فیلم Triangle 2009

فیلمی فوق‌العاده در سبک تریلر روان‌شناختی! اگر دنبال فیلمی برای تماشا می‌گردید، بدون دیدن تریلر یا خواندن نقدهای دیگر این فیلم را بی‌هیچ پیش‌زمینه‌ای ببینید. تریلری ماهرانه و پرتعلیق که با تماشای دوباره جزئیات بیشتری آشکار می‌کند. اگر از فیلم‌های گیج‌کننده ذهن یا تریلرهای علمی-تخیلی/روان‌شناختی خوشتان می‌آید، از این فیلم خوشتان خواهد آمد. --- گیر و گورِ معمایی! «Triangle» را کریستوفر اسمیت نوشته و کارگردانی کرده است. در آن...

فیلمی فوق‌العاده در سبک تریلر روان‌شناختی! اگر دنبال فیلمی برای تماشا می‌گردید، بدون دیدن تریلر یا خواندن نقدهای دیگر این فیلم را بی‌هیچ پیش‌زمینه‌ای ببینید. تریلری ماهرانه و پرتعلیق که با تماشای دوباره جزئیات بیشتری آشکار می‌کند. اگر از فیلم‌های گیج‌کننده ذهن یا تریلرهای علمی-تخیلی/روان‌شناختی خوشتان می‌آید، از این فیلم خوشتان خواهد آمد. --- گیر و گورِ معمایی! «Triangle» را کریستوفر اسمیت نوشته و کارگردانی کرده است. در آن ملیسا جورج، لیام همزورث، مایکل دورمان، جک تیلور، جاشوا مک‌آیور، هنری نیکسون، اما لانگ و ریچل کارپانی بازی می‌کنند. موسیقی اثر از کریستین هنسان است و فیلم‌برداری را رابرت همفریز انجام داده است. بعد از اینکه قایق‌شان در طوفانی عجیب آسیب می‌بیند، گروهی از دوستان سوار یک کشتی در حال رانش می‌شوند که به‌نظر خالی است. یکی از اعضا، جس (با بازی ملیسا جورج)، احساس می‌کند قبلاً روی این کشتی بوده است... در نگاه اول شاید فیلم شبیه قصه‌های معمول «کشتی اشباح» به‌نظر برسد، جایی که گروهی از آدم‌های خوش‌قیافه در خطر جدی‌اند، اما این فیلم خیلی فراتر است. این اثر پیچیده است و در واقع برای درک کامل زوایای پرپیچ‌وتاب آن نیاز به تماشای دوباره دارد. عکس‌برداری زیبا برخی تصاویر کنایه‌آمیز را برجسته می‌کند و به تون اثیری ماجرا کمک می‌کند. وقتی داستان کم‌کم خود را نشان می‌دهد، توجه کامل شما لازم است تا نیش‌های روان‌شناختی عمیق در کار را درک کنید. نمره: 8/10 --- این نقد ممکن است اسپویل داشته باشد. ابتدای فیلم و پایانش را دوست داشتم. مشکل وسط فیلم است — انگار مدام دارم همان صحنه را تماشا می‌کنم، باز و باز. شخصیت جس تغییر چندانی نمی‌کند و اتفاق یا تحول کافی‌ای رخ نمی‌دهد تا از کش آمدن داستان جلوگیری کند. بیشتر فیلم تکرارِ دویدن‌های او با همان حالت چهره است و صحنه‌ای که سر همزورث را به قلاب رخت‌آویز می‌کوبد (حالت تهوع‌آور). مهم‌ترین نکته: یا از یک پرنده‌ی واقعی برای صحنه‌های پروازی استفاده کنید یا اصلاً از پرنده‌ای استفاده نکنید. --- اگر به سفر دریایی می‌روید، با کرون (کِرونوس؟) شوخی نکنید در سواحل ایالتی آفتابی، یک گردش قایقی با طوفانی ناگهانی تهدید می‌شود و بازماندگان برای پناه به یک کشتی عبوری پناه می‌برند، اما آن کشتی عادی نیست. «Triangle» (۲۰۰۹) ترکیبی از معما/فانتزی و ترسناک است که اساطیر سیسیفوس را به سناریوی روزمره‌ی یک گردش قایقی وارد می‌کند؛ ترکیبی که یادآور «کشتی اشباح» (۲۰۰۲) و آثاری مثل «سرزمین تاریک» یا حتی آثار دهه‌های پیش‌تر است. هر چه بیشتر درباره جزئیات فکر کنید، بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرید؛ با این حال فیلم منحصر‌به‌فرد است و همه آنچه ارائه می‌دهد را تحسین نخواهند کرد. باید اضافه کنم که فیلم هیچ ارتباطی با مثلث برمودا ندارد؛ «Triangle» صرفاً نام قایق بادبانی است. مدت فیلم: ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه. فیلم‌برداری کاملاً در کوئینزلند، استرالیا انجام شده است. رتبه کلی: B/B- --- «Triangle» (۲۰۰۹) دنبالِ جس (ملیسا جورج)، گرگ (مایکل دورمان)، سالی (ریچل کارپانی)، داونی (هنری نیکسون)، هدر (اما لانگ) و ویکتور (لیام همزورث) است که به یک سفر قایقی می‌روند. حدود پانزده دقیقه بعد، داونی اشاره می‌کند به یک ابر ساختگی CGI و رعدوبرقش می‌گوید: «این عادیه؟» خب، بستگی دارد عادی را چطور تعریف کنید. متأسفانه جلوه‌های ویژه‌ی شلخته بیش از استثنا، به قاعده تبدیل شده‌اند. طوفانی ناگهانی قایق را واژگون می‌کند؛ هدر برده می‌شود، اما بقیه وقتی طوفان آرام می‌گیرد روی قایق واژگون شده می‌پرند. یک کشتی اقیانوس‌پیما که واضحاً با کامپیوتر ساخته شده به نام آئولوس نزدیک می‌شود و آن‌ها سوار می‌شوند. با جلوه‌ای خراب شده‌اند و با جلوه‌ای دیگر نجات می‌یابند — چه طنزی. روی کشتی عکسی از همان کشتی پیدا می‌کنند و می‌فهمند «آئولوس خدای یونانی بادها و پدر سیسیفوس بود.» هرچند در اساطیر، آئولوس نگهدارنده بادها بود اما پدر سیسیفوس نبود. اگر فیلمنامه‌نویس-کارگردان کریستوفر اسمیت این‌قدر مشتاق بود نام سیسیفوس را وارد کند، چرا نام کشتی را «سیسیفوس» نگذاشت؟ یا حتی «پرومتئوس» بهتر نبود؟ بر اساس محاسبات من، سیسیفوس می‌توانست از نوادگان پرومتئوس باشد و مجازات پرومتئوس — که جگرش هر روز دوباره رشد می‌کرد — به آنچه در این فیلم رخ می‌دهد نزدیک‌تر است. مهم‌تر اینکه پرومتئوس در نهایت آزاد شد. قهرمانان بیچاره‌مان در کشتی می‌گردند و به جز جس، تک‌تک کشته می‌شوند که خوشبختانه جر و بحث‌های خسته‌کننده‌شان را پایان می‌دهد — تا وقتی آئولوس دوباره به قایق واژگون‌شده نزدیک می‌شود و نسخه‌های جدید (یا قدیمی؟) شخصیت‌ها دوباره سوار می‌شوند. تکرار، آبکشی، باز تکرار، خمیازه. اگر جس پرومتئوس باشد، دوستانش مانند جگرِ در حال بازسازی خواهند بود. اما چرا بیش از یک جس وجود دارد؟ و چرا او هیچ خاطره‌ای از این چرخه — که انگار مدتی است جریان دارد — جز احساسی از دژاوو ندارد؟ پرومتئوس و سیسیفوس در یک حلقه زمانی مبهم گیر نکرده بودند که بگویند «این حس عجیبی از آشنا بودن دارد»؛ آن‌ها از وضع خود آگاه بودند و همین آگاهی مجازات‌شان را بدتر می‌کرد. همچنین وقتی سیسیفوس به بالای تپه می‌رسید، با سیسیفوس‌های دیگر روبه‌رو نمی‌شد که منتظر او باشند. اسمیت واقعاً باید اجازه می‌داد این تم اساطیری در زیرمتن باقی بماند. به‌نظر می‌رسد جس برای آزار جسمی و مرگ تصادفی پسر مبتلا به اتیسمش مجازات می‌شود — موضوعی که متأسفانه اتیسم را به یک ابزار قصه‌ای تقلیل می‌دهد — اما بقیه چه؟ آن‌ها چه کرده‌اند که سزاوار این مجازات‌اند؟ مگر اینکه واقعاً «واقعی» نباشند — مثل طوفان و کشتی اقیانوس‌پیما. اگر این برزخی شخصیِ جس باشد، چرا او گاهی از عمل ناپدید می‌شود؟ چرا صحنه‌هایی وجود دارد که ترکیب‌های مختلفی از شخصیت‌ها را نشان می‌دهد، در حالی که همه چیز باید از منظر جس درک و تجربه شود؟ پاسخ، گمراه‌کردن مخاطب است. در پایان، می‌فهمیم چه اتفاقی می‌افتد و چرا، و اینکه این روند تا بی‌نهایت ادامه خواهد داشت. سؤال باقی‌مانده این است: واقعاً چه کسی مجازات می‌شود؟ جس یا تماشاگران؟ هیچ فیلمی درباره حلقه زمانی نباید با تکرارِ حلقه بدون حل و فصل به پایان برسد، زیرا این یک پایان واقعی نیست — چه فایده‌ای دارد که کشف صحبتی داشته باشد بدون روشن‌شدن و بینش؟ تنها دلیل تماشای «Triangle» این است که ببینیم آیا جس می‌تواند چرخه را بشکند؛ در غیر این صورت، این تجربه به همان اندازه بی‌هدف خواهد بود که شما خود می‌دانید کجا می‌روم.