فیلم Edison 2005

خب، قطعاً چیز تازه‌ای اینجا نیست، اما همچنان یک درام جنایی بد اجراشده هم نیست؛ ماجرایی که در آن روزنامه‌نگار جوان و پرشور «پالاک» (جاستین تیمبرلیک) به‌خاطر مقالهٔ سهل‌انگارانه‌ای دربارهٔ مردی محکوم که به بی‌گناهی‌اش شک دارد، با رئیسش «اشفورد» (مورگان فریمن) دچار اختلاف می‌شود. او باور دارد پشت ماجرا چیزهای فاسدی در جریان است و تصمیم می‌گیرد تحقیق کند. این مسیر خطرناک است؛ خیلی...

خب، قطعاً چیز تازه‌ای اینجا نیست، اما همچنان یک درام جنایی بد اجراشده هم نیست؛ ماجرایی که در آن روزنامه‌نگار جوان و پرشور «پالاک» (جاستین تیمبرلیک) به‌خاطر مقالهٔ سهل‌انگارانه‌ای دربارهٔ مردی محکوم که به بی‌گناهی‌اش شک دارد، با رئیسش «اشفورد» (مورگان فریمن) دچار اختلاف می‌شود. او باور دارد پشت ماجرا چیزهای فاسدی در جریان است و تصمیم می‌گیرد تحقیق کند. این مسیر خطرناک است؛ خیلی زود او و دوست‌دخترش مورد ضرب‌وشتم قرار می‌گیرند و تنها با مداخلهٔ به‌موقع «دید» (ال.ال. کول جی)—که معلوم می‌شود عضو واحد ویژهٔ پلیس FRAT است و ظاهراً قوانین را همان‌طور که پیش می‌روند وضع می‌کنند—نجات می‌یابند. به‌زودی «اشفورد» به گزارشگر جوان اعتماد می‌کند و اوضاع برای تقریباً همه خطرناک‌تر می‌شود. به‌دلیل نامعلومی، کارگردان دیوید جی. بورک تقریباً از ابتدا تماشاگر را از همهٔ رازها آگاه می‌کند، بنابراین حس تعلیق و خطر در روایت به میزان زیادی از بین می‌رود. تیمبرلیک خوب به‌نظر می‌رسد، کوین اسپِیسی در نقشِ بازرسِ بازرس‌ها به‌خوبی ظاهر شده و فریمن با نوشیدن معنی‌دار یک لیوان اسکاتچ تلاش می‌کند شاید یکنواختیِ قابل‌پیش‌بینیِ اثر را پوشش دهد. فیلم از نظر ساختار خوب است و انصافاً فیلمنامه چندان بد نیست—اما در نهایت بیشتر شبیه یک آزمون بازار برای سنجش واکنشِ عموم نسبت به جاستین تیمبرلیک (در حالی که لباس‌هایش را حفظ کرده) به‌نظر می‌رسد. بلافاصله فراموش‌شدنی است؛ متأسفم.