فیلم The Lover 1992

یک مرد ثروتمند (تونی لیانگ) هنگام سفر با یک کشتی مسافربری با دختری جوان و زیبا (جین مارچ) برخورد می‌کند. خیلی زود رابطه‌ای نسبتاً پرشور بین‌شان شکل می‌گیرد، اما اوضاع پیچیده است: مرد مسن‌تر و شهروند چین است و زن دختری فرانسوی‌ست که در آن زمان در هندچین فرانسه زندگی می‌کند. او کمی به دنبال منافع مادی است و کاملاً آگاه است که اگر درست...

یک مرد ثروتمند (تونی لیانگ) هنگام سفر با یک کشتی مسافربری با دختری جوان و زیبا (جین مارچ) برخورد می‌کند. خیلی زود رابطه‌ای نسبتاً پرشور بین‌شان شکل می‌گیرد، اما اوضاع پیچیده است: مرد مسن‌تر و شهروند چین است و زن دختری فرانسوی‌ست که در آن زمان در هندچین فرانسه زندگی می‌کند. او کمی به دنبال منافع مادی است و کاملاً آگاه است که اگر درست بازی کند، مرد می‌تواند زندگی جدید و مرفه‌تری نسبت به زندگی کنونی‌اش با مادر (فرِدریک مینینگر) و دو برادرش به او بدهد. برادر بزرگ‌تر (ارنود جووانینتی) نسبت به خواهرش تا حدودی خُردگرا و سختگیر است، و برادر کوچک‌تر (ملویل پوپو) خجالتی‌تر است و معمولاً آرام می‌نشیند و پیانو می‌نوازد. با وجود طبیعت ابتداً مادی رابطه، کم‌کم پیوندی پدید می‌آید که هم دوست‌داشتنی و هم پرتنش است، در حالی که اوضاع سیاسی—با خروج فرانسوی‌ها از ویتنام و واگذاری قدرت به دولت محلی—عشقشان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. فیلم از نظر موسیقی و تصویربرداری چشم‌نواز است، اما داستان به طرز قابل‌توجهی نازک و تکراری‌ست؛ پس از چند بار دیدن سکانس‌های جنسی، این سؤال برایم پیش آمد که ژان-ژاک آنو ایده‌ای برای پرداخت عمیق‌تر شخصیت‌ها فراتر از جنبه‌های جسمی یا مادی نداشته باشد. فیلم ریتم کندی دارد و متأسفانه من نتوانستم با هیچ‌یک از شخصیت‌ها ارتباط برقرار کنم؛ روایت گهگاه و تا حدی ملودراماتیکِ ژان موگو نیز نتوانست جلوه‌ای قانع‌کننده به قصه ببخشد و پایان‌بندیِ نسبتاً درازمدت و انتظارآور آن، ارزش صبر کردن را نداشت. قابل تماشا است و شکاف میان فقیر و غنی در دههٔ ۱۹۲۰ را خوب نشان می‌دهد، اما نمونه‌ای است از برتری سبک بر محتوا.