فیلم Agora 2009

Agora نمایشی تاریخی نسبتاً آشفته و تا حدی کاملاً نادرست از یک زندگینامه است. با وجود بازی قابل تحسین ریچل وایز و اسکار آیزاک، فیلم که با بودجه قابل‌توجهی ساخته شده، عجیباً حال‌وهوایی کم‌خرج و شبیه آثار کم‌بودجه دارد. داستان به مرز بی‌معقولی می‌رسد؛ فیلم با آزادی‌های گسترده‌ای با حقایق تاریخی رفتار می‌کند، آن‌ها را بازآفرینی می‌کند و حتی وقایعی کاملاً جدید می‌آفریند. این فاصله‌گرفتن از واقعیت،...

Agora نمایشی تاریخی نسبتاً آشفته و تا حدی کاملاً نادرست از یک زندگینامه است. با وجود بازی قابل تحسین ریچل وایز و اسکار آیزاک، فیلم که با بودجه قابل‌توجهی ساخته شده، عجیباً حال‌وهوایی کم‌خرج و شبیه آثار کم‌بودجه دارد. داستان به مرز بی‌معقولی می‌رسد؛ فیلم با آزادی‌های گسترده‌ای با حقایق تاریخی رفتار می‌کند، آن‌ها را بازآفرینی می‌کند و حتی وقایعی کاملاً جدید می‌آفریند. این فاصله‌گرفتن از واقعیت، اثر را از یک زندگینامه پژوهشی به قلمروی محض خیال تبدیل می‌کند. کتابخانهٔ اسکندریه در زمان هیپاتیا دیگر وجود نداشت و چگونگی نابودی یا تعطیلی آن در ابهام است؛ علت دقیق، چه آتش‌سوزی باشد چه تخریب عمدی، روشن نیست. با این حال فیلم روایت خود را دربارهٔ نابودی کتابخانه می‌سازد. همچنین نمایش شورش‌های مسیحیان در فیلم با دقت تاریخی همخوانی ندارد و صرفاً برای افزودن درام و تنش به کار گرفته شده است. برای یک زندگینامهٔ تاریخی، دقت اهمیت دارد و این فیلم در این زمینه به‌طور فاحشی ناکام است. قطعاً آن را به‌عنوان نمایشی دقیق از وقایع تاریخی تماشا نکنید. Agora فیلمی خوش‌ساخت است که هم سرگرم‌کننده و هم آموزنده است. در حالی که فیلم برای پر کردن خلأهای منابع تاریخی از برخی آزادی‌های خلاقانه استفاده می‌کند—که تا حدی قابل‌درک است—اما به‌خوبی جو زمان را بازآفرینی می‌کند. فیلمنامه محکم است و با وجود لحظاتی که ممکن است به دقت تاریخی آسیب بزنند، داستان همچنان جذاب و برانگیزانندهٔ اندیشه باقی می‌ماند. بازیگری از نکات برجستهٔ فیلم است. ریچل وایز در نقش هیپاتیا می‌درخشد و هوش و وقار را به نقش می‌آورد؛ تصویر او از کشمکش میان فلسفه، عقل و دنیای در حال تغییر بسیار تاثیرگذار است. اکثر بازیگران اصلی اجراهای قدرتمندی ارائه داده‌اند که به عمق شخصیت‌ها و روابطشان افزوده است. کارگردانی موجز و متمرکز است و تنش میان عقل و تعصب را در محور روایت نگه می‌دارد. طراحی صحنه نیز سزاوار تحسین است؛ فضای اسکندریهٔ باستان را با موفقیت بازآفرینی می‌کند و بیننده را در محیط تاریخی غرق می‌سازد—از کوچه‌های پرهیاهو تا شکوه سرپایوم. در مجموع، Agora فیلمی خوش‌اجرا و در عین حال آموزنده است که نگاهی به دوره‌ای مهم و پرآشوب از تاریخ می‌اندازد و موضوعات جاودانه‌ای دربارهٔ دانش، قدرت و انسانیت را بررسی می‌کند. با وجود عناصر داستانی‌شده، فیلمی قدرتمند و دیدنی است.