فیلم Victory 1981

قابل بحث است که این یکی از فیلم‌های پسرانه‌ای است که به‌طور ناعادلانه‌ای تخریب شده‌اند. در جریان جنگ جهانی دوم، افسران نازی ایده‌ای تبلیغاتی مطرح می‌کنند: تیم فوتبال ملی آلمان مقابل تیمی متشکل از اسیران جنگی متفقین بازی کند. اسیران، به‌سرپرستی کاپیتان جان کلبی (مایکل کِین)، با این بازی موافقت می‌کنند، اما موضوع بیش از صرفاً تبلیغات است. فیلم «فرار به سوی پیروزی» به کارگردانی جان هاستون...

قابل بحث است که این یکی از فیلم‌های پسرانه‌ای است که به‌طور ناعادلانه‌ای تخریب شده‌اند. در جریان جنگ جهانی دوم، افسران نازی ایده‌ای تبلیغاتی مطرح می‌کنند: تیم فوتبال ملی آلمان مقابل تیمی متشکل از اسیران جنگی متفقین بازی کند. اسیران، به‌سرپرستی کاپیتان جان کلبی (مایکل کِین)، با این بازی موافقت می‌کنند، اما موضوع بیش از صرفاً تبلیغات است. فیلم «فرار به سوی پیروزی» به کارگردانی جان هاستون در واپسین سال‌های کارش، با اینکه در بریتانیا جزو پخش‌های ثابت تعطیلات رسمی است، اغلب هدف انتقاد منتقدان خشک‌مغز قرار می‌گیرد. دشوار است بفهمی چرا چنین اثر سرگرم‌کننده و بی‌آزاری در میان سینمادوستان این‌قدر مورد تحقیر است. از روی انتظار هم نیست؛ وقتی قصه را می‌خوانی و می‌بینی سیلوستر استالونه در نقش دروازه‌بان بازی می‌کند و کِینِ ۴۸ ساله کاپیتان تیم است، مسلم است که این فیلم قرار نیست بررسی عمیقی از سازوکارهای تبلیغاتی رژیم نازی باشد. استفاده از فوتبالیست‌های واقعی—به‌ویژه پله، بابی مور و اوزوآلدو اردیلس—دلیل جذابیت «فرار به سوی پیروزی» برای بسیاری در بریتانیا است. هاستون، مثل استالونه، واقعاً تجربهٔ ساخت فیلم فوتبالی نداشت؛ بنابراین فوتبالیست‌ها وارد کار شدند و صحنه‌های فوتبال را طراحی کردند—صحنه‌هایی که لحظات واقعاً به‌یادماندنی خلق می‌کنند (ضربه قیچیِ پله، فلیکِ رین‌بویِ اردیلس و مهار پنالتی توسط استالونه). هیچ‌کدامشان بازیگر قابلی نبودند، اما کِین اینجا نقش خودش را ایفا کرد. او در هدایت آن‌ها در سکانس‌ها بسیار مورد احترام بود و طبق آنچه گفته می‌شود، نوعی چهرهٔ پدری برای دیگران محسوب می‌شد، نه تنها در پشت‌صحنه بلکه در جمع‌های غیررسمی هم همین‌طور. به‌جز استالونه که اغلب مشغول کارهای خودش بود، فیلم‌برداری خوشایند بود و این روحیه در فیلم هم پیداست؛ غیرحرفه‌ای‌ها هرچه فیلم جلو می‌رود اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا می‌کنند. پس در حالی که فیلم در اصل سرگرم‌کننده و فرارگونه است، خالی از لحظات ناراحت‌کننده و دلخراش هم نیست. فداکاری‌ها به‌خاطر تلاش جنگی موجب تأثر می‌شود و ورود بازیکنان بلوک شرق از اردوگاه‌های کار اجباری، همدلی و تفکر عمیق‌تری می‌طلبد. آیا «فرار به سوی پیروزی» فیلم بزرگی است؟ نه، قطعاً نه. اما فیلم بسیار خوبی است؛ اثری که در ایام تعطیلات به‌راحتی می‌توان در آن غرق شد. با بازی شوخ‌طبعانهٔ کِین، وقار همیشگی مکس فون سیدو و نمایش مهارت چند فوتبالیست افسانه‌ای، چه چیزی برای لذت نبردن باقی می‌ماند؟ واقعاً؟ امتیاز: ۷.۵/۱۰