فیلم Eternity 2025

زندگی گاهی پیش‌روی‌مان انتخاب‌های سخت می‌گذارد، اما در تازه‌ترین اثرِ نویسنده-کارگردان دیوید فرین، حتی مرگ هم می‌تواند انتخاب‌هایی دشوارتر تحمیل کند. جوآن کاتلر (الیزابت اولسن) پس از یک زندگی طولانی و خوش از دنیا می‌رود، اما آنچه در زندگی پس از مرگ با آن روبه‌رو می‌شود کاملاً برخلاف انتظاراتش است: مردگان می‌توانند شکل ابدیتی را که می‌خواهند تجربه کنند از میان مجموعه‌ای ظاهراً نامحدود از...

زندگی گاهی پیش‌روی‌مان انتخاب‌های سخت می‌گذارد، اما در تازه‌ترین اثرِ نویسنده-کارگردان دیوید فرین، حتی مرگ هم می‌تواند انتخاب‌هایی دشوارتر تحمیل کند. جوآن کاتلر (الیزابت اولسن) پس از یک زندگی طولانی و خوش از دنیا می‌رود، اما آنچه در زندگی پس از مرگ با آن روبه‌رو می‌شود کاملاً برخلاف انتظاراتش است: مردگان می‌توانند شکل ابدیتی را که می‌خواهند تجربه کنند از میان مجموعه‌ای ظاهراً نامحدود از علایق و ترجیحات برگزینند. اما چند قید وجود دارد: تازه‌واردها یک هفته وقت دارند تا انتخاب کنند و پس از تصمیم دیگر امکان تغییر نیست. این انتخاب برای جوآن پیچیده‌تر می‌شود چون دو روح که زودتر از او وارد شده‌اند—شوهر تازه درگذشته‌اش لری (مایلز تلر) و عشق اول زندگی‌اش، شوهر سابقش لوک (کالوم ترنر)—هر دو می‌خواهند او را در ابدیتی که برمی‌گزیند همراهی کنند. جوآن هر دو را دوست دارد و آن دو نیز عشقشان را پاسخ می‌دهند، اما چگونه می‌توان چنین تصمیمِ دشواری گرفت؟ فیلم با ریتمی پایدار و پیچش‌های داستانی جذاب، این موقعیت غیرمعمول را دستمایهٔ یک کمدی-درام عاشقانهٔ فراطبیعی قرار می‌دهد. نویسنده و کارگردان با طنزی خلاقانه و گاه تند و شیرین، از کلیشه‌های مرسوم ژانر روم‌کام فاصله می‌گیرد و به‌جای احساسات تصنعی، نگاهی نسبتاً تأثیرگذار به مسائل واقعی عشق و ازدواج ارائه می‌دهد: جرقهٔ اولیهٔ عشق چگونه ممکن است با گذر زمان به چیزی خنثی یا در عین حال پایدار تبدیل شود؛ یا چطور در آستانهٔ ابدیت حتی انتخاب نحوهٔ گذراندن آن هم آشفته و پیچیده می‌شود. بخشی از فیلم یادآور آثاری مانند Defending Your Life و What Dreams May Come است، اما در عین حال رویکردی سبک‌تر و بازیگوشانه‌تر دارد. در میان بازی‌های گروهی، دیالوگ‌ها و موقعیت‌های کمیک، دو بازیگر نقش هماهنگ‌کننده‌های پساتِ مرگ (AC)—داواین جوی رندولف و جان ارلی—بار طنز را به دوش می‌کشند و هر صحنه‌ای که در آن حاضرند را می‌دزدند. عملکردهای گروهی چشمگیر است و این دو در نقش‌های مکملِ به‌یادماندنی می‌درخشند. فیلم در کل سرگرم‌کننده و دلنشین است و از آن رو خوشایند که به سادگی در دام شیرینی‌فروشی‌های احساساتی ژانر نمی‌افتد. با این حال، فیلم بی‌نقص نیست: شوخی‌های خوب و جذاب فراوان‌اند اما پراکنده، و در برخی لحظات ضرباهنگ طنز کمی نامرتب به‌نظر می‌رسد؛ برای برخی بیننده‌ها کلیت کار ممکن است تا حدی «بی‌هیجان» یا «متوسط» جلوه کند. در مجموع، فیلم با ایده‌ای جالب، چرخش‌های داستانی هوشمندانه و بازی‌های مکملِ قوی، ارزش دیدن دارد، هرچند که انتظار تجربه‌ای کاملاً بی‌نقص را نباید داشت.