فیلم I Swear 2025

شاید این سؤال پیش بیاید که آیا این اجرا تقلیدی است یا بازیِ واقعی، اما نمی‌توان انکار کرد که اجرای رابرت آرامایو واقعاً جذاب و تماشایی است. جان دیویدسون جوانی بااعتمادبه‌نفس و خوش‌مشرب از گالاشیلز در مرزهای اسکاتلند است که شاید آینده‌ای امیدوارکننده در دروازه‌بانی داشته باشد، تا اینکه در ۱۴سالگی دچار تیک غیرارادی می‌شود که به دنبال آن فحاشی‌های کنترل‌ناشدنی و حرکات خشونت‌آمیز و...

شاید این سؤال پیش بیاید که آیا این اجرا تقلیدی است یا بازیِ واقعی، اما نمی‌توان انکار کرد که اجرای رابرت آرامایو واقعاً جذاب و تماشایی است. جان دیویدسون جوانی بااعتمادبه‌نفس و خوش‌مشرب از گالاشیلز در مرزهای اسکاتلند است که شاید آینده‌ای امیدوارکننده در دروازه‌بانی داشته باشد، تا اینکه در ۱۴سالگی دچار تیک غیرارادی می‌شود که به دنبال آن فحاشی‌های کنترل‌ناشدنی و حرکات خشونت‌آمیز و ناگهانی پدید می‌آید. والدینش که ازدواج‌شان از قبل تحت فشار است و معلمانش فکر می‌کنند او خودنمایی می‌کند، و دوستان مدرسه‌ای‌اش خیلی زود تبدیل به دست‌اندازها و قلدرها می‌شوند. ده سال بعد با مردی روبه‌رو می‌شویم که حالا می‌داند مبتلا به سندرم تورت است و همچنان با مادرش زندگی می‌کند؛ زندگی‌ای که از نظر پزشکی و جسمی تا حدی محدود است — و شیرلی هندرسون در نقش مادر با بازی‌ای قدرتمند و در عین حال کم‌ادعا ظاهر می‌شود. در یک خرید از سوپرمارکت او با دوست قدیمی‌اش موری (فرانچسکو پیانتسینی-اسمیت، که مرا به یاد پل نیکولزِ جوان می‌اندازد) روبه‌رو می‌شود و برایش کمی درباره وضعیتش توضیح می‌دهد. خوشبختانه مادر بیمارِ او، داتی (مکسین پیک)، که قبلاً پرستار سلامت روان بوده، آشپزی خوبی دارد و از صبری مثال‌زدنی برخوردار است؛ بنابراین تصمیم می‌گیرد او را از داروها جدا کند، برایش شغلی پیدا کند و شاید فضایی روان‌شناختی فراهم آورد تا بتواند مستقل زندگی کند. در میان این تلاش‌ها، او با سرایدار مرکز اجتماعی، تامی (پیتر مولان)، آشنا می‌شود که به این جوان ناپایدار فرصت می‌دهد و برایش کار جور می‌کند. وقتی جان از سایهٔ خانه بیرون می‌آید، در برابر جامعه‌ای قرار می‌گیرد که هم با وضعیت او آشنایی ندارد و هم نسبت به نشانه‌های ظاهراً پرخاشگرانه‌اش واکنشی نامهربان، حتی خصمانه، نشان می‌دهد. آنچه دنبال می‌آید، تلاش سخت این جوان است — نه‌تنها برای ادغام بهتر در این جامعه، بلکه برای افزایش آگاهی همان جامعه و جامعهٔ وسیع‌تر درباره تورت. فیلم به‌خوبی عناصر درام و مستند را با هم ترکیب می‌کند و بین آرامایو و مکسین پیک شیمی مشخصی دیده می‌شود؛ پیک شخصیتی غنی، حساس و پرشور ارائه می‌دهد و مولان نقش نیمه‌پدری را بازی می‌کند که برای جوان منبعی مهربان از انضباط و تمرکز فراهم می‌آورد. در نهایت، اجرای آرامایو است که او را در سطح توجه‌هایی چون بفتا قرار می‌دهد؛ او با بازی در این نقش هوشمندانه و مملو از لحظات خنده‌دار، تصویری از مردی معیوب، کاریزماتیک و واقعاً شریف ارائه می‌دهد که مصمم است نه‌تنها وضعیت خودش را بهتر کند، بلکه با آگاه‌سازی به کسانی کمک کند که جامعه‌ای مضطرب و کم‌اطلاع آن‌ها را به دیدهٔ تردید می‌نگرد. یک یا دو صحنه ممکن است تماشای دشواری داشته باشد، اما در مجموع این فیلم مهربانانه و سرگرم‌کننده است—فیلمی که چشم‌ها را باز می‌کند و لبخند بر لب می‌نشاند.