فیلم A Song Is Born 1948

بعد از دو دقیقه متوجه شباهت آشکار با «Ball of Fire» (1941) می‌شوید. Gary Cooper را با Danny Kaye و Barbara Stanwyck را با Virginia Mayo عوض کنید، سپس نوازندگی‌های فوق‌العاده از بزرگانِ موسیقی مثل Benny Goodman، Tommy Dorsey، Louis Armstrong، Sonny Burke و دیگران را اضافه کنید، آنگاه با داستانی نسبتاً بامزه روبه‌رو می‌شویم دربارهٔ استادی (این‌جا استاد موسیقی) که شیفتهٔ معشوق گانگستر می‌شود....

بعد از دو دقیقه متوجه شباهت آشکار با «Ball of Fire» (1941) می‌شوید. Gary Cooper را با Danny Kaye و Barbara Stanwyck را با Virginia Mayo عوض کنید، سپس نوازندگی‌های فوق‌العاده از بزرگانِ موسیقی مثل Benny Goodman، Tommy Dorsey، Louis Armstrong، Sonny Burke و دیگران را اضافه کنید، آنگاه با داستانی نسبتاً بامزه روبه‌رو می‌شویم دربارهٔ استادی (این‌جا استاد موسیقی) که شیفتهٔ معشوق گانگستر می‌شود. «هانی» (Mayo) از دست تعقیب FBI پیشِ گروهی از اساتید دست‌پاچه پناه می‌برد که در حال تهیهٔ دیکشنری موسیقی‌ای هستند که از بودجه فراتر رفته، و به‌زودی پروفسور بیچاره «فریس‌بی» (Kaye) کاملاً مجذوب او می‌شود. عناصر گنگستری داستان کمی ساختگی‌اند: دوست‌پسرش «کِراو» (Steve Cochran) این وضعیت را حفظ می‌کند تا مانع شود او علیه‌اش شهادت دهد—تا وقتی بتواند ترتیب ازدواج با او را بدهد—اما در این بین آیا ممکن است او نسبت به بیچارهٔ «فریس‌بی» دلبسته شود؟ هیچ‌یک از دو بازیگر اصلی در اوج نیستند؛ Kaye به‌طرز عجیبی از نقش خود پرت می‌شود و Mayo همیشه بازیگری نسبتاً کم‌روح داشته، اما بین آن دو هنوز شیمی کافی وجود دارد و اجرای سرگرم‌کنندهٔ Esther Dale در نقش سرایدار تا حدودی پرهیزکارشان «میس براگ» نیز کار را جمع‌و‌جور می‌کند. در اصل، این فیلم بهانه‌ای است برای چند آهنگ شاد و ریتمیک، یک رومانس ملایم و کمی کمدی فیزیکی. تماشا و شنیدنش لذت‌بخش است، و گرچه من هنوز نسخهٔ اصلی را ترجیح می‌دهم، فیلم به‌اندازهٔ کافی با آن تفاوت دارد که بتواند به‌طور مستقل خودش را نگه دارد.