فیلم Viridiana 1961

شگفت‌آور است که تفسیرهای بشر از «خواستِ خدا» چقدر می‌تواند تغییرپذیر باشد. «ویریدیانا» (سیلویا پینال) راهبه‌ای جوان است که می‌خواهد قسم نهایی خود را ادا کند، اما مرشدِ دیر از او می‌خواهد برای دیدار با عمو و نیکوکارش «خایمه» (فرناندو ری) به بیرون برود. او برای دنیای بیرون آماده نیست و از تأثیری که زیبایی‌اش بر مردان اطرافش می‌گذارد نیز بی‌خبر است. طبیعی است که...

شگفت‌آور است که تفسیرهای بشر از «خواستِ خدا» چقدر می‌تواند تغییرپذیر باشد. «ویریدیانا» (سیلویا پینال) راهبه‌ای جوان است که می‌خواهد قسم نهایی خود را ادا کند، اما مرشدِ دیر از او می‌خواهد برای دیدار با عمو و نیکوکارش «خایمه» (فرناندو ری) به بیرون برود. او برای دنیای بیرون آماده نیست و از تأثیری که زیبایی‌اش بر مردان اطرافش می‌گذارد نیز بی‌خبر است. طبیعی است که شور و هیجان‌هایی برانگیخته می‌شود و پس از رخدادی تراژیک که به‌طور کامل او را ناامید نمی‌کند، درمی‌یابد که دیگر نمی‌تواند زندگی خدمت به خدا را در چارچوب صومعه ادامه دهد. در عوض، او در روستا کاروانسرایی برای گرسنگان و بی‌خانمان‌ها دایر می‌کند. اما ورود «خورخه» (فرانسیسکو ربال)، پسر خوش‌قیافه و کاریزماتیک عمو، را در نظر نگرفته بود. به‌زودی با تعارضی دشوار روبه‌رو می‌شود که ایمان و انسانیتش را تا اعماق می‌آزماید. در ظاهر این فیلم شاید یک ملودرام رمانتیک دیگر به‌نظر برسد، اما شوخ‌طبعی‌هایی در کار است و لوئیس بونوئل با دقت فضایی می‌سازد که در آن شخصیتِ نامِ‌فیلم از زن خجالتی و درون‌گرا به کسی تبدیل می‌شود که از غناهای زندگی آگاه‌تر شده—چه به‌خیر و چه به‌شر. این اثر همچنین ارزیابیِ تأثیر دین در زندگی استان‌ها را با تصویری دلنشین و مؤثر از تضادِ شدید میان غنی و فقیر ارائه می‌دهد. نقش فرناندو ری اندک اما مؤثر است و شیمی میان پینال و ربال محسوس اما نه تصنعی است؛ این بازیگران بعدی به توسعهٔ داستان می‌افزایند. برای مخاطب امروز نسبتاً مهربان به‌نظر می‌رسد، اما در 1961 احتمالاً بسیار تحریک‌آمیز بوده و هنوز دیدن‌اش ارزش دارد.