بیوگرافی
گوینت اوولین «گوون» وردون بازیگر و رقصندهٔ آمریکایی بود. او چهار جایزه تونی برای اجراهای کمدی موزیکال خود برد و بهعنوان دستیار طراح رقص و مربی رقص تخصصی برای تئاتر و فیلم، بدون ذکر نام در عنوانبندیها، خدمت کرد. با موهای سرخ آتشین و لرزش در صدا، وردون از دههٔ...
گوینت اوولین «گوون» وردون بازیگر و رقصندهٔ آمریکایی بود. او چهار جایزه تونی برای اجراهای کمدی موزیکال خود برد و بهعنوان دستیار طراح رقص و مربی رقص تخصصی برای تئاتر و فیلم، بدون ذکر نام در عنوانبندیها، خدمت کرد. با موهای سرخ آتشین و لرزش در صدا، وردون از دههٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ بهعنوان یک اجراکنندهٔ مورد تحسین منتقدان در برادوی شناخته میشد. او که بسیاری از نقشها را در موزیکالها برای نخستینبار اجرا کرده بود، همچنین بسیار با همسر دومش، کارگردان–طراح رقص باب فاسه، مرتبط شناخته میشود؛ او بهعنوان رقصنده، همکار و الهامبخشِ کسی که فاسه بخش عمدهای از کارهایش را برایش رقصآفرینی کرد، به یاد میآید و پس از مرگ فاسه نگهبان میراث او بود.
تا شش سالگی او در صحنه میرقصید. او به تحصیل در سبکهای مختلف رقص، از تپ، جاز، بالروم و فلامنکو تا بالیایی پرداخت. در سال ۱۹۴۲، والدین وردون از او خواستند با دوست خانواده و گزارشگر تَبُلوید جیمز هِناگان ازدواج کند، پس از آنکه او در ۱۷ سالگی حامله شد، و او برای بزرگ کردن فرزندشان از حرفهٔ رقصش کنارهگیری کرد. پس از طلاق، او پسرش جیمی را به مراقبت والدینش سپرد. در نخستین سالها، وردون شغلی بهعنوان دستیار طراح رقص جک کول پیدا کرد. در طول پنج سال اشتغالش با کول، او نقشهای کوچکی در موزیکالهای سینمایی بهعنوان «رقصندهٔ تخصصی» پذیرفت. او همچنین به ستارههایی چون جین راسل، فرناندو لاماس و لانا ترنر رقص آموخت. وردون کارش را در برادوی بهعنوان عضوی از گروه کر آغاز کرد و از یک گروه به گروه دیگر میپیوست. نقش شکوفا شدن او بالاخره بهعنوان دومین نقش زن در موزیکال کول پورتر، Can-Can، رخ داد. بزرگترین موفقیت وردون نمایش Damn Yankees اثر جورج ابوت بود. وردون یک تونی دیگر برد و برای بازتولید نقش خود در نسخهٔ سینمایی Damn Yankees در سال ۱۹۵۸ به هالیوود رفت. وردون یک تونی دیگر برای اجرای خود در موزیکال New Girl in Town برد و تونی چهارمش را برای Redhead از آن خود کرد. وردون و فاسه به همکاری در پروژههایی مانند موزیکالهای Chicago و Dancin' و همچنین فیلم All That Jazz ادامه دادند. پس از خلق نقش روکسی در برابر ولما کلیِ چیتا ریورا در Chicago، وردون بیشتر بر بازی در فیلم متمرکز شد و نقشهای شخصیتپرداز را در فیلمهایی مانند The Cotton Club، Cocoon و دنبالهٔ آن ایفا کرد. او به آموزش رقص و تئاتر موزیکال و به ایفای نقش ادامه داد. او سه بار نامزد جایزه امی برای حضور در Magnum, P.I.، Dream On و Homicide: Life on the Street شد. وردون در فیلم Alice and Marvin's Room نیز ظاهر شد. در سال ۱۹۹۹، وردون بهعنوان مشاور هنری در یک موزیکال برادوی که برای نمایش نمونههایی از رقصآرایی کلاسیک فاسه طراحی شده بود بهنام Fosse خدمت کرد، که این اثر جایزه تونی بهترین موزیکال را برد.
وردون در فیلمهای Walking Across Egypt و Bruno نیز ظاهر شد. وردون در مجموع چهار جایزه تونی دریافت کرد: بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای Can-Can و بهترین بازیگر نقش اول زن برای Damn Yankees، New Girl in Town و Redhead. او همچنین برای ضبط گروه بازیگرانِ Redhead یک جایزه گرمی کسب کرد.
وردون در سال ۱۹۸۱ به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا وارد شد و در سال ۱۹۹۸ مدال ملی هنر را دریافت کرد.
نمایش بیشتر
