌ها چندین بار دیده‌ام و هنوز هم فوق‌العاده است؛ از بازی‌ها (به‌ویژه جین هکمن و ارنست بورگنین) تا صحنه‌های واقعاً احساسی و طراحی صحنه‌های شگفت‌انگیز. مطمئن نیستم که آن را بالاتر از «The Towering Inferno» قرار دهم، اما احتمالاً هر دو در صدر فیلم‌های فاجعه‌ای قرار می‌گیرند. امتیاز: ۴.۵/۵. برای من رقابت بین این فیلم و «The Towering Inferno» (۱۹۷۴) است که کدام یک از فیلم‌های فاجعه‌ای مورد علاقه‌ام باشد. این درام چسباننده ماجرای یک کشتی اقیانوس‌پیما کهنسال را نشان می‌دهد که در آخرین سفرش به سمت اسقاط است. با رسیدن سال نو، کشتی توسط موجی عظیم مورد اصابت قرار می‌گیرد و واژگون می‌شود. آشوب درون کشتی آغاز می‌شود و گروه کوچکی که در سالن رقص محبوس شده‌اند، با تیزبینی سعی می‌کنند به بخشی از کشتی بروند که بدنه نازک‌تر است — جایی که بیشترین احتمال نجات توسط نجات‌دهندگان خارجی وجود دارد — قبل از اینکه کشتی مثل «تایتانیک» غرق شود. جین هکمن در نقش واعظی تا حدی دیوانه‌وار عالی است و این گروه متفاوت را از میان بخش‌های در حال پوسیدگی کشتی هدایت می‌کند و موقعیت‌های خطرناک زیادی برای عبور آنها ایجاد می‌شود. بازیگران عموماً خوب‌اند — شللی وینترز (برنده نامزدی اسکار) بسیار درخشان است، و جک آلبرتسون، ارنست بورگنین، رودی مک‌داول و رد باتنز هم به تقویت حس تهدید و خطرِ رو به افزایش کمک می‌کنند. صرف‌نظر از رتبه‌بندی اسامی در تیتراژ، همه‌شان در معرض خطر هستند و این نکته به غنای روایت و باورپذیری این داستان تقریباً خفقان‌آور می‌افزاید؛ داستانی که قطعاً انگیزه‌ای برای سفرهای دریایی باقی نمی‌گذارد. فیلمبرداری مقرون‌به‌صرفه و فشرده است (خب، می‌دانید که دوربین حرکت می‌کند نه دکور!) و کلی جلوه‌های آتش و انفجاری، مسیرهای پرمانع و تله‌های مرگبار حتی از پله‌های عادی دارد که فیلم را برای دو سه ساعت سرگرم‌کننده نگه می‌دارد. نزدیک به پنجاه سال بعد هم هنوز تماشای آن را دوست دارم.