فیلم The Gunfighter 1950

«تفنگدار»؛ وسترن دراماتیک سیاه‌وسفید با بازی گرگوری پک در نقش اصلی ساخته‌شده در 1950، «تفنگدار» گرگوری پک را در نقش مرد میانسالی نشان می‌دهد که به‌سرعت از غلاف درآوردن کارش است. او به شهری در جنوب‌غربی می‌رسد؛ جایی که شهرتش مردم را هیجان‌زده می‌کند و جوان‌هایی را جذب می‌کند که می‌خواهند خودی نشان دهند. میلارد میچل نقش کلانتر را بازی می‌کند، دوست قدیمیِ تفنگدار، هلن وستکات...

«تفنگدار»؛ وسترن دراماتیک سیاه‌وسفید با بازی گرگوری پک در نقش اصلی ساخته‌شده در 1950، «تفنگدار» گرگوری پک را در نقش مرد میانسالی نشان می‌دهد که به‌سرعت از غلاف درآوردن کارش است. او به شهری در جنوب‌غربی می‌رسد؛ جایی که شهرتش مردم را هیجان‌زده می‌کند و جوان‌هایی را جذب می‌کند که می‌خواهند خودی نشان دهند. میلارد میچل نقش کلانتر را بازی می‌کند، دوست قدیمیِ تفنگدار، هلن وستکات نقش معشوقهٔ پیشین او را دارد، کارل مالدن نقش بارتندر را بازی می‌کند و ژان پارکر هم به‌عنوان خوانندهٔ سالون حضور دارد. فیلم با یک برخورد در سالون و تعقیب‌وگریز در دل بیابان شروعِ قدرتمندی دارد، هرچند عکاسی سیاه‌وسفید بعضی لوکیشن‌های باشکوه را تخت و صاف نشان می‌دهد. از آنجا داستان به سمت درام پیش می‌رود و از طریق گفتگوهای تفنگدار با آدم‌هایی که می‌شناسد، شخصیت او را بهتر می‌شناسیم. فیلم چند عنصر کلیشه‌ای دارد اما عمدتاً یک درام غربی تأثیرگذار است. پایان‌بندی برایم راضی‌کننده نبود؛ احساس می‌کنم راه‌حل ساده‌تری انتخاب شده و می‌شد پایان بهتری نوشت. مثلاً یکی از شخصیت‌ها در واقع جنایت‌کار نبود (اگر به دیالوگ‌ها اعتماد کنیم) و تنها در دفاع از خود به دیگران شلیک کرده — حدود پانزده نفر — موضوعی که حتی در صحنه‌های آغازین هم نشان داده می‌شود. پک در نقشِ «رینگو» با سبیلِ مشخص‌اش خوب ظاهر شده؛ رینگو که حالا اصلاح‌ شده، به شهر زادگاهش بازمی‌گردد تا شاید با «پگی» (هلن وستکات) و پسر جوانش که تاکنون او را ملاقات نکرده دیدار کند. مردم محلی به‌خصوص زنان متعصب شهر و حتی پگی و کلانتر چندان از حضور او خوشحال نیستند. خبر ورودش مانند آهن‌ربایی عمل می‌کند برای کسانی که می‌خواهند به این افسانه شلیک کنند؛ آزاردهنده‌ترینِ آنها «براملی» (اسکیپ هومیِر) است و با بالا گرفتن تنش‌ها می‌پرسیم چقدر رینگو می‌تواند به‌جای اسلحه، با ذکاوت خود اوضاع را مدیریت کند. کارل مالدن در نقش بارتندر نقش مؤثری دارد و فیلم‌ساز، هنری کینگ، در حدود نود دقیقه ما را در مسیری قرار می‌دهد که به‌تدریج و مؤثر حس خطر قریب‌الوقوع را می‌سازد. هومیر هم در نقش جوانی که بوی خون و شهرت را حس می‌کند، خوب عمل می‌کند. فیلمنامه نسبتاً موجز است، موسیقی آلفرد نیومن مناسب است و ریتم فیلم کند اما حساب‌شده است؛ گویی ما می‌دانیم چه چیزی قرار است اتفاق بیفتد—اما آیا واقعاً چنین خواهد شد؟ مدت: 1 ساعت و 25 دقیقه. لوکیشن‌ها: کالیفرنیا و آریزونا. امتیاز: B