فیلم Man on the Moon 1999

فیلمی جالب که انگار برای جیم کری نوشته شده است. به هر حال، احتمالاً برای کسانی که در آمریکا زندگی می‌کردند و در دوره‌ای که اندی کافمن به شهرت رسید را تجربه کرده‌اند، جذاب‌تر خواهد بود. این فیلم برای تصویرسازی اندی کافمن بسیار مناسب است؛ در سراسر فیلم به سختی می‌شد تشخیص داد که بازیگر همان جیم کری است؛ انگار دوباره خودِ اندی کافمن را تماشا...

فیلمی جالب که انگار برای جیم کری نوشته شده است. به هر حال، احتمالاً برای کسانی که در آمریکا زندگی می‌کردند و در دوره‌ای که اندی کافمن به شهرت رسید را تجربه کرده‌اند، جذاب‌تر خواهد بود. این فیلم برای تصویرسازی اندی کافمن بسیار مناسب است؛ در سراسر فیلم به سختی می‌شد تشخیص داد که بازیگر همان جیم کری است؛ انگار دوباره خودِ اندی کافمن را تماشا می‌کنید. یادآور ترکیبی از نمایش‌های طنز قدیمی مانند «گون شو» و سریال «مورک و میندی» است. سبک سرگرم‌کننده‌سازی او دست‌کم متفاوت و آمیخته‌ای از عناصر گوناگون بود و اجراهای استندآپش کمی شبیه پیتر سلرز است که با لهجه‌های اغراق‌شده تلاش می‌کرد بخنداند. تا پیش از دیده شدن توسط مدیر برنامه‌ها جورج شاپیرو (با بازی دنی دویتو) کسی چندان به این اجراها علاقه‌ای نداشت؛ شاپیرو در او چیزی اصیل دید و با حضور تلویزیونی و بازی در سیت‌کام درباره رانندگان تاکسی نیویورکی — که سریالی بود که نام دنی دویتو را هم مطرح کرد — مسیرش تغییر کرد. سپس وارد دوره‌ای کنجکاوانه و یک‌جانبه شد که در آن با زنان کشتی می‌گرفت؛ این حرفه او را به جری لاولر، کشتی‌گیر مرد، رساند و رقابت بین آن‌ها جنبه مردانه‌تری پیدا کرد. مشخص است او در میدان کشتی حرف چندانی برای گفتن نداشت و ناچار شد برای جلوتر ماندن راه‌های دیگری بیابد. رفتارهایش نامنظم‌تر شد و به زودی دیگر هیچ رسانه‌ای حاضر به پوشش او نبود. جیم کری در نقش‌هایی از این دست بسیار طبیعی است؛ در اینجا هم تمام وجودش را به نقش می‌سپارد و به‌خوبی عصبانیت و آزاردهندگیِ مردی را منتقل می‌کند که انگار ذاتاً استعدادی نداشت، اما توانایی چنان تأثیرگذاری بر تماشاگر را داشت که آن‌ها ترجیح می‌دادند همراه جمع بخندند تا سرشان را خارانده و بپرسند برای چه می‌خندند. در این زمینه، میلوش فورمن یک زندگینامه ساختارمند و هوشمندانه از مردی خلق کرده است که دارای نقایص و وسواس بود و نیروی محرکه‌اش بازاری بود که تشنه چیز متفاوتی بود. اما برای من همدلی خاصی نسبت به کافمن احساس نشد. صنعت سرگرمی سخت، بی‌رحم و بخشنده نیست و شاید این امر گواهی بر بازی خوب بازیگران باشد، اما واقعاً احساس کردم این شخص مهارت‌های لازم برای سرگرم‌کردن حتی در سطح یک اردوگاه تعطیلات برای کم‌شنواها را نداشت. شاید این فیلم برای آمریکایی‌هایی که بهتر با استانداردها و سبک برنامه‌های تلویزیونی دهه ۱۹۷۰ آشنا هستند، مرتبط‌تر باشد، اما از نگاه ناظری خارج از آن فضا، فیلم تا حدی خودخواهانه و خودپسندانه به‌نظر می‌رسد.