فیلم The Outfit 1973

فیلم The Outfit به کارگردانی جان فلین است که فیلمنامه‌اش از رمانی به قلم ریچارد استارک (دونالد ای. وستلیک) اقتباس شده. در این فیلم رابرت دووال، جو دان بیکر، کارن بلک و رابرت رایان بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جرری فیلدینگ و فیلم‌برداری از بروس سرتس است. دههٔ هفتاد سرانجام به‌عنوان یکی از دوره‌های تابناک نئونوآر شناخته شد؛ جایی که سازندگان به‌جای تکرار صرف سبک‌های دهه‌های...

فیلم The Outfit به کارگردانی جان فلین است که فیلمنامه‌اش از رمانی به قلم ریچارد استارک (دونالد ای. وستلیک) اقتباس شده. در این فیلم رابرت دووال، جو دان بیکر، کارن بلک و رابرت رایان بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جرری فیلدینگ و فیلم‌برداری از بروس سرتس است. دههٔ هفتاد سرانجام به‌عنوان یکی از دوره‌های تابناک نئونوآر شناخته شد؛ جایی که سازندگان به‌جای تکرار صرف سبک‌های دهه‌های چهل و پنجاه، بیشتر بر طرح‌های داستانی نوآورانه و لحن و فضای مناسب داستان تکیه کردند. The Outfit نمونه‌ای از این گرایش است: اثری با حال و هوای موحش و مرموز که گاه خشونت‌آمیز و گاه کینه‌جویانه‌ای خشک و نیش‌دار است. خلاصهٔ داستان: دووال در نقش ارل مکلین ظاهر می‌شود؛ مردی که پس از آزادی از زندان درمی‌یابد برادرش توسط «اَوت‌فیت» به قتل رسیده و خودش هم در فهرست قاتلان قرار دارد. ماجرا از این قرار است که ارل و برادرش بانک‌دزدی‌ای کرده‌اند که با «اَوت‌فیت» در ارتباط بوده و حالا آن‌ها در صدد پاک‌سازی کار هستند. ارل اما حاضر نیست تن به مرگ بدهد و نقشهٔ انتقام و بازپس‌گیری پول را برمی‌چیند. ماموریت انتقام‌جویانه و کسب ثروت ارل در جهانی رخ می‌دهد پر از شخصیت‌های دل‌زده و خوش‌پوشِ دوره‌پسند، با لوکیشن‌هایی اغلب بی‌رمق و رنگ‌پریده که با حال و هوای روایت همخوانی دارند. همراه ارل، کودی (بیکر) است؛ آدمی خونسرد، بی‌پرواتر از آن‌که کسی از او بترسد و کسی را هم به‌راحتی نمی‌بخشد. بت (بلک) نیز شریک عاطفی ارل است؛ زنی که نقش تأثیرگذاری در دامی خونی که برای ارل پهن می‌شود ایفا می‌کند. در نقش دشمن اصلی، رایان با نقشی آرام اما تهدیدآمیز حاضر است. در یکی از آخرین فیلم‌هایش که در سال مرگش اکران شد، رایان شخصیتی به یادماندنی خلق می‌کند که تک‌تک دیالوگ‌هایش ارزش گوش سپردن دارند؛ رابطهٔ سرد و در عین حال لطیف او با همسرش ریتا (کاسیدی) هم جذابیت خاصی دارد. دیگر تبهکاران فیلم بیشتر در نقش‌های کلیشه‌ای‌اند، اما همین‌ها سوختِ خشم و مردانگی ارل و کودی می‌شوند و تبادل دیالوگ‌ها درخشان و تلخ است. بیکر و دووال عملکردی عالی دارند و بازی‌هایشان توسط یک گروه پشتیبان برجسته تقویت می‌شود؛ فهرستی از چهره‌های شناخته‌شدهٔ دنیای نوآر که اعتبار اثر را بالا می‌برد. از نویسندهٔ منبع (استارک، نویسندهٔ Point Blank و The Grifters) تا کارگردانی چون فلین (Rolling Thunder) و ترکیب بازیگران، همه نشان از وفاداری فیلم به سنت نوآر دارند. هرچند دل‌تنگ حضور گسترده‌تر چهره‌هایی مانند الیشا کوک و ماری ویندسور می‌شویم، فلین هدفش را می‌رساند و عشق خود به فرم نوآر را آشکار می‌کند. اما ایراداتی هم هست: فیلم از تصویربرداری شبانهٔ کلاسیک نوآر خیلی بهره نمی‌برد، و در واقع کارن بلک تا حدی نامتناسب به نظر می‌رسد اگرچه سازندگان او را در موقعیتی قرار می‌دهند که این نامتناسب بودن توجیه شود. نحوهٔ برخورد با زنان ممکن است برای برخی آزاردهنده باشد، اما از نظر لحن کلی اثر در بافت جهان داستانی‌اش معقول جلوه می‌کند. نکتهٔ دیگر پایان‌بندی است؛ نسخهٔ تلویزیونی فیلم احتمالاً در چارچوب دنیای نوآر، پایان به‌مراتب بهتری ارائه می‌دهد تا نسخهٔ رسمی سینما. با وجود این کاستی‌ها، The Outfit فیلمی تماشایی و ارزشمند است که دنبال کردنش توصیه می‌شود. امتیاز: 8.5 از 10