انیمه The Lord of the Rings: The War of the Rohirrim 2024

وقتی پادشاه پیشنهاد نامزدی‌ای راهبردی برای دخترش هِرا را رد می‌کند، میان او و خواستگار احتمالی، وولف، دوالی در می‌گیرد که پس از آن وولف قسم به انتقام از خاندان هِلم هَمِرهَند و پادشاهی روهان می‌خورد و به کوهستان فرار می‌کند. خیلی زود او در میان قبیله‌های تپه‌نشین که معمولاً با هم در جنگ‌اند نفوذ می‌کند و به نیرویی تهدیدآمیز برای پادشاه تبدیل می‌شود. با...

وقتی پادشاه پیشنهاد نامزدی‌ای راهبردی برای دخترش هِرا را رد می‌کند، میان او و خواستگار احتمالی، وولف، دوالی در می‌گیرد که پس از آن وولف قسم به انتقام از خاندان هِلم هَمِرهَند و پادشاهی روهان می‌خورد و به کوهستان فرار می‌کند. خیلی زود او در میان قبیله‌های تپه‌نشین که معمولاً با هم در جنگ‌اند نفوذ می‌کند و به نیرویی تهدیدآمیز برای پادشاه تبدیل می‌شود. با حمله به پایتخت، هِلم مجبور است از صف اول فرماندهی کند — اما آیا می‌تواند به همه اشرافیانش اعتماد کند؟ معلوم می‌شود دخترش و این شورشی از کودکی با هم دوست بوده‌اند، اما مشکل فقط مردی است که حاضر به ازدواج با او نیست؛ او طرح‌هایی بسیار مستقل‌تر برای زندگی‌اش دارد که اصلاً شامل ازدواج نمی‌شود، و خدمتکارِ زنِ او که زنی بانفوذ و جدی است، او را در این تصمیم تشویق می‌کند. در میانه فریب‌ها و تراژدی‌ها، او باید مردمش را به امن‌ترین نقطه، هورنبرگ، هدایت کند تا هم از دشمن و هم از زمستان بی‌رحم در امان بمانند — اما آیا از آن آزمون جان سالم به در خواهند برد؟ این انیمیشن فانتزی یک ماجراجویی نسبتاً قابل تماشا است و لحظاتی از قطعهٔ اصلی هاوارد شور برای «ارباب حلقه‌ها: دو برج» (۲۰۰۲) فضا را زنده می‌کند، اما کیفیت کلی انیمیشن ناامیدکننده است. همه‌چیز دو‌بعدی و ساده به نظر می‌آید و به نظر می‌رسد تلاش چندانی برای همزمان‌سازی حرکات لب با صداها نشده است. داستان به‌قدر کافی است، اما با گذشت بیش از دو ساعت به‌طور محسوسی کش آمده و محتوای کافی برای پر کردن این زمان وجود ندارد. در واقع بیشتر با محاصره‌ای روبه‌رو هستیم تا جنگی تمام‌عیار، و بعد از حدود نیم ساعت حس می‌شود فیلم بیشتر حکم معرفی شخصیتی را دارد که قرار است — چه جی. آر. آر. تالکین خوشش بیاید چه نه — در دنباله‌هایی بیشتر ماجراهای سرزمین میانه را ادامه دهد. فیلم برداشت تفصیلی و اساطیری از موضوع را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد و به‌طرزی تأسف‌آور روایتی بسیار ساده و کودکانه از رمز و رازها و شرور آن جهان ارائه می‌کند، در حالی که پیتر جکسون حدود بیست سال پیش آن فضا را بهتر به تصویر کشیده بود.