فیلم The Forgiveness of Blood 2011

جاشوا مارستون، کارگردان شناخته‌شده فیلم قاچاقچی مواد «Maria Full of Grace»، در اینجا تصویری تأثیرگذار از کینه‌های خونی در شمال آلبانی ارائه می‌دهد. فیلمنامه را آندامیون موراتاج هم‌نوشته است؛ فیلم در لوکیشن واقعی فیلم‌برداری شده و بازیگرانش، که برخی آماتورند، همگی آلبانیایی و به گویش بومی گهگ صحبت می‌کنند. نیک (تریستان هلیلای) در سال آخر دبیرستان است و رویای افتتاح یک کافی‌نت/کافی‌شاپ بازی‌های رایانه‌ای در شهر...

جاشوا مارستون، کارگردان شناخته‌شده فیلم قاچاقچی مواد «Maria Full of Grace»، در اینجا تصویری تأثیرگذار از کینه‌های خونی در شمال آلبانی ارائه می‌دهد. فیلمنامه را آندامیون موراتاج هم‌نوشته است؛ فیلم در لوکیشن واقعی فیلم‌برداری شده و بازیگرانش، که برخی آماتورند، همگی آلبانیایی و به گویش بومی گهگ صحبت می‌کنند. نیک (تریستان هلیلای) در سال آخر دبیرستان است و رویای افتتاح یک کافی‌نت/کافی‌شاپ بازی‌های رایانه‌ای در شهر کوچک‌شان را در سر دارد. خواهرش رودینا (سیندی لاچه) امیدوار است وارد دانشگاه شود. اما آرزوهایشان زمانی نقش بر آب می‌شود که پدرشان (رفِت آبازی) در مشاجره‌ای بر سر زمین، همسایه‌ای را می‌کشد. برای جلوگیری از حملات انتقامی خانواده مقتول، مردان خانواده مجبور می‌شوند همیشه در خانه بمانند؛ وضعیتی که ممکن است سال‌ها طول بکشد تا جامعه میانه‌گیری کند. با بیکار شدن پدر، رودینا مجبور می‌شود تحصیل را رها کند، مسیر نان‌فروشی را تحویل بدهد و سیگار قاچاق بخرد تا با فروش آن سودی به‌دست آورد. مارستون و هم‌نویسنده‌اش آشکارا به تصویر کشیدن تلاقی دو جهان در آلبانی علاقه‌مندند: تلفن‌های همراه و موتورسیکلت‌های ارزان‌قیمت در کنار قوانین کهن که شرف مرد را مقدس می‌دانند. با این حال، نکته‌ای که فیلم را تضعیف می‌کند این است که در هیچ‌جا روشن نمی‌شود که کینه‌های خونی نمایی معمول از زندگی معاصر آلبانی نیستند: اگرچه چنین زد و خوردهایی پس از فروپاشی کمونیسم در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ بروز کردند و هنوز هم برخی خانواده‌ها درگیرشان‌اند، اما شروع دوبارهٔ آنها امروزه بسیار غیرمعمول است. عدم اشاره به تغییرات اجتماعی باعث می‌شود فیلم تصویر نادرستی از آلبانی ارائه دهد و بینندگان غربی را به سوی کاریکاتوری شبیه بورات سوق دهد. قابل توجه است که نقدهای دیگر بیشتر فیلم را به‌خاطر «چیزی که دربارهٔ آلبانی می‌آموزد» ستایش کرده‌اند تا بابت فیلم‌برداری یا بازی‌ها. دوربین‌برداری کاملاً بی‌تصور است؛ شات‌های دنبال‌کنندهٔ دقیق و حساب‌شده‌ای وجود ندارد و به‌طور مکرر از دوربین دستی بسیار لرزان که دنبال‌کنندهٔ بازیگر در حال حرکت است استفاده شده است. هرچند بازی‌ها به‌طور قاطع ضعیف نیستند، اما کاستی‌های فیلمنامه باعث می‌شود تلاش‌های آماتورگونهٔ بازیگران بیشتر به چشم آید. گرچه زندگی مردان خانواده به‌دلیل محصور بودنشان کسل‌کننده است، این نکته تا نیمهٔ فیلم کاملاً منتقل شده است و با این حال فیلمنامه بدون افزودن مطلب جدیدی طولانی می‌شود. پایان‌بندی نیز به‌نظر تصادفی و نامنسجم می‌آید و واقعاً از متن اصلی فیلم نتیجه‌گیری نمی‌شود.