فیلم A Gunfight 1971

«هر کس ببرد، بازنده است.» فیلم A Gunfight به کارگردانی لمونت جانسون و فیلمنامه‌ای از هارولد جک بلوم ساخته شده است. در این فیلم کرک داگلاس، جانی کش، جین الکساندر، کارن بلک و رف والونه بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر لارنس روزنتال و فیلم‌برداری از دیوید والش است. نکته تاریخی جالب اینکه این نخستین فیلم جریان اصلی آمریکایی بود که توسط بومیان آمریکا—قبیله جیکاریا آپاچی—تأمین مالی شد،...

«هر کس ببرد، بازنده است.» فیلم A Gunfight به کارگردانی لمونت جانسون و فیلمنامه‌ای از هارولد جک بلوم ساخته شده است. در این فیلم کرک داگلاس، جانی کش، جین الکساندر، کارن بلک و رف والونه بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر لارنس روزنتال و فیلم‌برداری از دیوید والش است. نکته تاریخی جالب اینکه این نخستین فیلم جریان اصلی آمریکایی بود که توسط بومیان آمریکا—قبیله جیکاریا آپاچی—تأمین مالی شد، هرچند این سرمایه‌گذاری هیچ ربطی به محتوای فیلم و مسائل مربوط به بومیان ندارد. داستان دربارهٔ دو تیرانداز پیر و مشهور به نام‌های ویل تنری (داگلاس) و ایب کراس (کش) است که در شهری کوچک با هم روبه‌رو می‌شوند و بلافاصله نسبت به یکدیگر احترام و علاقه پیدا می‌کنند. هر دوی آن‌ها به پول نیاز دارند و شهرت‌شان برای کسب درآمد چندان کفایت نمی‌کند؛ بنابراین تنری ایده‌ای می‌دهد: نمایشِ یک تیراندازیِ صحنه‌ای در میدان گاوبازی مقابل تماشاگران که بلیط فروخته شود و برنده، درآمد بلیط‌ها را تصاحب کند. با نزدیک شدن روز نمایش، رابطهٔ آن دو پیچیده‌تر می‌شود و معلوم می‌گردد که نه تنها آنها هم‌دیگر را حمایت می‌کنند، بلکه به مرور علاقه‌مند به یکدیگر می‌شوند. وقتی وقت عمل فرا می‌رسد، تردید و تعارض درونی آن‌ها نشان می‌دهد که بردِ ظاهری، لزوماً پیروزی واقعی نیست؛ سکانس رؤیا در پایان فیلم این نکتهٔ تلخ را به‌روشنی تأکید می‌کند. فیلم در بسیاری از جنبه‌ها غیرمعمول است: گاهی با نگاهی طنزآمیز و غیراستاندارد بازی می‌شود و در عین حال با مضامین تاریک دربارهٔ وضعیت بشر و ناپایداری شهرت و تمایل خون‌ریز تماشاگر به‌طور زیرپوستی مواجه است. کارگردانی جانسون ریتمی نرم و متناسب برقرار می‌کند؛ ما به مرور با هر دو شخصیت و اهالی شهر آشنا می‌شویم و حضور دو زن مهم در زندگی آن‌ها به‌واسطهٔ فیلمنامه حساس، تأثیر بزرگی بر روند داستان دارد. در زمینهٔ بازیگری، اجراهای داگلاس و الکساندر برجسته‌اند و کش و کارن بلک کارهای خوبی ارائه می‌دهند. کیت کارادین نیز در نقش یک تیرانداز جوان که به دنبال شهرت و پول آسان است، لحظاتی چشمگیر دارد. در مجموع بازی‌ها فیلم را از حیث اجرا تقویت می‌کنند، اما بعضی از نقدها بازی جانی کش را تاحدی خشک و کم‌تأثیر ارزیابی کرده‌اند. از منظر منفی، فیلم گاهی بیشتر تلاش می‌کند شیطنت و بازیگوشی را برجسته کند تا عمق دراماتیک؛ این رویکرد برای برخی بینندگان کم‌اثر و کُند جلوه می‌کند. کسانی که به وسترن‌های هم‌دوره با بودجه و ستاره‌های بزرگ‌تر مثل War Wagon علاقه‌مندند ممکن است این اثر را کم‌رمق یا کم‌هزینه بیابند. با این حال، صحنهٔ نهایی رویارویی بسیار دقیق و کم‌زمان اجرا شده و نشان می‌دهد که چنین تقابل‌هایی، اگر واقعاً سریع باشند، چه نتیجه‌ای می‌توانند داشته باشند. جین الکساندر در حدود سی‌سالگی بدرخشید و کارن بلک نیز در نقش یک زن سالن نمایش، ظاهری چشمگیر دارد. فیلم حس آشنایی با شخصیت‌ها و وضعیت شهر را منتقل می‌کند و برای بیننده‌ای که انتظار چندانی ندارد، می‌تواند خوشایند باشد. فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۹ دقیقه است و فیلم‌برداری در ژوئن ۱۹۷۰ در یک «مووی رنچ» در سانتا فه انجام شد؛ سکانس میدان گاوبازی در مادرید فیلم‌برداری شده است. نتیجه‌گیری: A Gunfight فیلمی غیرمتداول و نیمه‌تأمل‌برانگیز است که مضامین تیره‌ای دربارهٔ شهرت و تمایلات تماشاگران مطرح می‌کند و با اجراهای قابل توجهی همراه است، اما در برخی لحظات از نظر دراماتیک و ریتم دچار نوسان می‌شود. امتیاز یکی از نقدها: 7.5/10؛ ارزیابی دیگر: درجهٔ B.