انیمیشن The Lego Ninjago Movie 2017

سه‌گانه‌ی فیلم‌های لگو در دو قسمت اول تجربه‌ی خوشایندی بود. استقبال چشمگیر از «The Lego Movie» (۲۰۱۴) و پیدایی محبوب «The Lego Batman Movie» در اوایل امسال ثابت کرد که ایده‌ی این انیمیشن –هرچند تِمْپُرّه و شوخ‌طبعانه– هم سودآور است و هم برای مخاطبان کوچک و بزرگ سرگرم‌کننده. اما سومین تجربه از این فرنچایز آن جذابیت روزهای اول را تکرار نمی‌کند. فیلم «لِگو نینجاگو» مثل بارانی...

سه‌گانه‌ی فیلم‌های لگو در دو قسمت اول تجربه‌ی خوشایندی بود. استقبال چشمگیر از «The Lego Movie» (۲۰۱۴) و پیدایی محبوب «The Lego Batman Movie» در اوایل امسال ثابت کرد که ایده‌ی این انیمیشن –هرچند تِمْپُرّه و شوخ‌طبعانه– هم سودآور است و هم برای مخاطبان کوچک و بزرگ سرگرم‌کننده. اما سومین تجربه از این فرنچایز آن جذابیت روزهای اول را تکرار نمی‌کند. فیلم «لِگو نینجاگو» مثل بارانی ناخوشایند بر جشن دو قسمت قبلی می‌بارد؛ فانتزی بی‌رمقی است که نشان می‌دهد یک ایده‌ی الهام‌بخش چگونه می‌تواند رنگ ببازد. در مجموع، «نینجاگو» پایین‌ترین پله در نردبان خنده است؛ هرچند گهگاه شوخی‌های آزاد و بی‌قید و بندی هم در آن پیدا می‌شود، اما اغلب حس و حال مصنوعی و بی‌فشارِ شوخی‌های زاید بر آن حکمفرماست. نقطه‌ضعف اصلی «نینجاگو» در رویکرد بی‌احترامی‌آمیزش نیست، بلکه در این است که کلیت فیلم در دام شوخی‌های سبک و بی‌مایه گیر افتاده است. انتظار می‌رفت سومین فیلم از دنیای خلاق لگو پس از یک سه‌گانه، غافلگیر یا دست‌کم تازه باقی بماند. عجیب است که فیلمی با سه کارگردان، گروهی از فیلمنامه‌نویسان و جمعی از بازیگران مشهور دوبله، به این سطح از میان‌مایگی سقوط کند. البته کودکان احتمالاً از این پروژهٔ جدید استقبال می‌کنند، اما حتی آن‌ها هم ممکن است تعجب کنند که چرا جرقه و جذابیت شخصیت‌های پلاستیکی کونگ‌فوکار مثل قبل تند و پرطراوت نیست. شاید راه‌حل ساده و منطقی این باشد: به جای این فیلم کند و خسته‌کننده، سراغ سریال تلویزیونی «Lego Ninjago: Masters Of Spinjitzu» بروند که سرزنده‌تر و باظرافت‌تر است. داستان فیلم حول گروهی از دانش‌آموزان دبیرستانی می‌چرخد که هویت مخفی‌شان به‌عنوان نینجاها را محفوظ نگه می‌دارند. نیروی جنگی متشکل از قهرمانان جوانی است که شامل لوید (نینجای سبز)، کول، کای، زِین، جی و نیا می‌شود. لوید در مرکز اغتشاش روحی قرار دارد، چون پدرش لرد گارمادون –نیروی شرور– است. لرد گارمادون با تمایل به ایجاد وحشت در شهر نینجاگو (که به‌طرز بازیگوشانه‌ای از بلوک‌های لگو ساخته شده) کار را برای قهرمانان دشوار می‌کند. رابطهٔ پرتنش و دور از همی بین لوید و پدر شرورش در فیلم از آرک‌های کلاسیک پدر/پسرِ فضایی (اشاره به الگوی لوک و دارث ویدر) الهام گرفته است و بار درام را بر دوش لوید می‌گذارد. قابلیت‌های فیلم در برخی لحظات بُروز می‌کند؛ قطعاتی از طنز سورئال و صحنه‌های بذله‌گو وجود دارد (برای مثال یک گربهٔ پُشمالوی عظیم که ویرانی‌ها را نظاره می‌کند) که می‌تواند مخاطب را بخنداند. با این حال، «نینجاگو» چیز خاص یا نوآورانه‌ای ارائه نمی‌دهد و بیش از همه به‌نظر می‌رسد که هدفش تبلیغ و فروش محصولات لگوست؛ چیزی که دو قسمت قبلی هم تا حدی داشتند، اما آن‌ها دست‌کم داستانی منسجم‌تر، شوخی‌های بداههٔ بامزه و قلبی خلاقانه داشتند که توسط سازندگان پیشین بهتر مهندسی شده بود. در قیاس، «نینجاگو» با حرکات نامنسجم، شوخی‌های تنبل و اکشن‌هایی سطحی از دست می‌دهد، هرچند صحنه‌پردازی‌های بصری چشمگیری هم دارد که احتمالاً بچه‌ها را برای خرید اسباب‌بازی‌ها تحریک خواهد کرد. نکات مثبت فیلم شامل اجرای شرورانهٔ جاستین تروکس در نقش لرد گارمادون است که از معدود عناصر نجات‌دهنده برای بزرگ‌سالان به‌شمار می‌آید. همچنین دیدن جکی چان، اسطورهٔ هنرهای رزمی، هم به‌صورت انیمیشن و هم در نقش واقعی‌اش به‌عنوان استاد راهنما (مستر وو) و نیز قصه‌گوی بازارچه‌ای، لحظاتی لذت‌بخش را فراهم می‌آورد. در پایان، مشخص نیست «لِگو نینجاگو» باید کجا نمایش داده شود — قفسهٔ ویدئوها یا گم شدن در جعبهٔ اسباب‌بازی‌های فراموش‌شده. امتیاز منتقد: 1.5 از 4 نظر کوتاه دیگر: قطعاً بدترین فیلم سال نیست، اما در مقایسه با «The LEGO Movie» و «LEGO Batman» بسیار ناامیدکننده است. فکر می‌کنم این یکی واقعاً فقط برای کودکان ساخته شده است. امتیاز نهایی: ★★ — قطعاً برای من نبود، اما تا حدودی جذابیتش را درمی‌یابم.