فیلم Voyagers 2021

رمان کلاسیک «رباع خرچنگ‌ها» (Lord of the Flies) اثر ویلیام گولدینگ از دهه‌ها پیش جزو آثار درسی و محبوب است و از زمان انتشارش در ۱۹۵۴ به‌عنوان درس به نسل‌های مختلفی سپرده شده. فیلم جدید «Voyagers» تماشاگران را با دنیایی مواجه می‌کند که توسط تغییرات اقلیمی و بیماری‌ها ویران شده است. برای نجات بشر طرحی بزرگ اجرا می‌شود: تولید ژنتیکی گروهی از کودکان که قرار...

رمان کلاسیک «رباع خرچنگ‌ها» (Lord of the Flies) اثر ویلیام گولدینگ از دهه‌ها پیش جزو آثار درسی و محبوب است و از زمان انتشارش در ۱۹۵۴ به‌عنوان درس به نسل‌های مختلفی سپرده شده. فیلم جدید «Voyagers» تماشاگران را با دنیایی مواجه می‌کند که توسط تغییرات اقلیمی و بیماری‌ها ویران شده است. برای نجات بشر طرحی بزرگ اجرا می‌شود: تولید ژنتیکی گروهی از کودکان که قرار است اصل یک تلاش استعمارگری باشند. سیاره مقصد ۸۶ سال فاصله دارد، بنابراین تصمیم گرفته می‌شود کودکان در فضاپیما و در محیط‌های بسته و بدون هرگونه تماس با طبیعت، آسمان باز و هوای تازه بزرگ شوند تا برای ماموریت آماده شوند. ریچارد (با بازی کالین فارل) تصمیم می‌گیرد همراه کودکان شود تا از آن‌ها محافظت کند و اطمینان یابد همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رود تا نسل‌های بعدی بتوانند سیاره را مستقر کنند. پس از ده سال، اوضاع خوب به نظر می‌رسد تا این‌که مشخص می‌شود نوشیدنی روزانه کودکان به نام «آبی» در واقع دارویی است برای سرکوب احساسات و نگه‌داشتنشان در حالت مطیع و کنترل‌پذیر. وقتی دوستان کریستوفر (تای شیریدن) و زک (فیون وایت‌هد) از راز دارو خبردار می‌شوند و مصرف آن را متوقف می‌کنند، حقیقت را به بقیه می‌گویند و دیگران هم از دارو دست می‌کشند. به‌سرعت احساسات، پرخاشگری، تمایلات، پارانویا و بی‌اعتمادی اوج می‌گیرد و زک نسبت به سلا (لیلی-رز دپ) وسواسی می‌شود؛ پیش‌روی‌های ناخواسته و تهاجمی او باعث مداخله کریستوفر و ریچارد می‌شود و به‌زودی تراژدی رخ می‌دهد. کریستوفر و زک درگیر می‌شوند و ترس و پارانویا خدمه را به گروه‌های ریز و درشت تقسیم می‌کند که نه‌تنها ماموریت را تهدید می‌کند بلکه بقای آن‌ها را به خطر می‌اندازد. فیلم بسیار گیراتر از آن است که انتظار می‌رفت و هرچند از ابتدا تأثیرپذیری از «رباع خرچنگ‌ها» مشهود است، بازیگران درگیر و فضای فیلم باعث شده‌اند اثر خوش‌تماشا و لذت‌بخش باشد؛ حتی اگر چرخش‌های غیرمنتظره‌ی بسیار بزرگی نداشته باشد. بازیگران جوان با یکدیگر هماهنگ‌اند و دیدن ادامه مسیر حرفه‌ای‌شان در سال‌های آینده جالب خواهد بود. «Voyagers» برداشت تازه‌ای از یک داستان کلاسیک است و ماجرایی سرگرم‌کننده و جذاب برای تماشاگران فراهم می‌کند. امتیاز: ۴ از ۵ ستاره --- وقتی ازم می‌پرسند ژانر موردعلاقه‌ام چیست، معمولاً جواب کلی و کمی کلیشه‌ای «از هر نوع فیلمی لذت می‌برم» را می‌دهم. با این حال من از علمی‌تخیلی و چند ژانر دیگر بیشتر خوشم می‌آید چون خیال‌پردازی در این ژانر بی‌پایان است. با وجود این، نیل برگر که قبلاً در سری «دایورجنت» عملکرد قابل‌قبولی نداشت، باعث شد با توقعات خیلی پایین به «Voyagers» بروم. حتی با آماده‌سازی برای یک تجربه سخت، هرگز فکر نمی‌کردم «Voyagers» کاندید یکی از بدترین فیلم‌های سال شود. ایده کلی فیلم چندان بدیع نیست و چرخش آن روی موضوع «استعمار سیاره‌ای» هم خیلی نوآورانه نیست. گروهی از جوانانی که جدا از جهان بیرون پرورش یافته‌اند می‌توانستند مسیر داستانی ابتکاری داشته باشند، اما در عوض به مسیری بسیار کلیشه‌ای، خسته‌کننده و تنبل در توسعه شخصیت‌ها می‌رسد. آشوبی که توسط یک نفر به‌وجود می‌آید — که هم‌زمان نماد تمام مشکلات جامعه‌مان است — به‌شدت تحمیلی و مضحک به‌نظر می‌رسد. این موضوع حتی سؤالات منطقی پیرامون فرضیه‌ی فیلم را مطرح می‌کند. واضح است که آدم‌ها با همان محیط و آموزش هم می‌توانند شخصیت‌های متفاوتی بیابند، اما برگر نشان نمی‌دهد چرا برخی شخصیت‌ها به چالش‌کشیدن اقتدار و پرسش از هدف‌شان می‌پردازند. همه‌چیز فقط «چون باید اتفاق بیفتد» رخ می‌دهد؛ شخصیتی عمل غیرمنطقی‌ای انجام می‌دهد چون داستان به آن نیاز دارد. بسیاری از پیشرفت‌های داستان از طریق دیالوگ‌هایی بسیار کودکانه منتقل می‌شود، جایی که شخصی بارها «چرا؟» می‌پرسد و دیگری پاسخی کلی می‌دهد. فیلم‌نامه‌ی برگر به‌سختی دوام می‌آورد چون هیچ ویژگی هیجان‌انگیزی ندارد. از یک زیرپلات گمراه‌کننده تا روایت اصلی پیش‌بینی‌پذیر، فیلم هیچ غافلگیری‌ای ارائه نمی‌دهد. تدوین بریده‌بریده و ناگهانی فیلم (نائومی گرگاِتی) تماشای اثری که از قبل پیچیده است را به چیزی تقریباً آزاردهنده تبدیل می‌کند. به‌علاوه تصاویر عجیب و ناهماهنگ از رویدادهای زندگی در نقاط دلخواه زمان فیلم، تجربه تماشا را سخت‌تر می‌کند. فقدان پیوستگی بین سکانس‌ها باعث می‌شود مأموریت اصلی در دقایق ابتدایی گم شود و شخصیت‌ها هیچ قوسی از خود نشان ندهند. حتی بازیگران هم فیلم را نجات نمی‌دهند. آیزاک همپستد-رایت همچنان در روندی قرار دارد که کاری به‌خصوص انجام نمی‌دهد. تای شیریدن، لیلی-رز دپ و فیون وایت‌هد تمام تلاش‌شان را با فیلمنامه‌ی ضعیف می‌کنند، اما برخی اجرای دیالوگ‌ها واقعاً آزاردهنده است. شخصیت کالین فارل هم قربانی یکی از تصمیمات بد کارگردان است و به عنصری فراموش‌شدنی تبدیل می‌شود. پایان فیلم خیلی سریع می‌آید و این نشان‌دهنده‌ی ریتم بیش از حد شتاب‌زده است. وقتی در ستون‌های اصلی هر فیلم — داستان و شخصیت‌ها — نکات مثبتی نمی‌یابم، به اجزای فنی متوسل می‌شوم تا شاید تن پوشی از ارزش برای فیلم بسازند. متأسفانه «Voyagers» یکی از معدود فیلم‌های تک‌مکان است که احساس تعلیق یا خفقان را منتقل نمی‌کند، با وجود تلاش‌های متعدد. از موسیقی نسبتاً معمولی (ترور گوروکیس) تا فیلم‌برداری به‌قاعده (انریکه چدی‌آک)، هیچ عنصر برجسته‌ای برای ستایش وجود ندارد. طراحی صحنه شاید به‌اندازه‌ی کافی آینده‌نگرانه باشد، اما باز هم چیز جدیدی برای بیننده ندارد. «Voyagers» فرمول موفق علمی‌تخیلی شناخته‌شده‌ای دارد اما آن را به مسیر توسعه‌ای کسل‌کننده، قابل‌پیش‌بینی و تنبلی‌وار می‌برد. فیلمنامه خلاق و درگیرکننده‌ای ارائه نمی‌دهد؛ از تدوین بد تا پیشرفت داستانی بسیار تنبل، دیالوگ‌های آزاردهنده و تصاویر تصادفی عجیب، پیدا کردن جنبه مثبت در این فیلم دشوار است. حتی با اکثراً تک‌مکان بودن فیلم، سطح تعلیق نزدیک به صفر است. تم‌ها از ابتدا روشن‌اند اما اجرای هر نقطه داستانی یا رفتار شخصیت‌ها تحمیلی و غیرطبیعی به‌نظر می‌رسد. طراحی صحنه تنها بخش فنی قابل‌تقدیر است؛ حتی بازیگران توانا هم نمی‌توانند فیلمنامه‌ی افتضاح را جبران کنند. امتیاز: D- --- تماشای یک فیلم علمی‌تخیلی ساده، بی‌تکلف و پرکار در روزگاری که سینما با فرنچایزها و فیلم‌های ابرقهرمانی اشباع شده، همیشه خوشایند است. متأسفانه «Voyagers» هرگز فراتر از ریشه‌های تکراری و لذت‌های ابتدایی‌اش نمی‌رود. --- این فیلم بسیار هوشمندانه و برانگیزاننده است؛ از نظر سبک و بصری شگفت‌انگیز. اما از نظر محتوایی تا اندازه‌ای از رده‌بندی سنی PG-13 دور است. کارگردان و هنرمندان همیشه از آثار پیشین الهام می‌گیرند و «Voyagers» هم از این قاعده مستثنی نیست؛ این به معنی سرقت هنری نیست. به‌نظرم اگر ویلیام گولدینگ، نویسنده بزرگِ فقید، می‌توانست نظر بدهد احتمالاً این نسخه از آن موضوع قدیمی «ظلمات قلب بشر» را تحسین می‌کرد. نقد بی‌پرده درباره‌ی شکنندگی طبیعت انسانی و بررسی بی‌پرده‌ی چگونگی ظهور بی‌اخلاقی در هر محیط اجتماعی، دست‌کم بسیار جذاب است. به‌عنوان یک اثر هنری مستقل، فیلم زیبا و تأثیرگذار است. بازیگران جوان و تازه‌نفس زیر هدایت بازیگر باتجربه‌ای مثل کالین فارل اجراهای عمدتاً کنترل‌شده و درخور توجهی ارائه می‌دهند. خلاصه: البته من یک نمره از مجموع نمره فیلم کم می‌کنم و دلیلش این است که والدین واقعاً باید محتاط باشند و فرزند ۱۳ ساله‌شان را به دیدن این فیلم نبرند — این حرف اغراق‌آمیز نیست. همچنین دوست داشتم فیلم کمی طولانی‌تر می‌بود و بعضی جنبه‌های کلیدی داستان عمیق‌تر کاوش می‌شد. بنابراین امتیاز من به این فیلم، با احتساب شرایط همه‌گیری و با وجود تحسین از جنبه‌هایش، ۷٫۷۵ از ۱۰ است. --- یکی از بدترین فیلم‌های علمی‌تخیلی؛ اسپویل: فرضیه‌ی اصلی عملاً این است که هورمون‌های جنسی آدم‌ها را تبدیل به هیولا می‌کند — همین. تستوسترون آدم را تبدیل به کسی می‌کند که می‌خواهد به‌طور جنسی تعرض و قتل کند. واقعاً فیلم به همان بدی است که به‌نظر می‌رسد.