فیلم Désirée 1954

درام ناپلئونی گفت‌محور با مارلون براندو، ژان سیمونز و مایکل رنی از سال 1794 تا 1815، صعود و سقوط ناپلئون بناپارت (مارلون براندو) از منظر دزیره کلاری (ژان سیمونز) روایت می‌شود. دزیره، دختر جوانی که در یک فروشگاه کلاه‌فروشی در مارسی کار می‌کند، ابتدا شیفتهٔ امپراتور آیندهٔ فرانسه می‌شود اما در نهایت با یکی از ژنرال‌های برجستهٔ او، ژان-باتیست برنادوت (مایکل رنی)، ازدواج می‌کند؛ مردی که...

درام ناپلئونی گفت‌محور با مارلون براندو، ژان سیمونز و مایکل رنی از سال 1794 تا 1815، صعود و سقوط ناپلئون بناپارت (مارلون براندو) از منظر دزیره کلاری (ژان سیمونز) روایت می‌شود. دزیره، دختر جوانی که در یک فروشگاه کلاه‌فروشی در مارسی کار می‌کند، ابتدا شیفتهٔ امپراتور آیندهٔ فرانسه می‌شود اما در نهایت با یکی از ژنرال‌های برجستهٔ او، ژان-باتیست برنادوت (مایکل رنی)، ازدواج می‌کند؛ مردی که به‌طور شگفت‌آوری ولیعهد سوئد می‌شود و احتمالاً با نیروهایی که علیه ناپلئون‌اند همراه می‌گردد. بر پایهٔ رمان پرفروش آنماری سلینکو (۱۹۵۱)، «دزیره» (۱۹۵۴) درامی تاریخی و لباس‌محور است که بر مثلث عشقی تاریخی و سیاست‌های پشت‌پرده تمرکز دارد. انتظار نماهای اکشن پرهیجان مانند فیلم «شیران جوان» (۱۹۵۸) با بازی براندو را نداشته باشید. براندو نسبت به این نقش دلخور بود — او برای ترک نقش اصلی فیلم «مصری» (۱۹۵۴) دچار مشکلات حقوقی شده بود — و اجرای نسبتاً سرسری‌ای ارائه داد؛ با این حال جالب است که این فیلم در گیشه بیشتر از دیگر فیلم ۱۹۵۴ او، «بر کرانه» درآمد کسب کرد. چه اجرای سرسری باشد چه نباشد، براندو جوهرهٔ ناپلئون عبوس و وسواسی نسبت به فتح را به‌خوبی منتقل می‌کند و فیلم را دیدنی می‌سازد. البته برای لذت بردن از آن باید حال و هوای یک درام تاریخی گفت‌محور را داشته باشید. گرچه فیلمنامه به این موضوع نمی‌پردازد، در واقعیت برنادوت به‌دلیل رفتار انسانی‌اش نسبت به اسیران جنگی سوئدی —که زمانی که او مارشال امپراتوری فرانسه بود به اسارت درآمده بودند— به ولیعهدی سوئد منصوب شد. نکتهٔ جالب اینکه، با وجود اینکه آن دو بعدها پادشاه و ملکهٔ سوئد و نروژ می‌شوند، نه ژان و نه دزیره بیشتر از کلمهٔ «kom» (به معنی «بیا») سوئدی نیاموختند. مدت فیلم: ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه. فیلم در فرانسه و کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است. نمره: B / B-