فیلم Take Shelter 2011

من عاشق تریلرهای با ریتم کند هستم و Take Shelter دقیقا از همان نوع است. با این حال پایان‌بندی فیلم مرا کمی نگران کرد؛ آن‌قدر جا برای تفسیر باقی می‌گذارد که گویی نویسنده/کارگردان خودش مطمئن نبوده چگونه باید پایانی برای داستانِ نزدیک به درخشان و بازی‌های قابل‌قبول آن انتخاب کند. این فیلم آرام اما عمیقاً مزاحم است و به‌تدریج زیر پوستت می‌رود. مایکل شانون در نقش...

من عاشق تریلرهای با ریتم کند هستم و Take Shelter دقیقا از همان نوع است. با این حال پایان‌بندی فیلم مرا کمی نگران کرد؛ آن‌قدر جا برای تفسیر باقی می‌گذارد که گویی نویسنده/کارگردان خودش مطمئن نبوده چگونه باید پایانی برای داستانِ نزدیک به درخشان و بازی‌های قابل‌قبول آن انتخاب کند. این فیلم آرام اما عمیقاً مزاحم است و به‌تدریج زیر پوستت می‌رود. مایکل شانون در نقش کرتیس فوق‌العاده است؛ بازیِ او درست و پرتنش است و جسیکا چستین نیز نقشِ سامانتای درگیر را به‌خوبی ایفا می‌کند. فیلم موضوعات سنگینی مثل ترس، خانواده و سلامت روان را مطرح می‌کند؛ گاهی کمی فشارِ پیام‌ها محسوس است و در بعضی جاها فیلم کند می‌شود، اما کلیتِ اثر غذای فکری زیادی برای فکر کردن می‌گذارد. خانواده لافورش در گوشه‌ای دورافتاده در اوهایو زندگ می‌کنند؛ مادر، سامانتا (جسیکا چستین)، از دختر ناشنوایشان هانا (تووا استوارت) مراقبت می‌کند و پدر، کرتیس (مایکل شانون)، برای یک شرکت حفاری محلی کار می‌کند. اخیراً وضعیت خانواده تا حدی ملتهب شده چون کرتیس کابوس‌های خشونت‌آمیز و پریشان‌کننده‌ای می‌بیند؛ کابوس‌هایی که از آمدنِ «مادر همه طوفان‌ها» خبر می‌دهند و حتی وعده وقوع چیزی هولناک‌تر را می‌دهند. با شدت گرفتن این خواب‌ها، او دچار سردرگمی می‌شود و نمی‌تواند مرز میان واقعیت و توهم را تشخیص دهد. آیا این‌ها توهمند یا او آینده‌ای ناخوشایند را می‌بیند؟ ابتدا خودِ او و سامانتا گمان می‌کنند علت استرس باشد و کرتیس به پزشک مراجعه می‌کند که در نهایت تنها به دارودرمانی می‌انجامد. وقتی داروها کمکی نمی‌کنند و او شروع به اتخاذ اقدامات پیچیده‌ای برای محافظت از خانواده در برابر این فاجعه احتمالی می‌کند، ما هم همراه با اعضای خانواده درمی‌یابیم که ذهن متلاطم و درگیر او چه بلایی بر سر زندگی‌شان آورده است. واکنش جامعه کوچک مسیحی اطراف‌شان بیشتر از سر هم‌دردی و حفظ جایگاهِ خود است تا کمک واقعی، و خانواده کم‌کم تحت فشار کمر خم می‌کنند. فیلم درسی تلخ درباره‌ی سمی‌بودن اضطراب دارد و نشان می‌دهد تأثیر آن تنها متوجه بیمار نیست، بلکه بر نزدیکان او که باید با رفتارهای ناپایدارِ کسی که دوستش دارند روبه‌رو شوند نیز اثر می‌گذارد. حسِ یأس در فیلم قابل‌لمس است و همین باعث می‌شود صحنه‌ها گاهی بسیار تأثیرگذار باشند، در حالی که همواره نمی‌دانیم آن ابرهای طوفان چه معنایی دارند. این ابهام به‌خوبی کار می‌کند و در مجموع فیلمی متفکرانه و برانگیزاننده ساخته است؛ تماشایش گاهی سخت است اما ارزشش را دارد. شاید دوباره ببینم و احتمالاً به دوستانم هم توصیه‌اش خواهم کرد.