فیلم The Heat 2013

تعبیرِ موضوعِ «پلیس خوب / پلیس بد» واقعاً جذاب است. راستش نمی‌توانم فیلمی بهتر از این پیدا کنم که در یک دوشنبهٔ کاریِ پرمشغله مثل ماساژ ذهنی عمل کند. داستان (5/20) شاید بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف فیلم همین است. داستان از کلیشهٔ همیشگیِ دو نفری که اول با هم کنار نمی‌آیند و تا آخر فیلم تبدیل به بهترین دوستان می‌شوند پیروی می‌کند. محور اصلی هم دستگیری رهبرِ «سابقاً بدِ...

تعبیرِ موضوعِ «پلیس خوب / پلیس بد» واقعاً جذاب است. راستش نمی‌توانم فیلمی بهتر از این پیدا کنم که در یک دوشنبهٔ کاریِ پرمشغله مثل ماساژ ذهنی عمل کند. داستان (5/20) شاید بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف فیلم همین است. داستان از کلیشهٔ همیشگیِ دو نفری که اول با هم کنار نمی‌آیند و تا آخر فیلم تبدیل به بهترین دوستان می‌شوند پیروی می‌کند. محور اصلی هم دستگیری رهبرِ «سابقاً بدِ معمولی» یک باند مواد مخدر است. در واقع همان قصهٔ کلیشه‌ایِ پلیسیِ هالیوودی بازتکرار شده است، با این تفاوت که در سراسر فیلم صحنه‌های خنده‌دار زیادی گنجانده‌اند. جز این چیز چندانی برای تحلیل وجود ندارد. قابلیت تماشا مجدد (5/15) بد نگویم، با اینکه داستان ضعیف است، فیلم از نظر طنز بسیار بامزه است. با کمدی‌های سال 2013 رقابت می‌کند. مثل همیشه، اگر فیلمی دارای کامنتری باشد آن را دوبار می‌بینم؛ این فیلم چهار یا پنج کامنتری داشت ولی من فقط کامنتری کارگردان را تماشا کردم. فکر نمی‌کنم بیش از این دوباره از اول تا آخر آن را ببینم چون دو ساعت طول می‌کشد؛ مگر اینکه تصویرش روی تلویزیون پخش شود و واقعاً حوصله‌ام سر رفته باشد. با این حال فقط به‌خاطر جنبهٔ کمدی‌اش تماشای فیلم را توصیه می‌کنم. بازیگری (15/20) جالب اینکه بازی‌ها فوق‌العاده‌اند. با حضور ستاره‌های بزرگ چندان هم تعجب‌آور نیست. ساندرا بولاک در هر صحنه عالی‌ست و خیلی از پلان‌هایش بداهه‌اند. صحنهٔ بیمارستان در انتها که روی زمین می‌خزد و در نهایت دو بار به بیضهٔ خلاف‌کار شلیک می‌کند از مورد علاقه‌هایم است. با اینکه معمولاً از ملیسا مک‌کارتی خوشم نمی‌آید، در این فیلم بازی‌اش عالی بود؛ او به‌عنوان یک افسر خودخواه، بددهان، کثیف و آزاردهنده بهتر از بسیاری‌ها از عهدهٔ نقش برآمده است. یک ستارهٔ یوتیوب به نام Spoken Reasons هم در این فیلم به‌عنوان بازیگر ظاهر می‌شود و نسبتاً تأثیرگذار است. طراحی صوتی و موسیقی (10/20) موسیقی متن در کل موسیقیِ معمولِ فیلم‌های هالیوودی است و بیشتر از آهنگ‌های محبوب بهره برده شده. بسیاری از قطعات رپِ زنانه از هنرمندانی مثل Angel Haze و Azealia Banks هستند، اما چند قطعه پاپ/راک کلاسیک از Ted Nugent، Air Supply و Boston هم وجود دارد. برایم جالب بود که گاهی آهنگِ Kreayshawn به‌ظاهر به‌صورت تصادفی پخش می‌شود. موسیقی را خیلی دوست نداشتم، ولی جلوه‌های صوتی و کیفیت تولید صدا خوب کار شده‌اند؛ چیز خارق‌العاده‌ای نیست اما قابل قبول است. طراحی بصری و تصویربرداری (15/20) تیم فیلم‌برداری از لوکیشن‌های مختلف شهر بوستون به‌خوبی استفاده کرده‌اند. فیلم از انبار رنگِ عظیم تا یک پاب محلی و تعقیب و گریزهای ماشینی همه چیز دارد. تعداد بدل‌کاری‌ها سرگرم‌کننده است. در ابتدای فیلم ملیسا مک‌کارتی بین دو ماشین پارک می‌کند اما جایی برای باز کردن در نیست، از پنجره به داخل ماشینی دیگر می‌خزد و سپس با زحمت از آن خودرو هم بیرون می‌آید؛ همین جزییات کوچک که طنز به فیلم اضافه می‌کنند تفاوت ایجاد می‌کنند. جلوه‌های ویژه هم خوب‌اند و صحنه‌ای هم هست که در آن یک ماشین منفجر می‌شود.