فیلم Power Rangers 2017

پر سر و صدا، زشت، شیرین و عجیب — بازسازی Mighty Morphin Power Rangers با عنوان Power Rangers فقط فیلمِ ایده‌آلی برای بچه‌های ۱۲ سالهٔ پرجنب‌وجوش و کم‌توقع نیست، بلکه دنیا را از نگاهِ آن‌ها می‌بیند. از نظر داستانی قهرمانان دانش‌آموزان دبیرستانی‌اند، اما در واقع فانتزی‌ای به سبک شبکهٔ دیزنی‌اند دربارهٔ شکوه‌هایی که وقتی بچه‌ها بالاخره تبدیل به نوجوانان کامل می‌شوند و «هرکاری» می‌توانند بکنند در...

پر سر و صدا، زشت، شیرین و عجیب — بازسازی Mighty Morphin Power Rangers با عنوان Power Rangers فقط فیلمِ ایده‌آلی برای بچه‌های ۱۲ سالهٔ پرجنب‌وجوش و کم‌توقع نیست، بلکه دنیا را از نگاهِ آن‌ها می‌بیند. از نظر داستانی قهرمانان دانش‌آموزان دبیرستانی‌اند، اما در واقع فانتزی‌ای به سبک شبکهٔ دیزنی‌اند دربارهٔ شکوه‌هایی که وقتی بچه‌ها بالاخره تبدیل به نوجوانان کامل می‌شوند و «هرکاری» می‌توانند بکنند در انتظارشان است. این قهرمان‌ها تک و توک‌افتاده‌اند و در بازداشت مدرسه دور هم جمع می‌شوند؛ سناریویی که نوید یک «باشگاه صبحانهٔ مایتی مورفین رنجرز» را می‌دهد. و دقیقاً همان چیزی هست که می‌بینید: ترکیبی از شیطنت‌ها، گفت‌وگوهای صمیمانه و زد و خوردهای سینمایی بین نبردهای هیولایی. خرید این فیلم در اصل خواستهٔ بچه‌هایم بود، گرچه به‌عنوان یک علاقه‌مند به علم‌تخیّل هم کمی کنجکاو بودم ببینم با بودجهٔ بالا چه ساخته‌اند. برای یادداشت، سریال تلویزیونی را واقعاً افتضاح می‌دانم؛ پس تعجب کردم که فیلم را نه عالی اما دست‌کم قابل‌تماشا یافتم. اشتباه نکنید؛ قصه‌اش ساده و مسخره است، پر از خیال‌پردازی‌های نوجوانانه و روابطی احمقانه و غیراساسی که انتظارش را دارید. با این حال تماشایش تا حدی مفرح بود. بیشترین لذتم از جلوه‌های ویژه و سکانس‌های اکشن بود. دیالوگ‌ها و رفتارِ قهرمانانِ نوجوان کلیشه‌ای و اغلب ضعیف‌اند، دقیقاً آنطور که انتظار می‌رود. این یعنی نیمهٔ اول فیلم کمتر جذاب است و وقتی اکشن بالا می‌گیرد نیمهٔ دوم جالب‌تر می‌شود. هرچند در «تمرین‌ها» گاهی لحظات بامزه‌ای هست، اما خود ایدهٔ اینکه آن‌ها تا وقتی به «حالت ذهنی درست» نرسند نمی‌توانند از قدرت‌شان استفاده کنند، به نظرم الکی و بی‌فایده است. وقتی اوضاع سرعت گرفت، فیلم جذاب‌تر شد. وسایل نقلیهٔ متفاوتِ رنجرها کاملاً مسخره‌اند اما دیدنی و سرگرم‌کننده‌اند. در کل حرفِ زیادی برای گفتن ندارم؛ بخش‌های پایانی جشنواره‌ای از جلوه‌های ویژه بود با چاشنیِ کمی طنز، بیشتر از جنس نوجوانان. برای یک دوستدار علم‌تخیّل مثل من سرگرم‌کننده بود. پس حکم؟ فیلم سرگرم‌کننده بود؟ بله، تا حدی. فیلمِ خوبی بود؟ احتمالاً زیادی اغراق است اگر این‌طور بگوییم. من با پاور رنجرز بزرگ شدم و همیشه آن‌ها را دوست داشتم؛ حتی به‌عنوان بزرگسال هر سال یکی دو بار Mighty Morphin را دوباره تماشا می‌کنم. اما هیچ‌وقت «خوب» نبوده، پس اینکه نسخهٔ ۲۰۱۷ تا این حد کار کند خودش قابل تحسین است؛ با این حال، مطابقِ تاریخچه، Power Rangers خوب نیست. بدترین افت آن دقیقاً در همان لحظاتِ بیشترین حال‌وهوای رنجرهاست. قبل از حضور ریتا ریپالسا، لباس‌ها و آن تقابلِ به‌اصطلاح حماسی در یک سوپرمارکت، تا آنجا که بازیگری را می‌دیدم قابل تأمل بود؛ به‌عنوان شخصیت‌ها علاقه‌مند بودم جریانِ دینامیک‌شان را دنبال کنم، اما متأسفانه این بخش نهایتاً نیمی از فیلم است و حتی همین نیمه هم کامل نیست. امتیاز نهایی: ★★½ — خیلی چیزها داشت که به دلم نشست، اما به‌عنوان یک کل کار نکرد. این فیلم از قبل معلوم بود که در گیشه شکست خواهد خورد. من طرفدارِ Power Rangers نیستم اما منتظرش بودم و انتظارم از این پایین‌تر نبود. مشکل اصلی داستان است؛ کلیهٔ فیلم‌های ابرقهرمانی روی یک فرمول تکراری سوارند و این خسته‌کننده است. حتی اگر این ساختار مربوط به آثار اصلیِ Power Rangers هم باشد، باید بازنویسیِ کامل می‌شد — درست مثل به‌روزرسانی لباس‌ها از پارچه به زره‌های فلزی. مثل همیشه، بازیگران تقصیری ندارند؛ این جوانان عملکردِ خوبی داشتند. کارگردانی هم خیلی بد نبود. جلوه‌های بصری چیزِ نو یا چشمگیری ندارند؛ اگر اهلِ انیمیشن باشید، بسیاری از شات‌های CGI آن‌طور که باید طبیعی به نظر نمی‌رسند. ضدقهرمان ضعیف است و کل فیلم بیشتر شبیه یک مقدمه است: همۀ چیز را تا سه‌ماهِ آخر نگه‌داشته‌اند تا همه‌چیز را جمع کنند و یک تقابلِ بزرگ بین خوب و بد بسازند. شاید برای بچه‌ها جواب بدهد. طرفدارانِ فیلم‌های مارول یا دی‌سی این را آشغال خواهند یافت. بهترین نکتهٔ فیلم این است که با همهٔ کلیشه‌ها و پیش‌بینی‌پذیری‌اش، قابل‌تماشا است. من طرفدار دنباله نیستم، اما احتمالاً یکی ساخته خواهد شد و نتیجهٔ آن سرنوشتِ این فرنچایز را تعیین می‌کند که شانسِ زیادی در برابر آن فیلم‌های ابرقهرمانی بزرگ‌تر ندارد. در مجموع: ۴/۱۰.