فیلم The Hobbit: The Desolation of Smaug 2013

بخش دوم اشتباهات فاجعه‌بار قسمت اول را جبران می‌کند. چشم‌نواز است و بار دیگر پر از لحظاتی از نبردهای «پلتفرم‌وار» کلاسیک این مجموعه که در حال فرار اتفاق می‌افتند و اگر منطق بیشتری به آن‌ها داده می‌شد می‌توانستند مؤثرتر باشند. با این حال، طراحی صحنهٔ هر لوکیشن و به‌ویژه اسمَگ (اژدها) دیدنی است. هفت از ده ستاره معمولاً امتیاز قابل‌قبولی است و می‌توان گفت این فیلم...

بخش دوم اشتباهات فاجعه‌بار قسمت اول را جبران می‌کند. چشم‌نواز است و بار دیگر پر از لحظاتی از نبردهای «پلتفرم‌وار» کلاسیک این مجموعه که در حال فرار اتفاق می‌افتند و اگر منطق بیشتری به آن‌ها داده می‌شد می‌توانستند مؤثرتر باشند. با این حال، طراحی صحنهٔ هر لوکیشن و به‌ویژه اسمَگ (اژدها) دیدنی است. هفت از ده ستاره معمولاً امتیاز قابل‌قبولی است و می‌توان گفت این فیلم نسبتاً خوب است؛ اما از آنجا که فیلم در جهان تالکین قرار دارد و با استانداردهای ارباب حلقه‌ها و هابیت: سفری غیرمنتظره سنجیده می‌شود، انتظارات بالاست و به نظر من این فیلم نتوانست کاملاً از پس آن‌ها برآید. به‌عنوان یک فیلم اکشن/ماجراجویی/فانتزی، آثار جذابی دارد؛ پر از اکشن، ماجراجویی و جلوه‌های ویژه که در پس‌زمینهٔ جهان تالکین رخ می‌دهند. اما مشکل از همین‌جا شروع می‌شود: مانند قسمت اول، فیلم به‌صورت دقیق از کتاب پیروی نمی‌کند؛ در حالی که قسمت اول حس گسترش طبیعی کتاب را داشت، این قسمت بیشتر شبیه مجموعه‌ای از پرکننده‌ها است. صحنه‌های جذاب و اکشن زیادی وجود دارد، اما حس می‌شود این صحنه‌ها صرفاً برای نمایش جلوه‌های ویژه گذاشته شده‌اند. بعضی از جلوه‌های ویژه ضعیف‌اند؛ مثلاً سکانس‌های پایین رفتن دورف‌ها در بشکه‌ها اغلب پلاستیکی و مصنوعی به‌نظر می‌رسند. سکانس‌های اسمَگ بد نیستند اما زیادی استفاده شده‌اند، و صحنه‌های مربوط به کوره‌ها واقعاً غیرمنطقی است — تولید مقدار زیادی طلای مذاب در چند دقیقه و راه‌رفتن روی فلز مذاب بدون سوختگی، مضحک به‌نظر می‌رسد. در مجموع فیلمی لذت‌بخش است اما من انتظار بیشتری داشتم. جکسون یک داستان عالی را تبدیل به چیزی شبیه دزدان دریایی کارائیب کرد: پریدن، سرخوردن، شوخی‌های سطحی و... قسمت‌های تفکر و عمق حذف شده‌اند. خوشحالم که دوباره به این دنیا برگشته‌ام، اما این فیلم شبیه Empire نیست. امتیاز نهایی: ★★★ — دوستش داشتم. شخصاً توصیه می‌کنم آن را ببینید. هنوز بسیار خوب است، اما به نظرم هابیت: خرابی اسمَگ یک قدم پایین‌تر از قسمت قبلی ۲۰۱۲ قرار می‌گیرد. بیش از همه پایان‌بندی روی برداشت من تأثیر گذاشت؛ چیز بدی نیست اما کش‌دار است و خود پایان کمی ناگهانی به‌نظر می‌رسد. ساختار ناهماهنگ است و ارزش سرگرمی به‌تنهایی آن را نمی‌پوشاند؛ باز هم فیلم بدی نیست، فقط آن‌قدر بزرگ نبود که انتظار داشتم. دوست داشتم در نیمهٔ دوم فیلم صحنه‌های بیشتری با مارتین فریمن (بیلبو) ببینم. از تمرکز روی ریچارد آرمیتاژ (تورین) و همراهانش خوشم آمد اما احساس می‌کردم باید حضور بیشتری از نقش اصلی — و ایان مک‌کلن (گاندالف) — وجود می‌داشت. در عین حال نقاط قوت زیادی هست: صحنه‌های لیک‌تاون با لوک اوانس (برد) عالی‌اند، شخصیت تائوریل با بازی ایوانجلین لیلی جالب است، اورلاندو بلوم (لگولاس) همچنان دیدنی است و موسیقی و دیگر عناصر همان‌طور که انتظار می‌رفت خوب کار شده‌اند. آهنگ پایانی «I See Fire» از اد شیرن را هم دوست دارم؛ هرچند به عظمت «May It Be» از ارباب حلقه‌ها نیست، اما نزدیک است. هنوز با انتخاب بعضی بازیگران مشکل دارم، اما وقتی از این موضوع گذشتم، این فیلم را ماجراجویی‌ای پرشخصیت‌تر و سرگرم‌کننده‌تر یافتم. اکنون که اسمَگ طلای کوه را در اختیار دارد، وظیفهٔ تورین (ریچارد آرمیتاژ) و گروه دورف‌هاست که از طریق کوه‌های مه‌آلود و قلمرو الف‌ها خود را به سکونتگاه انسان‌ها، لیک‌تاون، برسانند؛ جایی که بیلبو (مارتین فریمن) باید راهی مخفی به لانه پیدا کند تا سعی کند «آرکن‌استون» را پس بگیرد. در همین حال، گاندالف (سر ایان مک‌کلن) در جنوب ماجراهای خودش را دارد — آیا به‌موقع به آن‌ها خواهد پیوست تا جلوی اژدهای خشمگین را بگیرند؟ واضح است که برخی از فلسفه‌های کتاب به حاشیه رفته‌اند. این فیلم صرفاً یک اثر اکشن است با سکانس‌های مبارزه فراوان و جلوه‌های بصری خلاقانه که گاهی تماشاگر را دچار سرگیجه می‌کند؛ همهٔ این‌ها حول داستانی محکم دربارهٔ رفاقت و اراده شکل گرفته‌اند. شخصیت‌ها در محدودهٔ قوت و ضعف‌شان بازی می‌کنند؛ روابط شکل می‌گیرد و به چالش کشیده می‌شود؛ شجاعت یافت و از دست می‌رود — و همهٔ این‌ها روی پردهٔ بزرگ لذت‌بخش است. شاید می‌شد بدون صحنه‌های عاشقانه هم بود، اما عموماً این تفسیر دیدنی و بصری خوب است؛ فیلمی خوب، نه عالی، که ما را برای پایان‌بندی آماده می‌کند. ۸۲/۱۰۰. گروه ماجراجویان همچنان به سوی کوه تنها حرکت می‌کنند. در راه با یک خرس جنگلی، عنکبوت‌های عظیم، الف‌ها از جمله معرفی لگولاس، و مردم لیک‌تاون روبه‌رو می‌شوند، تا پیش از رویارویی سرنوشت‌ساز با اسمَگ. در همین حال، گاندالف بازگشت نیروی شر را کشف می‌کند و اوضاع خوب پیش نمی‌رود. گفتگوهای بین بیلبو و اسمَگ فوق‌العاده‌اند و سکانس‌های عنکبوت‌های میروود، فرار دورف‌ها در رودخانه و تلاش برای نابود کردن اسمَگ تماشایی‌اند. نسخهٔ گسترش‌یافته را ببینید — در نسخهٔ سینمایی بخش زیادی از داستان حذف شده است.