فیلم G.I. Joe: Retaliation 2013

این در واقع سومین باری است که این فیلم را می‌بینم؛ نه به‌خاطر اینکه عاشقش باشم یا طرفدار بزرگ خط تولید اسباب‌بازی مربوط به آن باشم، بلکه اول در سینما دیدم، بعد روی بلوری و حالا روی 4K Ultra HD — دو مرتبه‌ی اخیر برای بررسی. شک داشتم تماشای سوم تفاوت زیادی ایجاد کند، اما آن را سرگرم‌کننده یافتم و شاید نمره‌ام کمی بهتر شد...

این در واقع سومین باری است که این فیلم را می‌بینم؛ نه به‌خاطر اینکه عاشقش باشم یا طرفدار بزرگ خط تولید اسباب‌بازی مربوط به آن باشم، بلکه اول در سینما دیدم، بعد روی بلوری و حالا روی 4K Ultra HD — دو مرتبه‌ی اخیر برای بررسی. شک داشتم تماشای سوم تفاوت زیادی ایجاد کند، اما آن را سرگرم‌کننده یافتم و شاید نمره‌ام کمی بهتر شد (۲.۷۵ به جای ۳.۰)؛ از نظر چینش کلی هم بهتر از The Rise of Cobra بود و جلوه‌های بصری‌اش نسبت به آن فیلم که شبیه بازی ویدیویی بود پیشرفت چشمگیری داشت. با این حال، هنوز فیلم فوق‌العاده‌ای نیست. از بازیگران خوشم آمد؛ به‌ویژه دواین جانسون و آدریان پالیکی که خوش‌قواره بودند؛ بروس ویلیس هم قابل قبول بود، هرچند به‌نظر می‌رسید خیلی کم‌تلاش کرده (گمان می‌کنم برای حضور در فیلم مجبور بوده هزینه‌ها را تأمین کند). بعید می‌دانم جز نسخه‌ی «برش اکشن توسعه‌یافته» (که متأسفانه در مجموعه 4K درج نشده) بار چهارم هم آن را تماشا کنم؛ فیلمی معمولی و تا حدی فراموش‌شدنی در ژانر اکشن علمی‌تخیلی برای پاپ‌کُرن. امتیاز: 3.0/5 فیلم عالی نبود، اما خیلی بهتر از قسمت اول بود. دواین جانسون دقیقاً همان شخصیت خوش‌بیان و مسلسل‌دوست معروف نبود، اما قصه و شخصیت‌ها بیشتر حس و حال جی‌آی جوِ کمیک‌ها و کارتون‌ها را داشتند. بیشتر شبیه جی‌آی جوهای اوایل و آثار لری هاما بود؛ دوره‌ای که او داشت برای یک اسباب‌بازی نظامی کمیک‌بوک می‌نوشت، نه آن گجت‌های اغراق‌شده‌ای که در اوایل دههٔ ۹۰ آمدند. نکتهٔ اصلی این است که شخصیت‌ها بیشتر بر مبنای کمیک‌ها و کارت‌های مشخصات ساخته شده بودند و نسبت به قسمت قبل شخصیتی برجسته‌تر داشتند؛ همین باعث شد که جی‌آی جو اینجا سرگرم‌کننده باشد. با داشتن بازیگرانی که از آن‌ها خوشم می‌آید مثل بروس ویلیس و دواین جانسون، انتظار داشتم فیلم فوق‌العاده‌ای باشد! قطعاً صحنه‌های اکشن پررنگ بود و آن بازیگران دیالوگ‌ها و نقش‌های خوبی داشتند. اما فیلم انگار به دو سبک جدا تقسیم شده بود: یک نسخهٔ ضعیف از Small Soldiers و یک فیلم به سبک جکی چان؛ دو سبک مجزا که فقط با نخ باریکی در پایان به هم پیوند خورده بودند. دوباره حس می‌کنم باید پیش از ساخت فیلم، صرف وقت بیشتری برای بررسی داستان شده بود. ۷۳/۱۰۰ یک متقلب که خود را رئیس‌جمهور آمریکا جا زده، سعی می‌کند جوها را نابود کرده و سپس به‌سبک خودخواهانه‌اش آرماگدون را آغاز کند. فیلم به‌وضوح نیاز به بهبود در دیالوگ‌ها دارد؛ تلاش‌های طنز اغلب ساده و سطحی است و شخصیت‌ها هرچند دوست‌داشتنی و دیدنی‌اند، عمق چندانی ندارند. نقطهٔ قوت اینجا صحنه‌های اکشن‌اند: انفجاری، با چیدمان دقیق، فیلم‌برداری خوب و کمترین استفاده از دوربین لرزان — واقعاً هیجان‌انگیزند؛ صحنهٔ مبارزه روی صخره‌ها طلایی است. در کل، من و همسرم این فیلم را بسیار سرگرم‌کننده یافتیم.