فیلم Paris Is Burning 1990

این فیلم که در بازه‌ای هفت‌ساله رخ می‌دهد، نه فقط تحول گروهی از هنرمندان درگ آفریقایی‌-آمریکایی و لاتینوی نیویورک دههٔ ۱۹۸۰ را دنبال می‌کند، بلکه بارقه‌ای از تغییر نگرش‌های اجتماعی را هم روشن می‌سازد، چون این آدم‌های سرزنده، قوی و دارای شخصیت تلاش می‌کنند هویت خود را در شهری که همیشه پذیرای آن‌ها نیست، تثبیت کنند. همه چیز دربارهٔ «بال‌ها»ست — هم به معنای واقعی...

این فیلم که در بازه‌ای هفت‌ساله رخ می‌دهد، نه فقط تحول گروهی از هنرمندان درگ آفریقایی‌-آمریکایی و لاتینوی نیویورک دههٔ ۱۹۸۰ را دنبال می‌کند، بلکه بارقه‌ای از تغییر نگرش‌های اجتماعی را هم روشن می‌سازد، چون این آدم‌های سرزنده، قوی و دارای شخصیت تلاش می‌کنند هویت خود را در شهری که همیشه پذیرای آن‌ها نیست، تثبیت کنند. همه چیز دربارهٔ «بال‌ها»ست — هم به معنای واقعی (مسابقات بالروم) و هم به‌صورت استعاری — و جامعه‌ای را نشان می‌دهد که مصمم است با پوشش‌های پرانرژی، رقص، برون‌گرایی، روحیهٔ رقابتی و حس قوی همبستگی، اجازه ندهد تضعیف شود و به یکدیگر نیرو و الهام می‌بخشد. همه از طبقهٔ کارگر‌اند، اما با زیرکی در پی راه‌اندازی کسب‌وکار، سفر به دور دنیا، دستیابی به شهرت و اثبات ارزش خود به خود و به همسایگانی که اغلب خصمانه یا گیج‌اند، هستند. همان‌طور که انتظار می‌رود، موسیقی متنِ پرجنب‌وجوشی هست که شجاعت و سرزندگی این افراد را بازتاب می‌دهد؛ جلوه‌گری و در عین حال آسیب‌پذیری هم حضور دارد — آسیب‌پذیری‌ای که به‌طرزی تا حدی تراژیک در پایان نمایش داده می‌شود و به ما یادآوری می‌کند متفاوت بودن، مغرور بودن و علنی زیستن لزوماً به معنای احساس امنیت یا برخورداری از احترام نیست. مصاحبه‌شوندگان پرشور، آگاه و جذاب‌اند و هر چند بازهٔ زمانی نشان می‌دهد امیدی اندک به تغییرات پایدار، هرچند آهسته، وجود دارد، اما هم‌زمان یادآور می‌شود که این تغییرات پیوسته و قطعی نیستند. گاهی فیلم کمی تکراری به‌نظر می‌رسد — شاید نمایش‌های رژه کمی زیاد باشند — اما در کل نگاهی جذاب به یک زیرفرهنگ شهری است که در پی شکوفایی است.