فیلم Tom Horn 1980

تام هورن (1980) کارگردانی: ویلیام ویارد. فیلمنامه: توماس مک‌کوئن و باد شرِیکه بر پایهٔ خاطرات تام هورن. بازیگران اصلی: استیو مک‌کوئین، لیندا اوونز، ریچارد فارنسورث، بیلی گرین بش و اسلیم پیکنز. موسیقی اثر ارنست گلد و فیلم‌برداری جان آ. آلونزو است. خلاصهٔ داستان: تام هورن، ردیاب افسانه‌ای ارتش که بعدها به اجیر مسلح تبدیل می‌شود، در قلمرو وایومینگ استخدام می‌شود تا دزدان دام را از میان ببرد....

تام هورن (1980) کارگردانی: ویلیام ویارد. فیلمنامه: توماس مک‌کوئن و باد شرِیکه بر پایهٔ خاطرات تام هورن. بازیگران اصلی: استیو مک‌کوئین، لیندا اوونز، ریچارد فارنسورث، بیلی گرین بش و اسلیم پیکنز. موسیقی اثر ارنست گلد و فیلم‌برداری جان آ. آلونزو است. خلاصهٔ داستان: تام هورن، ردیاب افسانه‌ای ارتش که بعدها به اجیر مسلح تبدیل می‌شود، در قلمرو وایومینگ استخدام می‌شود تا دزدان دام را از میان ببرد. روش‌های خشن و مؤثر او اما به تدریج برای کارفرمایانش ناپسند می‌شود و وقتی متهم به تیراندازی به پسری چوپان ۱۴ ساله می‌شود، می‌بینیم که بسیاری معتقدند او در این پرونده تله خورده است. پیش‌زمینهٔ تولید: فیلم تولید پرچالشی داشت؛ استیو مک‌کوئین بسیار به پروژه علاقه‌مند بود و سه سال طول کشید تا به صفحهٔ نمایش بیاید. مک‌کوئین در اواخر ۱۹۷۹ به نوعی از سرطان (مزوتلیوما) مبتلا شد و نتوانست با چند کارگردان از جمله دان سیگل و الیوت سیلورستین همکاری کند؛ هرچند ویلیام ویارد به‌عنوان کارگردان نام‌برده شده، مک‌کوئین عملاً نقش رهبری تولید را نیز برعهده داشت. فیلم به‌جای وایومینگ در ایالت آریزونا فیلم‌برداری شده و مدت زمان آن حدود ۹۷ دقیقه است. فضا و مضمون: تام هورن فیلمی متأمل و اندوهناک است که پایان دوران غرب وحشی و تغییر زمانه را به تصویر می‌کشد؛ مردی که می‌داند جای او در این جهان رو به پایان است. فیلم لحظاتی خیره‌کننده از خشونت را با لحن کلیی سوگوارانه ترکیب می‌کند؛ رابطۀ عاطفی میان هورن و گلِندولین کیمل (با بازی لیندا اوونز) گرچه حساس و لطیف است، از افراط در فلش‌بک رنج می‌برد، اما درونیّت و تلاش فیلم برای جدی گرفتن احساسات را تأمین می‌کند. بُعد سیاسی و حقوقی روایت نیز به‌خوبی پرداخت شده و پرسش دربارهٔ حقیقت یا جعل سرنوشت هورن با ظرافت مطرح می‌شود. نقاط ضعف و قوت: فیلم از لحاظ تصویری زیباست و فیلم‌برداری چشم‌نواز دارد، و اجرای مک‌کوئین شجاعانه، متعهد و تأثیرگذار است. در عین حال مشکلات تولیدی، تدوین نه‌چندان قوی و چند شاتِ پرکنندهٔ زمان، و کندی مقاطعی از ریتم فیلم چشمگیرند و ممکن است تماشاگرانی را که انتظار فیلمی هیجان‌انگیزتر دارند ناامید کند. خشونت وقتی ضروری است ضربهٔ احساسی لازم را می‌زند و لحن کلی فیلم را تکمیل می‌کند. پاراهای تاریخی: تام هورن در زندگی واقعی نقش‌های گوناگونی داشت—کابوی، رهسپار، خدمت در خطوط کارواش، سرباز در شکار گرونیمو، مأمور پینکرتون و کارآگاه مراتع—و در نبرد سن خوان هیل با نیروهای تِدی روزولت حضور داشت. در زندان خاطراتش را نوشت که پس از مرگ او در ۱۹۰۴ منتشر شد. هورن از معدود افراد دوران غرب قدیم بود که با گیوتین آبی معروف به «چوبهٔ دار ژولیان» اعدام شد؛ این صحنه در فیلم نیز نشان داده می‌شود. نتیجه‌گیری: تام هورن فیلمی دوراندیش و غمگین است که هرچند می‌توانست کامل‌تر باشد، به‌واسطهٔ بازی تأثیرگذار مک‌کوئین، تصویربرداری زیبا و پرداخت جدی به موضوع پایان یک عصر، ارزش دیدن را دارد. ارزیابی متداول فیلم بین خوب و قابل احترام است (مثلاً نمراتی در حدود 7/10 یا B-/B).