فیلم Dr. Who and the Daleks 1965

اگرچه این فیلم بلند که بر اساس سریال بی‌بی‌سی ساخته شده نسبتاً دیدنی است، تولید آن کمی بیش از حد ساده به نظر می‌رسد. روی کَستل (در نقش «ایان») برای دیدار با «باربارا» (جنی لیندن) می‌آید، اما پدربزرگش (پیتر کوشینگ) و «سوزان» (روبرتا تاوی) حواسش را پرت کرده و اختراع نسبتاً عجیب او، تاردیس — ماشینی که می‌تواند در زمان سفر کند — را نشانش...

اگرچه این فیلم بلند که بر اساس سریال بی‌بی‌سی ساخته شده نسبتاً دیدنی است، تولید آن کمی بیش از حد ساده به نظر می‌رسد. روی کَستل (در نقش «ایان») برای دیدار با «باربارا» (جنی لیندن) می‌آید، اما پدربزرگش (پیتر کوشینگ) و «سوزان» (روبرتا تاوی) حواسش را پرت کرده و اختراع نسبتاً عجیب او، تاردیس — ماشینی که می‌تواند در زمان سفر کند — را نشانش می‌دهند. او در آغاز به حرفشان باور ندارد، اما خیلی زود خود را روی سیارهٔ پرتوزا «سکارو» می‌یابیم که توسط «تال‌ها»ی بدوی و همسایگان مکانیکی بسیار تهدیدآمیزشان — «دالک‌ها» — اشغال شده است. به شهرشان کشانده می‌شوند و کاوشگران دلیر ما باید تلاش کنند نقشهٔ زیرکانه‌ای را که قرار است یک دستگاه هسته‌ای را منفجر کند و «تال‌ها» را برای همیشه نابود سازد، خنثی کنند. پیتر کوشینگ تا حد زیادی فیلم را سرپا نگه می‌دارد و دالک‌ها همیشه دشمنان مورد علاقه‌ام در «دکتر هو» بوده‌اند، اما این داستان پر از سوراخ است؛ جلوه‌های بصری به‌ویژه ابتدایی‌اند — دالک‌ها طوری به نظر می‌رسند که می‌خواهند حریفان را با بخار بپزند (و دقت هدف‌گیری‌شان هم چندان خوب نیست) — و روی کَستل در سرتاسر فیلم انگار می‌خواهد سبک نورمن ویزدم را اجرا کند، اما کمی بیش از حد پرشور است. تماشا کردن آن سرگرم‌کننده است، اما متأسفانه بودجه یا وسعت لازم را نداشت تا واقعاً به‌خوبی کار کند. با این حال، به‌ویژه روی پردهٔ بزرگ، لذت‌بخش است.