فیلم The Hot Spot 1990

اگر دوباره از تخت بیفتی، سوسک‌ها شروع می‌کنند به حرف زدن. «The Hot Spot» را دنیس هاپر کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش اقتباسی است از رمان چارلز ویلیامز «Hell Hath No Fury» که نونا تیسون و چارلز ویلیامز آن‌را به فیلمنامه درآورده‌اند. در این فیلم دان جانسون، ویرجینیا مدسن، جنیفر کانلی، چارلز مارتین اسمیت و ویلیام سدلر بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جک نیتشه و فیلمبرداری از...

اگر دوباره از تخت بیفتی، سوسک‌ها شروع می‌کنند به حرف زدن. «The Hot Spot» را دنیس هاپر کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش اقتباسی است از رمان چارلز ویلیامز «Hell Hath No Fury» که نونا تیسون و چارلز ویلیامز آن‌را به فیلمنامه درآورده‌اند. در این فیلم دان جانسون، ویرجینیا مدسن، جنیفر کانلی، چارلز مارتین اسمیت و ویلیام سدلر بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جک نیتشه و فیلمبرداری از اولی اشتایگر است. هاپر عاشق فیلم نوآر است؛ هم در بازیگری در برخی نئونوآرهای کلاسیک حضور داشته و هم در کارگردانی این سبک دست به تجربه زده است. «The Hot Spot» شاید کاملاً بی‌نقص نباشد، اما تلاشی درخشان است که عاشقان نوآر از آن لذت خواهند برد. داستان دربارهٔ هری مَدکس (با بازی دان جانسون)، مردی سرگردان است که به شهری در جنوب می‌آید، با کلک خود را به‌عنوان فروشندهٔ خودرو جا می‌زند، نقشهٔ سرقت می‌کشد و درمی‌یابد دو زن محلی—با خصوصیات بسیار متفاوت—زندگی‌اش را برای همیشه تغییر خواهند داد. «جای خودم را پیدا کرده‌ام و دارم در آن زندگی می‌کنم.» هاپر ادای احترامی صادقانه و وفادار به موج نخست فیلم نوآر ارائه می‌دهد، اما با بهره‌گیری از فرصت برای ریلکس شدن در این دوره از فیلم‌سازی‌اش، جنبهٔ جنسی ماجرا را پررنگ‌تر می‌کند. تلفیق نوآر با عناصر تریلر اروتیک به هاپر اجازه می‌دهد تا درجهٔ زیادی از هیجان را به تصویر بکشد که در قالب شخصیت دولی هارشاو با بازی ویرجینیا مدسن جلوه می‌کند؛ دولی یکی از به‌یادماندنی‌ترین فم‌فاته‌های نئونوآر است: به‌ظاهر سطحی و سرشار از شهوت، اما درست وقتی بخش قدیمیِ نوآر روی می‌کند، این شخصیت عمیق‌تر و ماندگارتر می‌شود. در سوی دیگر، گلوریا هارپرِ جنیفر کانلی قرار دارد؛ زنی با تقیدهای بیشتر که هری او را می‌خواهد، اما بارِ پنهانی—مثل مسألهٔ باکرگی؟—دارد که به جذابیت و تزویر داستان می‌افزاید. بازیگران زن عالی‌اند و دان جانسون نیز بازیِ خیره‌کننده‌ای ارائه می‌دهد؛ او با خلق و خویی تیره و مردانگی خام، برای چنین نقشی کاملاً مناسب است. حیف است که او در نئونوآرهای بیشتر ظاهر نشد؛ مهارت‌های لازم را دارد. هاپر عرق، نماهای نزدیکِ پرتنش و حس نوآر را به فیلم می‌آورد و تصویربرداری و موسیقی به‌خوبی فضا را همراهی می‌کنند. ویرایش (مونتاژ) فیلم کمی ناامیدکننده است؛ بسیاری از سکانس‌ها نیاز به مکث و ماندگاری بیشتری داشتند، اما این کاستی چندان به کیفیت کلی آسیب نمی‌زند. مردی جذاب که بیش از حد درگیر کارها شده، دسیسه‌های نیرنگ‌آمیز از سوی هر دو جنس، سرقت، آتش‌سوزی، مرگ، نادانی و حماقت—«The Hot Spot» هرگز کسل‌کننده نیست. ریتم کند و تدریجیِ فیلم ممکن است تماشاگران معمولیِ فیلم‌های جنایی/ارو تیک را از خود بَرَند، اما برای کسانی که نوآر را می‌شناسند و دوست دارند، این گرما مانند آتش شعله‌ور لذت‌بخش است؛ حاصل کار آنچه را که انتظار داشتیم تحویل می‌دهد. امتیاز: 8/10 یک سرگردان بی‌اصل و نسب بین یک نوجوان ساده و زنی که در حال خیانت است — در تگزاس مردی بی‌اصول حدوداً در میانسالی (دان جانسون) وارد شهری کوچک در حوالی آستن می‌شود و با کشش و چارم خود شغلی به‌عنوان فروشندهٔ خودروهای دست‌دوم گیر می‌آورد. همسر اغواگر مالک نمایشگاه (ویرجینیا مدسن) علاقه‌مندی نشان می‌دهد در حالی که او چشم به دختری جوان در نمایشگاه (جنیفر کانلی) دارد؛ ضمن اینکه بانک نزدیک هم در نظر اوست. «The Hot Spot» (۱۹۹۰) که دنیس هاپر کارگردانش است، نئو-نوآری گوتیک جنوبی است که بر اساس کتاب چارلز ویلیامز از ۱۹۵۳ «Hell Hath No Fury» (معروف به «The Hot Spot») ساخته شده. نسخهٔ اولیهٔ فیلمنامه‌ای که به بازیگران داده شد نوشتهٔ مایک فیگیس بود، اما هاپر سه روز قبل از شروع فیلم‌برداری آن را با فیلمنامهٔ ویلیامز و نونا تیسون از ۱۹۶۲ جایگزین کرد. باید این را بگویم چون نیمهٔ اول فیلم به‌طرز تنبلی‌آمیزی پرسه می‌زند و کشدار است. اگر بخواهید آن را توصیف کنید، می‌توانید «گوتیک جنوبیِ» تِنِسی ویلیامز—مثل «The Fugitive Kind» (۱۹۶۰)—را بردارید و با رویکردی مدرن‌تر مثل «Two Moon Junction» (۱۹۸۸) مخلوط کنید؛ حاصل همین فیلم است. نکات جالبی دارد، مثل سه بازیگر اصلی، گرمای سوزان جنوب عمیق، استخر طبیعی هامیلتون و کارخانهٔ اره‌کشی متروکه. می‌شود آن را شبیه فیلمی از تارانتینو در جنوب عمیق دانست، فقط بدون دیالوگ‌های فوق‌العاده. در عین حال، زیرپلات باج‌گیری که به ویلیام سدلر مربوط می‌شود مصنوعی و باعث چرخش چشم‌هاست. هاپر در ابتدا می‌خواست میکی رورک را برای نقش اصلی داشته باشد و شاید همین انتخابِ اولیه باعث شروع نامطلوبی شد. با این وجود دان جانسون اینجا «سلطان خونسردی» است و من هیچ مشکلی با بازی او در این نقش نداشتم؛ هری شخصیتی پست و در نتیجه حقیرانه است، هرچند جنبهٔ خشنی و تأثیرگذار در او دیده می‌شود. برای چیزی مشابه اما قوی‌تر، فیلم کم‌ارزش‌خوانده‌شدهٔ مایکل سیمینو «Desperate Hours» (۱۹۹۰) را که یک هفته زودتر اکران شد، ببینید. مدت زمان فیلم ۲ ساعت و ۱۰ دقیقه است و در قلب تگزاس فیلم‌برداری شده: تِیلور (سکانس سرقت بانک) در شمال‌شرقی آستین؛ لولینگ (اره‌گاه قدیمی) در جنوب آستین؛ و دریپینگ اسپرینگز (سکانس‌های شنا) در غرب آستین. سکانس تپه‌های شنی در افتتاحیه در پارک ایالتی تپه‌های شنی موناهانس فیلم‌برداری شده که در امتداد بزرگراه I-20، میان پِکُس و میدوی، حدود ۲۵ مایل تا مرز نیومکزیکو فاصله دارد. امتیاز: C+